Μπαταρισμένη χρονοκάψουλα

Μπαταρισμένη χρονοκάψουλα

Αυτός που ξέρει το “πως” θα έχει πάντα δουλειά….
Αυτός που ξέρει το “γιατί” θα είναι πάντα το αφεντικό του..
Alanis Morissette


“Eίμαστε αυτό που τρώμε και γινόμαστε αυτά, που βλέπουμε” .
Λένε οι κινέζοι αλλά μπορεί και όχι οι κινέζοι, να είναι οι ινδιάνοι που το λένε.
Πάντως κάποιοι σοφοί.
Καλά, το τι τρώμε, δεν είναι σε πρώτο πλάνο, σ αυτήν την περίπτωση.
Το “τι βλέπουμε ναι, το τι γίναμε επίσης”.
Το μελλοντικό “τι θα γίνουμε, από αυτά που βλέπουμε”, 
το αφήνω στα χέρια του Θεού, που για όλους έχει.
Φιλοσοφικό και βασανιστικό το δίλημμα μου, εδώ και δυο μέρες, 
που ετοιμάζομαι να παραστώ στην Συνέντευξη Τύπου της ΕΡΤ.
Γιορτάζει τον “ένα χρόνο” λειτουργίας της.
Σκέφτομαι τι να κρατάω,  γλυκά ή λουλούδια;
Ε ναι, μην πάω με άδεια χέρια.
Θα τιμήσουν την γιορτή, οι συντελεστές του θαύματος, 
από τα υψηλά κλιμάκια και θα μας ενημερώσουν.
Μετά θα τους ρωτήσουμε.
Για να μας απαντήσουν.
Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο έχω σπάσει το κεφάλι μου.
Τι ερώτηση να κάνω.
Περισσότερο όμως, τι απάντηση θα πάρω.
Άρχισα λοιπόν να φτιάχνω διάφορα, στο κεφάλι μου, 
αλλά τελικά κατέληξα, ότι οι μονολεκτικές ερωτήσεις, 
είναι οι πιο ουσιαστικές.

Ένα πελώριο, 
“Γιατί;” θα ρωτήσω εγώ και όπου τον πάρει, τον καθένα.
Πχ γιατί αυτό το κανάλι γιορτάζει;
Το ότι, είναι μέσα στα πλαίσια της μοντέρνας γρήγορης και ουσιαστικής 
ενημέρωσης, όπως ορίζεται ο ρόλος του, ας πούμε;
Δηλαδή σε προκαλεί εσένα τον θεατή κάθε μέρα πέντε λεπτά, να σκεφτείς 
κάτσε να δω “τι γίνεται στον κόσμο” και που να το ψάξω; 
Ας βάλω την ΕΡΤ;
Mε τα μοντέρνα σκηνικά της παρουσίασης μέσα στο πνεύμα, 
της τρίτης χιλιετίας;
Με το γρήγορο ρυθμό και το νεύρο που έχουν οι παρουσιαστές;
Με την σπιρτάδα που διακρίνεις στο μάτι του δημοσιογράφου, που κάνει συνεντεύξεις;
Με την πρωτοτυπία που διακρίνει τις εκπομπές;
Γιατί το γιορτάζουμε;
Για την ευρηματικότητα και φαντασία, που παρουσιάζουν τα προγράμματα του;
Από την γκάμα πάντως των παραπάνω έχω ένα παράπονο, 
λείπουν οι καλές παιδικές σειρές.
Ας πούμε μέσα στην εποχή και το πνεύμα θα ήταν μια ώρα την βδομάδα αφιερωμένη στον μπάρμπα Μυτούση και την Σουβλίτσα.
Γιατί; 
Δεν είναι διδακτική εκπομπή ο Μπάρμπα Μυτούσης;
Και σύγχρονη;
Δεν διδάσκει τα παιδιά να συμβουλεύονται και να ακούν 
τους μεγαλύτερους;
Στις χώρες που η παρελθοντολαγνεία, λόγω παντελούς έλλειψης 
Δημιουργικότητας, έχει καταλάβει τον χώρο της Παράδοσης, εκτοπίζοντας την.
Είναι φυσιολογικό να μηρυκάζεις τα γνωστά και πριν δεκαετίες 
πετυχημένα προϊόντα.
Και δώσ του να το ξαναπαίξουμε, αν όχι το ιδιο ακριβώς, να το επαναλάβουμε 
στο ίδιο πατρόν.
Γιατί κύριε;
Δεν μιλάει κανείς φυσικά για την ύπαρξη, ή όχι του καναλιού. 
Δεν τίθεται κανένα τέτοιο θέμα. Ούτε, το “γιατί” ο Ελληνικός λαός διατηρεί με την εισφορά του το κρατικό κανάλι.
Έχει υποχρέωση να το κάνει, με όποιο κόστος, γιατί γίνεται παντού στον κόσμο.
Αν θέλει να έχει σωστή και αντικειμενική πληροφόρηση, χωρίς να ενημερώνεται 
από συμφέροντα και μάλιστα άγνωστα και ύπουλα. Cut, η επόμενη σκηνή.
Πάντως αυτός είναι ό “Λόγος Ύπαρξης”, μιας κρατικής τηλεόρασης.
Και αυτός είναι επίσης ο σκοπός που ο κάθε πολίτης συντηρεί με τον οβολό του το κόστος της. 
Αυτό που δεν έγινε πουθενά και είναι παγκόσμια πρωτοτυπία, 
είναι το κλείσιμο ενός καναλιού με τεράστια εμπορική αξία. 
Αρχίζοντας από το λόγκο του, που ήταν  παγκόσμιας εμβέλειας.
Που την εποχή που έπεσε, είχε εκτιμηθεί γύρω στα 180 εκατομμύρια σαν trade value.
Και το άνοιγμα στην θέση του μιας καρικατούρας, που της λείπει το μισό
αρχείο, η αξία της φίρμας, το κύρος μετά από μισό αιώνα λειτουργίας και το δυναμικό να την επανακτήσει.
Το μεγαλύτερο φυσικά “γιατί” είναι το γιατί ποτέ δεν διώχθηκε,  κανείς έστω αστικά, για την ζημιά που προκλήθηκε. 
Φαντάζομαι ότι όλα αυτά θα απαντηθούν, με το “κάνουμε το μάξιμουμ μέσα στο πλαίσιο των δυνατοτήτων μας”. Κλασική απάντηση.
Αφήνουμε το “γιατί” προχωρώντας στην άλλη μονολεκτική ερώτηση στο “ποιός” 
τις έχει μετρήσει αυτές τις δυνατότητες;
Δηλαδή “ποιός” είναι αυτός που θεωρεί, ότι νέος κόσμος, φρέσκο αίμα, καινούργια γνώση των Μέσων με φρέσκες ίδέες,
που σίγουρα θα υπάρχει στους κόλπους της,έχει δοκιμαστεί και καταλήξαμε στο ότι “αυτό μπορούμε”;
Να εκφωνούμε τις ειδήσεις με τον τρόπο που είναι 
η πεπατημένη εδώ και πενήντα χρόνια;
Να θεωρούμε πως οποιαδήποτε ανανέωση είναι δαπανηρή;
Να κυκλοφορούν με τα ίδια φόρματ, τα ίδια πρόσωπα, 
Τα ίδια κόνσεπτ και στο φινάλε η γνωστή αναμασημένη και νιανιά συνταγή;
Που δεν σου βγάζει καμμιά αλλαγή απο την δεκαετία του 80,
σε πολύ πιο μίζερο.
"Πως" το διαχειρίζεσαι αυτό;

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο