Formez vos bataillons!

Formez vos bataillons!

Marchons! Marchons!....

Marseilleuse

 

Ο κόσμος δεν μπορεί, κουράστηκε, γιατί δεν ξέρει, είναι σοκαρισμένος, είναι καταπονημένος, 

είναι προδομένος, είναι σκόρπιος, είναι λίγος.

Οτι και να πεις μέσα είσαι. 

Είναι “ανθρωπολογικά βιασμένος” θα πρόσθετα .

Με περισσευούμενη σκληράδα από όλες τις πλευρές.

Πιο πάνω όμως από όλες τις βίες, που έχουν εφαρμοστεί στο πετσί του,

είναι η πνευματική, που μετατρέπεται σε ψυχολογική.

Αυτή τον μετάλλαξε, σε υπερθετικό βαθμό.

Γι αυτό τον λόγο  εδώ και δεκαετίες αλλά παραπάνω σήμερα, 

δεν “πρέπει” να γνωρίζει, να πληροφορείται τα γεγονότα, εν τη γενέσει τους.

Η τουλάχιστον όχι στην αυθεντική, μορφή τους. που δείχνει το °Αίτιον°.

Του φτάνει το “αποτέλεσμα” και “η μετάφραση” που γίνεται τηλεοπτικά.

Το οποίο όμως αποτέλεσμα Παρεμπιπτόντως στην προκειμένη περίπτωση, αργεί να φανεί.

Ως εκ τούτου, η βαριά μούγκα και σιωπή, τον πρώτο μήνα. 

Διεθνώς.

Ακολούθησε  η “αμηχανία” που οφείλονταν  στην “ανθρωπολογία του συνδικαλισμού”. 

Που ανασυντάσσεται στην Γαλλία.

Αν κατόρθωνε να περάσει άμεσα και ατόφια προς τα έξω χωρίς ερμηνείες, 

μεταφράσεις και παραπομπές, από την πρώτη στιγμή.

Υπήρχε περίπτωση να σταματήσει την πορεία της μετάλλαξης και να την αντιστρέψει. 

Έτσι ουσιαστικά ο σημερινός ευρωπαίος, δεν μπορεί να αντιληφθεί, 

πως στην ουσία ένα μικρό σχετικά σωματείο και μέχρι χτες άκρως ριζοσπαστικό το CGT, 

σε σχέση με τα αντίστοιχα ευρωπαϊκά.

Δεν κατάφερε να ακολουθήσει πιστά την γραμμή, που ξεκινάει από το Ράιχ 

και να την περάσει στους διαδηλωτές.

Γιατί; 

Δεν είναι τόσο διεφθαρμένη η ηγεσία του όπως οι υπόλοιπες;

Δεν μπόρεσε όλα αυτά τα χρόνια να “πείσει” για την Κρίση τους Γάλλους;

Δεν τους πέρασε το μύνημα ότι πρέπει όλοι οι ευρωπαίοι, να μπούμε σε πρόγραμμα, 

με στόχο την “Τελική Λύση”;

Δεν είχε το κατάλληλο τηλεοπτικό προσωπικό η χώρα, να πουλήσει επιτυχημένα “τον φόβο” 

που έγινε κτήμα των άλλων;

Τι έγινε και ξαφνικά πολίτες ασύνδετοι μεταξύ τους, πήραν στα χέρια τους μαζικά την υπόθεση;

Με τους γύρω γύρω λαούς αυτή τη την στιγμή να κοιτάνε μουδιασμένοι ;

Στην πράξη όμως απληροφόρητοι ή επιμελέστατα παραπληροφορημένοι;

Τίποτα από τα παραπάνω, που εφαρμόστηκαν με επιτυχία, για κάποια χρόνια από όλους τους συντελεστές 

κι εκεί

Απλά οι Γάλλοι δεν βιάστηκαν.

Ξεκίνησαν να συζητήσουν για να βρούνε μέσα από τις “νύχτες” της πλατείας τι συνδέει 

τον άνεργο με τον φοιτητή 

τον εργάτη της TOTAL, με τον δικηγόρο

τον αγρότη με την πωλήτρια της μπουτίκ.

Τον Δημόσιο υπάλληλο, με τον επιχειρηματία 

τον επιστήμονα με τον συνταξιούχο.

Πέρα από σύνορα δεξιοαριστερά.

Ανακάλυψαν, ότι αυτά που τους συνδέουν, είναι η ταυτότητα και η εθνική τους υπόσταση.

Σε αυτή φάση  προσωπικά με απασχολεί το συνδικαλιστικό κομμάτι.

Και βέβαια  στην αρχή το κίνημα φάνηκε να κινήθηκε  "αυτόνομα".

Δεν είναι έτσι, αλλά αυτοί που το υποκίνησαν έχασαν τον έλεγχο. 

Οι φοιτητές ξεκίνησαν και συνέχισαν, με το σλόγκαν.

“Την νύχτα όρθιος μπορείς να μείνεις και να ξενυχτάς, αν το πρωί έχεις τσακίσει τα κόκκαλα του εχθρού”

Αρα δεν έχεις περιθώρια να τον αφήνεις την μέρα να αλωνίζει.

Την νύχτα συνδεόμαστε, το πρωί ενοχλούμε.

Και συνδικαλιστές διαπλεκόμενους και διεφθαρμένους έχει και πουλημένες κομματικές διεισδύσεις 

μέσα στους κόλπους των σωματείων υπάρχουν και από όλα τα καλά τα φυτεμένα τα “γερμανικά”.

Μόνο που ανάγκασαν οι ίδιοι οι πολίτες, τον συνδικαλισμό να καταλάβει, ότι αν δεν ακολουθήσει, έσβυσε.

Δεν είναι απαραίτητος.

Υπήρξε μια αμφίδρομη σιωπηρή συμφωνία.

Μετά θα γίνει το ξεκαθάρισμα, προηγείται ο στόχος.

όποιος δεν τεθεί στην υπηρεσία της επίτευξης του, είναι αυτόματα εκτός.

Επανεξετάζεται μηδενίζεται και επανιδρύεται.

Εξ ου και καμμιά επιτυχία δεν γνώρισε το “διαίρει και βασίλευε” που μπήκε 

σε εφαρμογή σχεδόν άμεσα.

Αυτό όλο βασισμένο φυσικά στο dna ενός λαού που όσο να πεις ακόμη το 1789, 

σαν κύτταρο κυλάει στην φλέβα του.

Διδάσκεται δε επιμελώς και συνεπώς.

Οι Γάλλοι, κατάφεραν να σβύσουν ότι είχε απομείνει από τον γελοιολάντ και το περιβάλλον του.

Κατάφεραν επίσης, να βάλουν καινούργιες βάσεις, έστω όχι ακόμη μεθοδικά σχεδιασμένες, στα σωματεία τους.

Κατάφεραν να κάνουν τους Άγγλους να θυμηθούν τα ορυχεία την Θάτσερ  και την καταστροφή,

με την δικαιολογία της κοινής πορείας του “ευρωπαϊκού ιδανικού”.

Κατάφεραν να απομυθοποιήσουν τη χρήση απάνθρωπων τρομοκρατικών εργαλείων, σαν το Μπατακλάν.

Θα καταφέρουν να μην περάσει η εργατική παρανομία που πάει να τους επιβληθεί.

Θα κάνουν την κυβέρνηση να καταπιεί ατόφιο το νομοσχέδιο.

Διέλυσαν τις κομματικές και σικέ έννοιες δεξιών. αριστερών, σοσιαλιστών 

και άλλα παρεάκια λαμόγιων

Ανάγκασαν και θα αναγκάσουν το σύστημα να δείξει όλο τον ναζισμό που έχει απορροφήσει,

ξεφτιλίζοντας κάθε πτυχή του.

Και έβαλαν τις βάσεις για αυτό που θα επικρατήσει έτσι κι αλλιώς, με κόστος ίσως και θύματα.

Αλλά που είναι ο τέταρτος δρόμος στην Πολιτική.

Που ξεπερνάει τη σαπίλα του κατεστημένου σε όλες του τις μορφές.

Κάθε φορά που ακούς ένα συνδικαλιστή, από τους σεσημασμένους να μιλάει για αγώνες αντίδραση 

και αντίσταση να του απαντάς…

Vive la France!

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο