Έπρεπε…αλλά δεν

Έπρεπε…αλλά δεν

Έπρεπε να αλλάξουν τα πάντα για να αποκτήσει το Παρελθόν …ένα Μέλλον

 Wu Ming

Δώσμου ένα λόγο να πιστέψω, ότι αυτό το το συνειδησιακό έρμα, της καθημερινής τηλεοπτικής παρέλασης, δεν υπνοβατεί παραμιλώντας.

Και δεν εννοώ κάποιον συγκεκριμένα. Όλο το απαραντάμ το “Για πέστε μας την θέση της κυβέρνησης

Ένα λόγο παιδί μου, να ξέρω πως να αντιδράσω.

Πώς αντιμετωπίζεις την υπνοβασία;

Σκέφτεσαι, το παράκανε πια κάθε τρεις και λίγο. Να πάρω τον κουβά με τα παγάκια να τον μπουγελώσω κι ας μείνει στον τόπο απ’ την τρομάρα;

Να κάθομαι αμίλητη να δω σε ποια φάση θα ανοίξει την μπαλκονόπορτα, μέσα στο παραμιλητό του να καβαλήσει στο στηθαίο της ταράτσας,  να σαλτάρει από μόνος του;

Να τον βοηθήσω;

Πώς αντιδράς με τον υπνοβάτη;

Δέκα εκατομμύρια κόσμος στο ρόλο της “κακοποιημένης συζύγου” με αφέντη κι άντρα της τον υπνοβάτη της βάρδιας.

Δεν φτάνει που κρύβει απ τους γείτονες την κλωτσοπατινάδα, που υφίσταται και τον καλύπτει. 

Λέγοντας τη μια, έπεσε πάνω στο συρτάρι και της μαύρισε το μάτι. Την άλλη η πόρτα είναι γρήγορη και την πέτυχε στο καρούμπαλο.

Όλο και κάποιο απo τα κουφώματα, φταίει που γυρνάει μελανιασμένη. 

Με το σκεπτικό όμως.

Στο βάθος - βάθος, είναι “ο άνθρωπος μου και μ αγαπάει”. Ο χειρότερος εχθρός της κακοποιημένης γυναίκας και η βάση του συνδρόμου της,

που την εμποδίζει να πάρει τα κατάλληλα μέτρα.

Είναι ακριβώς αυτή.

Ντρέπεται και ανέχεται την βία με την δικαιολογία ..

“Με αγαπάει όμως”…

Που να τον αφήσω; Ποιόν θα βρω καλύτερο;.

Φοβάμαι και το άγνωστο.

Ποιος θα πάρει την σκυτάλη στην συνέχεια, και τι θα μου κάνει μήπως με αποτελειώσει;

Τουλάχιστον αυτόν τον έμαθα.

Θα με δείρει θα με πλακώσει αλλά θα του περάσει.

Κάνω υπομονή.

Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μου.

Είναι ότι μέσα στην κατάντια της, έχει και να μετρηθεί με το χούι του.

Την υπνοβασία.

Εκεί που κοιτάει να ηρεμήσει από τις σφαλιάρες τις καθημερινές και βρίσκεται σε φάση ρεμ, για λίγες ώρες

Να ξεκουράσει το σαρκίο της μπας και βρει άκρη για να αντιμετωπίσει το επόμενο πρωί.

Σηκώνεται ο παιχταράς και αλωνίζει παραμιλώντας.

Όλοι όρθιοι…

Σήκω πλύσου..

“Φέρνω την Ανάπτυξη”.

Μάλιστα όχι από μόνη της έτσι απλά ,με παλτό και γούνινη επένδυση από βιζόν.

Και πολλά μπαούλα αποσκευές.

Την φέρνω εδώ. θα μείνει μαζί μας. Σωθήκαμε.

Λαμπόγιαλο το σαλόνι, από το σκότωμα ασημικών που βγάζει στο γιουσουρούμ,  μέρα νύχτα για ξεπούλημα σε στυλ  “είδη κιγκαλερίας”. 

Στον ύπνο του αναπτύσσει και αναπτύσσεται, με αναπτυξιακούς.

Κάθεται η δύσμοιρη με την τσίμπλα στο μάτι από την ταλαιπώρια οκλαδόν.

Κουνάει το κεφάλι.

-Ναι ναι αλλοίμονο, θα ετοιμάσουμε μπουφέ να την υποδεχτούμε.

Και δεν μου λες που θα την φιλοξενήσουμε;

Ρωτάει σιγά σιγά, μην τον ξυπνήσει και τρομάξει.

Έχει ακούσει ότι αν τον ξυπνήσεις απότομα, μπορεί ή να σου μείνει στα χέρια ή να σου επιτεθεί.

Το δεύτερο δεν την νοιάζει το γνωρίζει καλά, αλλά να δεν θέλει να της μείνει από συγκοπή, αφού την αγαπάει..

Δεν έχουμε χώρο βρε αγάπη μου εφτά νομά σ ενα δωμά..

Που θα χωρέσει και η Ανάπτυξη ανάμεσα μας;

Δεν την αφήνεις εκεί που καθόταν και δεν ενοχλούσε κανένα;

-Όχι αυτός, τάχω προβλέψει όλα εγώ, από μόνος μου.

Όλα τα σφάζω όλα τα μαχαιρώνω. Θα την φέρω και θα πεις κι ένα τραγούδι.

Το φακιόλι τον κουβά την σφουγγαριστρα και καθάριζε μην μας παρεξηγήσει και δεν κάτσει.

Μα είναι τρεις το πρωί.

Δεν έχουμε φως μήνες τώρα, μας το κόψανε. Πως θα καθαρίσω στο σκοτάδι;

Σήκω σου λέω.

Πάρε δυο κεριά δανεικά, απ΄την διπλανή κι ανασκουμπώσου. 

Αν είχαμε φως θάχαμε και παγάκια να γεμίσω τον κουβά σκέφτεται.

Αλλά προς το παρόν τον γεμίζει, για φασίνα…

Αυτός ξαναγυρίζει στο  κρεβάτι του αλλάζει πλευρό και ροχαλίζει…

Η απορία του πως οι υπνοβάτες ξέρουν ακριβώς που να ξαναπέσουν, χωρίς να τραυματιστούν…

Είναι το πρόβλημα  της!

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο