Υπό την απειλήν, της απειλής….

Υπό την απειλήν, της απειλής….

Σε απειλώ έτσι κι αλλιώς α πριιόρι έμμεσα κι αν δεν το αντιληφθείς, 

θα σε απειλώ ευθέως και  εσαεί. 

Θα απειλείσαι επί της απειλής και θα πορεύεσαι.

“Τι τo θελα δεν μου κοβόταν η γλώσσα και το χέρι”; 

 

Τι μπορεί να σκέφτεται ο άγγλος σήμερα; Μαύρη η ώρα και η στιγμή που το έκανα.

 Όπως, όταν σε καλεί η πεθερά, που δεν σε έχει και σε μεγάλη υπόληψη, να φας  γιουβαρλάκια που θεωρεί το σουξέ της στην μαγειρική. Τα ' κανε λύσσα εν τω μεταξύ, απ’ το αλάτι και σε ρωτάει:  Πως σου φάνηκαν;“Δεν είναι λίγο αλμυρά”; Τολμάς να πεις .. Σφάλμα ολέθριο;

Θα σε βάλει να φας το δεύτερο πιάτο με το ζόρι, για να αποδείξει ότι δεν είναι λύσσα.  Κι αν δεν ομολογήσεις τελικά, ότι το βρίσκεις τεράστιο γκουρμέ. Θα λουστείς ολόκληρη την κατσαρόλα, μέχρι να τα ξεράσεις. Αυτό έπαθε και ο φουκαράς ο βρετανός. Όχι, δεν ήξερες τι ψήφιζες. Όχι, ,είσαι γέρος κι άσχετος. Όχι, είσαι φτωχός. Όχι σε τελική ανάλυση αφού δεν ψήφισες όπως θέλω, είσαι ελαττωματικός.  Άρα η ψήφος σου δεν μετράει.

Οπότε καλά είναι να κάνουμε ένα νόμο όπου αποκλείονται της ψήφου οι κάτωθι: 

Οι “υπερήλικες” έτσι κι αλλιώς πόσο θα ζήσουν;

Οι “φτωχοί” έτσι κι αλλιώς δεν συνεισφέρουν στην Οικονομία .

Οι “αναξιοπαθούντες” έτσι κι αλλιώς έχουν τα βάσανα τους.

Και για να μην το κουράζουμε “όποιος διαφωνεί”, με τους ιθύνοντες κατά περίσταση.

“Δημοκρατία  takeaway” σε πακέτο. Η νέα μορφή. Καλύτερα μάλιστα τις εκλογές να τις αναλαμβάνει μια τηλεφωνική εταιρεία  και να γίνονται στο WhatsApp…

Με γραπτό μήνυμα. Όπου αποκλείονται επίσης, όσοι δεν τα πάνε καλά με την τεχνολογία. Τρόποι υπάρχουν, δεν θα χαθούμε.

Να μένουμε ευχαριστημένοι είναι το θέμα και να γίνεται η δουλειά μας. Το ποιοι θα μένουμε ευχαριστημένοι, είναι το ζητούμενο. Οι ποιοι; Οι ίδιοι. Ο Wright Mills είχε γράψει στην Αμερική της δεκαετίας του πενήντα: Ποτέ πριν από σήμερα τόσο λίγοι άνθρωποι, έχουν πάρει αποφάσεις τόσο σημαντικές, για τόσο μεγάλο πλήθος. που αισθάνεται εγκαταλελειμμένο στα χέρια τους”

Δεν ξέρω αν μπορούν να το ξεβρακώσουν πιο πολύ, το γιαπί το ευρωπαϊκό. Υποψιάζομαι πως ναι. Υποθέτω ότι οι φαν ισχυρίζονται 

“Μένουμε Ευρώπη κι ας ζω, κάτω από μια γέφυρα”. Σε ντελίριο γιατί ούτε η Ευρώπη υπάρχει. Σε λίγο ούτε και η γέφυρα. Η ανάγκη του κοπαδιού, να ταυτίζεται σε αυθυποβολές  ανύπαρκτες. Πόσα δεν έχουμε δει και διαβάσει επί του θέματος αρχίζοντας από το “American dream”  που είναι και της εποχής μας.

Και που συνήθως συνοψίζεται σε ένα μικρό μύθο. Του μετανάστη που έγινε εκατομμυριούχος. Ξεμπαρκάροντας  στο Hudson, του δώσανε δυο μήλα. Πούλησε το ένα, διπλασίασε το κεφάλαιο του πολλές φορές Έκανε δηλαδή τα δύο μήλα τέσσερα, τα τέσσερα οκτώ και πάει λέγοντας. Στο τέλος έγινε εκατομμυριούχος επειδή πέθανε ένας θείος του και του άφησε  κληρονομιά ένα μεγάλο ποσόν..

Πόσους δεν πήρε στο λαιμό του αυτό το American dream που δεν είχαν πλούσιο συγγενή  και απεβίωσαν  στα καφάσια με τα μήλα, ακολουθώντας το πιστά. Από ότι μαντεύω η ιστορία των δημοψηφισμάτων δεν θα μείνει στην Βρετανία.  Που στο κάτω κάτω, ούτε ευρώ έχει, ούτε στις περισσότερες συνθήκες συμμετείχε. Θα προχωρήσει στους επόμενους. Που το’ χουν όλο το πακέτο. Φαντάζομαι εκτός από την λύση του WhatsApθα μπορούσε να υπάρξει και δεύτερη επιλογή.

Να μαζευόμαστε με κλεισμένα ραντεβού σε γήπεδα και αρένες

Να αφήνουνε τις τίγρεις ελεύθερες 

Και στο νεύμα του αυτοκράτορα στο τέλος, να ορίζεται και η "Πολιτική γραμμή" της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Τι δεν είναι καλή ιδέα;

Και θέαμα έχει και σασπένς και άρτο, για τους συμμετέχοντες.

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο