Σαλτιμπάγκοι... και ζογκλέρ ζητούνται

Σαλτιμπάγκοι... και ζογκλέρ ζητούνται

Συνάντησα ζογκλέρ κάθε είδους, με παιχνίδια,

με λέξεις, με ψέματα , οι χειρότεροι είναι αυτοί που παίζουν με τον χρόνο και τα συναισθήματα..

Paola Felice 

Ήταν ένα εργοστάσιο πορσελάνης λοιπόν μια φορά, 

που έφτιαχνε πιάτα, πιατέλες, ποτήρια, αυτά τα είδη που χρειάζεται ένα τραπέζι, για να στρωθεί και να δείχνει ευπαρουσίαστο.

Το διαφημιστικό τμήμα, της εταιρείας στις προτάσεις του εξηγούσε:  

Οτι για να κερδίσεις πελάτες θα πρέπει να σκεφτείς λύσεις εντυπωσιακές, πρωτότυπες και άμεσες.

Αποφάσισε τότε το αφεντικό, να παρουσιάζει με όλους τους τρόπους το εμπόρευμα στον κόσμο, να το δείχνει από παντού κανάλια εφημερίδες και όλα τα εργαλεία για επιτυχημένη πορεία της μπίσνας.Χρειαζόταν όμως κάτι  δυνατό σαν τρικ, για την άμεση προσέλευση του πελάτη

Γι αυτό, 

πρότειναν από την διοίκηση του μαγαζιού, να προσληφθεί σαν πρώτη μούρη πωλητής ένας ζογκλέρ.

Να κατεβαίνει στις πλατείες μέσα στον κόσμο και να κάνει σόου.

Κυκλοφορούσε στην πιάτσα εκείνη την εποχή νέος, ευπαρουσίαστος, χαμογελαστός, καλός στο παραμύθι, που παρουσιάστηκε για το ιντερβιού.

Και προσελήφθη.

Πήρε μαζί του, μερικούς βοηθούς και αρκετούς κλακαδόρους, για τις παραστάσεις. 

Άρχισε μεταξύ μουσικής χαμόγελου και “περάστε κόσμε” να πετάει στον αέρα και να ξαναπιάνει,  αντί για μπαλάκια, τα γυαλικά. 

Στην αρχή δύο, μετά πρόσθετε κι άλλο κι άλλο. 

Οσο πιό πολλά πετούσε, επειδή χρειάζεται  χρόνος να τα μανατζάρεις, 

τόσο πιο ψηλά τα πέταγε.

Οι θεατές εντυπωσιασμένοι, χάζευαν, ενθουσιάζονταν και καταχειροκροτούσαν, την ικανότητα του σαλτιμπάγκου,

στην αρχή. Δεν παρακολουθούσαν, το εμπόρευμα.

Αν ήταν καλό, αν ήταν φτηνό, ότι και να ταν αυτός που το έδειχνε, 

ήταν πιο σημαντικός.

Κάθε φορά φυσικά που η παράσταση τελείωνε, και υποκλινόταν τα πιάτο- πότηρα σωριάζονταν στο έδαφος και γινόντουσαν θρύψαλα.

Αλλά αυτό περνούσε στην αρχή, αδιάφορα.

Με τον καιρό οι θεατές έβλεπαν ότι η ζημιά, γινόταν μεγαλύτερη.

Ο κόσμος σταμάτησε να τον παρακολουθεί, διαπιστώνοντας ότι,

στο τέλος της επίδειξης, με την δύναμη που έπεφταν στο πάτωμα τα γυαλικά, τον παίρναν τα σκάγια.  

Τα θύματα σωριάζονταν αναίσθητα και με συνέπειες βαριές στην υγεία τους, 

για το μετέπειτα.

Το αφεντικό βλέποντας ότι δεν περνάει η μπογιά του πια,  αν και οι ζημιές είχαν προβλεφθεί στο κόστος, 

δεν έβλεπε την ώρα να τον ξεφορτωθεί και να τον αντικαταστήσει.

Έσπαγε το κεφάλι του πως θα συνεχίσει το ταρατατζούμ.

Ενώ οι  θεατές έστριβαν τετράγωνο.

Δύσκολο φυσικά στο μάρκετινγκ να βρεις το ίδιο κόλπο, με τα αυτά αποτελέσματα,

αλλά το πάλευε.

Οσο για τους ζογκλέρ που παρουσιάζονται για τη θέση ένα πράγμα και μόνο ξέρουν να κάνουν. 

Το ίδιο σόου.

Που όσο να πεις, ξέφτισε.

Εχει ηθικό δίδαγμα η παραβολή και δεν είναι του πεταματού, όπως αντιλαμβάνεσαι.

Εχει εξελιχθεί με την τεχνολογία σε πετυχημένο application.

Απευθύνεται σε πολλούς.

Οχι μόνο σε τοπικό επίπεδο, “διεθνώς”, η εταιρεία την ίδια εφαρμογή πουλάει.

Επειδή δεν είναι και εύκολο επάγγελμα ο ζογκλέρ, 

έστω με ημερομηνία λήξης συγκεκριμένο συμβόλαιο για περιορισμένες παρατάσεις. 

Χρειάζεται και μια ικανότητα, αν και με μικρές απαιτήσεις.

Φαίνεται όμως ότι έχουν σπάσει τόσα ποτήρια και πιατέλες πια, στο κεφάλι του κόσμου, που όσο και να λένε από την διοίκηση “Εδώ το βλέμμα σας παρακαλώ”.

Ένα γιουχάισμα να το πω, ένα φτύσιμο, ένα ξεφώνημα όσο και να κάνουν πως δεν το ακούν, 

πλανιέται στην ατμόσφαιρα.

Αλλιώς πως να χαρακτηρίσεις αυτή την απόφαση των βρετανών θεατών για τον δικό τους ζογκλέρ και το τεράστιο “ουστ”, που του πέταξαν, προσωπικά και  στην Ευρώπη;

Που νομίζει ότι κατέχει και την πατέντα της υπερπαραγωγής σε ταχυδακτυλουργούς κλόουν και άλλα ζώα του τσίρκου.

Η ιστορία είναι πολλαπλής αξίας και προεκτάσεων βεβαίως βεβαίως….

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο