Ανία στις σχέσεις;... Ή άνοια

Ανία στις σχέσεις;... Ή άνοια

Το να καταφέρεις να κάνεις την ζωή σου ενδιαφέρουσα, 

μέσα στην πόλη, την εβδομάδα του δεκαπενταύγουστου

όταν η κατάσταση είναι ,εσείς-εμείς και το τηλέφωνο.

Που όλο το κοιτάς, αν πιάνει, αν κόλλησε, αν δουλεύει, αν στο κόψανε, τι έπαθε τέλος πάντων και μουγκάθηκε ολοσχερώς.

Το λες και σουξέ.

Εμένα φρόντισε μια φίλη, απ τα παλιά.

Εντελώς τυχαία στο κέντρο, που εγώ στο ένα πεζοδρόμιο κι εκείνη στο απέναντι, 

είδαμε η μια την άλλη σαν βετεράνοι που συαντιόντουσαν τυχαία μετά την επιστροφή τους, από τον πόλεμο.

Επιζώντες.

Ειδωθήκαμε δηλαδή, επειδή και μόνο,δεν υπήρχε ψυχή, που να επεμβαίνει στην περιοχή,σε περίμετρο 50 μέτρων.

Μετά τα κι εσύ εδώ; που πήγες; πότε γύρισες; πως πέρασες; τι κάνεις;...

Αυτήν την πρωτότυπη σειρά ερωτήσεων που ούτε που ακούς, τις απαντήσεις.

Η αποκάλυψη "χώρισα".

-Τι λες παιδάκι μου, της λέω μετά πενήντα χρόνια, με παιδιά στα 35-40 και τέλος πάντων, 

μια χαρά δείχνατε,δεν είχε ακουστεί ποτέ κάτι για την σχέση σας που να το προμηνύει.

Τι χώρισες; πως; γιατί; πάμε να πιούμε ένα καφέ.

Δεν είναι να τα μαθαίνεις στο πεζοδρόμιο, μεσ στο καταντάλα των 50 υπό σκιάν αυτά,  να σε εύρει και άλλη συμφορά.

Καθόμαστε κοντά στον ανεμιστήρα στο τραπεζάκι.

-Με "απατούσε" μου λέει.

-Τι λες; την ρωτάω με ποιά;γνωστή;  την ήξερες;

Πως τόμαθες; τους έπιασες; Στο είπε;

-Οχι καθόλου, η απάντηση.

Δεν είχα πάρει είδηση τίποτα.Ουτε και ποτέ μου έδωσε το δικαίωμα.

Ποτέ δεν βγήκε μόνος του.

Ολα τα βράδια του χειμώνα μαζί μέσα.Στο κομπιούτερ του ο καθένας,ότι κάνουν όλοι,ξέρεις,..

-Ξέρω ναι. 

-Το μόνο που μού ομολόγησε μετά απο πολλά, είναι πως είναι τρελαμένος, πολύ ερωτευμένος.

Δεν ξέρει πως τόπαθε,δεν μπορεί να το ξεπεράσει.

-Πω πω πω τι λες βρε παιδί μου, καμμιά από την δουλειά;

Πως το ανακάλυψες;

-Από το ipad, το δικό του μου λέει.

-Δηλαδή;

Το είχε τέλος πάντων, ένα πρωί στα χέρια της, να βρει κάτι και ξαφνικά περνάει στην οθόνη ένα μήνυμα

"Μου λείπεις.Σε σκεφτόμουνα συνέχεια.Δεν μπορώ χωρίς εσένα".

Ε δεν είναι και το καλύτερο που μπορεί να σου συμβεί,όπως καταλαβάινεις.

-Οχι δεν είναι,λοιπόν;

-Υπογραφή Αργεντίνικο Τανγκό.

-Ελα μου,τι λες; Συνθηματικό;

-Οχι, προφίλ μου απαντάει.

Οπως καταλαβαίνεις, μέσα στην ταραχή μου άρχισα να ψάχνω σαν τρελή , τι τανγκό είναι αυτό.

-Δικαιολογημένα δεν λέω και;

Δεν βρήκα μεγάλα πράγματα, στον τοίχο της, κάτι φωτογραφίες από το ίντερνετ με ζευγάρια που χορεύουν παθιασμένα  όλα τα τανγκό από το 22, του περασμενου αιώνα.

Αφιερώσεις στον "Τσε της καρδιάς μου".

"Για σένα μόνο" κλπ.

Υποπτα πράγματα όπως καταλαβαίνεις.

Τι λες τώρα μόνο ύποπτα;

Ο Τσε, η Αργεντινή, το ταγκό, το πάθος, τι άλλο θες;

Και;

Ε, βρεθήκαμε μετά τη  δουλειά κι έγινε της κακομοίρας. Μου ομολόγησε ότι αυτή η ιστορία είναι ένα χρόνο.

Οτι δεν μπορεί να φάει και να κοιμηθεί χωρίς να την σκέφτεται. Οτι δεν βλέπει την ώρα να βρεθούνε.

-Τι εννοείς γούρλωσα το μάτι ;

Δεν έχουν βρεθεί, με το τανγκό;

-Οχι, από ότι λέει, αλλά θα γίνει πολύ σύντομα.

-Τι περιμένανε δηλαδή;

Την κατάλληλη ορχήστρα;

Είσαι σοβαρή; 

Την ρωτάω τι μου διηγείσαι;

-Οπως ακριβώς γίνανε τα πράγματα στα λέω, μου απαντάει.

Αφού τρεις μέρες ράκη και οι δυό θυμηθήκαμε, από τα φοιτητικά μας χρόνια την γνωριμία μας, την σχέση μας,τον γάμο τα παιδιά, την ζωή μας, γιορτές χαρές και σχόλες.

Αποφασίσαμε να χωρίσουμε.

Πήρε τα πράγματα του και πήγε στην γκαρσονιέρα που είχαμε ανοίκιαστη να ζήσει τον έρωτα του.

-Με το Τανγκό;

Α δεν ξέρω αν έχουν βρεθεί ακόμη μου λέει.

Με wifi σίγουρα.

-Κι εσύ; 

-Εγώ τι;

Εχω αρχισει κάτι κι εγώ,στο inbox να δούμε πως θα πάει.

-Τι να πω, να ευχηθώ τα καλύτερα της λέω.

Περάσαμε μετά  στα, η Κρίση, τα ΕΝΦΙΑ,τα εκκαθαριστικά, το αίσχος, την κατάσταση, την αφραγκία και το σειχτήρ που μας περικυκλώνει.

Και χωρίσαμε με την υπόσχεση να μου γράψει νέα της.

Θα τα ξαναπούμε σε κάποιο τοίχο.

Το πρώτο που μου ήρθε λόγω και της ατμόσφαιρας, ήταν ποιός ξέρει, 

αν αυτός ο τόσο κακοποιημένος μετά θάνατον Τσε Γκεβάρα, 

εννοούσε ακριβώς αυτό όταν έλεγε:

"Χρείαζεται ένα νέο είδος ανθρώπου, για να αντιμετωπίσει ένα νέο κόσμο".

Αλλά μάλλον, το απέκλεισα.

Καλό δεκαπενταύγουστο,σηκώστε κανα κεφάλι από τις οθόνες.

Υπάρχει ζωή και εκτός.

Οχι τόσο συναρπαστική πιθανόν, αλλά υπάρχει.

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο