Περί Τάπερμαν…κατά Μαλβίνα

Περί Τάπερμαν…κατά Μαλβίνα

Ψεύτες υπάρχουν δύο ειδών:

Αυτός που φτιάχνει το αφήγημα, το υποστηρίζει μέχρι να κουτουλήσει με την πραγματικότητα, χωρίς ο ίδιος να το πιστεύει όμως. Που όταν ατυχήσει το ρίχνει στο “δεν είναι αυτό που φαντάζεσαι” και “να σου εξηγήσω δεν κατάλαβες, τι εννοούσα”.

Αυτόματα σου πετάει το μπαλάκι …

Προσαρμόζει την συνέχεια στο αφήγημα του. Και σαν συνέπεια είναι στην διακριτική ευχέρεια τη δική σου να τον φτύσεις ή να του δώσεις δεύτερη ευκαιρία.

Ο άλλος τύπος, εκείνος που φτιάχνει το παραμύθι ή του το δίνουν έτοιμο να το καταπιεί και να το χωνέψει, πιστεύει ο ίδιος την κάθε του λέξη.

Το ακολουθεί, σε αναγκάζει με βεγγαλικά να το πιστέψεις εσύ και μόλις συγκρουσθεί στον τοίχο της πραγματικότητας, προσαρμόζει εκείνη στο παραμύθι του.

Θεωρεί ότι η πραγματικότητα είναι αποκλειστικότητα του. Άρα εσύ πρέπει να την αρνηθείς και να τον φας στην μάπα.

Ο πιο επικίνδυνος, αν δεν τον σαπακιάσεις αμέσως, αναγκάζοντας τον να δει την πραγματικότητα στα μάτια.

Η δεύτερη περίπτωση ανήκει καθαρά στους πολιτικούς.

Το διακρίνεις από τη στιγμή, που χάνουν το λαϊκό έρεισμα και ως εκ τούτου τις εκλογές.

Τους ρωτάς “έχετε καταλάβει τι κάνατε;”

Σου απαντάει: “μας έκριναν οι κάλπες, συνεχίζουμε”.

Όχι, οι κάλπες δεν κρίνουν.

Οι κάλπες πυροβολούν συμβολικά, μεθόδους, σχέδια, τακτικές, αποφάσεις, που εσύ πήρες για λογαριασμό εκατομμυρίων εν αγνοία τους.

Ο λαός κρίνει.

Μην έχοντας άλλο όπλο να σε αποκλείσει από τον Δημόσιο Βίο.

Να σε “αποκλείσει”.

Να γυρίσεις στην σπηλιά σου και να μείνεις εκεί.

Όχι να μου γυρνάς στις ρούγες να λες “κάναμε την αυτοκριτική μας”.

Και;

Τι έγινε που την κάνατε;

Σε τι ακριβώς την κάνατε, που την βρήκατε σκάρτη;

Και ποιες συνέπειες σας αναλογούν.

Μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό, αγριεύτηκα όταν άκουσα την Διαμαντοπούλου, με αυτόν τον στόμφο, της παρεξηγημένης “μεγάλης πολιτικής προσωπικότητας” σαν η Μαντάμ Κιουρί της Πολιτικής, να αναφέρει.

Ο Κώστας Σημίτης είναι το κατάλληλο πρόσωπο για Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Μιλάμε για τον ίδιο Σημίτη υποθέτω, αυτόν που σε μια νύχτα με τον Καρατζά Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος έδιωξε όλο τον χρυσό της χώρας, με κομπίνα.

Τον Σημίτη τον χάρτινο, του Τσουκάτου, του Άκη, του Μαντέλη, του Γιάννου, του χρηματιστηρίου, του Οτσαλάν, των Ιμίων, των Ολυμπιακών.

Αυτόν που ο ιδρυτής του κόμματος έλεγε: ”Μην αφήσετε το κόμμα να πέσει στα χέρια του Σημίτη’'

Για τον ίδιο μας μιλάει.

Για κάποιον, που αντί να έχει καθίσει στο σκαμνί με όλη την βεντάλια των κατηγοριών, εις βάρος του.

Φιλοδοξεί να τελειώσει την ζωή του στο Προεδρικό.

Δεν εξετάζω καθόλου το πόσες πιθανότητες έχει να συμβεί κάτι τέτοιο.

Δεν το θεωρώ απίθανο σε μια χώρα που από την εποχή του έγινε σουρωτήρι και στη διάθεση του οποιουδήποτε να της βάλει χέρι.

Δεν αποκλείω να το δούμε κι αυτό.

Στην περίπτωση μας, η οποία ανήκει στην δεύτερη κατηγορία ψευτών, έχοντας εξελιχθεί με τα χρόνια σε παθολογία.

Όλα είναι πιθανά.

Θα τελειώσω με την πεποίθηση ενός γνωστού μου, που επαναλαμβάνει πάντα.

“Δεν έχουμε τους Πολιτικούς που μας αξίζουν, μας αξίζει όμως που τους κρατάμε”….

Επίσης αλωνίζουν ατιμώρητοι θρασύτατοι οι ψεύτες, να μας υποδεικνύουν τι μέλει γενέσθαι.

Αυτό, γιατί δεν σαπακιάστηκαν πάραυτα…

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο