Δημοσιογραφία...επίσης

Δημοσιογραφία...επίσης
 
-Δεν πρόκειται να σου γράψω κανένα άρθρο…
 
-Οριάνα έκανα ολόκληρο ταξίδι, με αυτές τις συνθήκες, το συνεννοηθήκαμε.
 
Μην είσαι καχύποπτη.
 
Ο διάλογος μεταξύ του εκδότη της μεγαλύτερης Ιταλικής εφημερίδας, 
 
της Corriere della Sera, Feruccio de Bortoli και της Oriana Falacci.
 
Ημερομηνία 15 Σεπτέμβρη 2001.
 
Τέσσερις μέρες μετά το χτύπημα..
 
Στο διαμέρισμα της Φαλάτσι στην Ν Υόρκη πολύ κοντά στους πύργους. Ανέπνεες τον αμίαντο που κάπνιζε ακόμη.
 
Ήταν η στιγμή που γεννήθηκε στο μυαλό της το τελευταίο της δοκίμιο…
 
Rabbia e Orgoglio…
 
Θυμός και περηφάνια.
 
Αν θες, θα δημοσιεύσεις αυτό αυτούσιο.
 
Η αφορμή, που έστρεψε την μισή Ευρώπη κατά της άλλης μισής 
 
για την θέση της, προς τον αραβικό κόσμο
 
Η γυναίκα,με τις χίλιες ζωές και τα άλλα τόσα πρόσωπα..
 
Θα περνούσε στην Ιστορία εκτός των άλλων,για την Δίκη που την  έσυραν οι Γάλλοι 
 
σαν ρατσίστρια..
 
Για την απομόνωση της από τους διανοούμενους της Γαλλίας, με τον ίδιο λόγο.
 
Για τον πόλεμο που άνοιξε στην χώρα της μεταξύ αριστερόστροφων και συντηρητικών…
 
Για την συλλογή υπογραφών,ώστε να μην βραβευθεί από την γενέτειρα της την Φλωρεντία…
 
Την αντίστοιχη συλλογή επίσης να μπει στην γερουσία σαν γερουσιαστής.
 
Όλα αυτά με ευκαιρία την εξτρεμιστική τοποθέτηση της, απέναντι στον μουσουλμανικό κόσμο.
 
Για τα εκατομμύρια αντίτυπα που πούλησαν τα βιβλία της…
 
10 χρόνια πριν, έφυγε από την ζωή στις 15 Σεπτεμβρίου 2006,
 
ίσως το πιο αξιαγάπητο και το ίδιο αξιομίσητο πρόσωπο 
 
της Δημοσιογραφίας…
 
Η έμπνευση για χιλιάδες συναδέλφους της, να ακολουθήσουν το επάγγελμα…
 
Το  Βιετνάμ, από το 67 που περιέγραφε τα ασύστολα ψέματα και των δυό πλευρών,έχοντας το επισκεφθεί 12 φορές, σε εφτά χρόνια μένοντας μεγάλα διαστήματα στην χώρα.
 
Ο πρώτος πόλεμος του Κόλπου, η Παλαιστίνη, το Ιράν Ιράκ…
 
Για να φύγει απ το Ιράν αναγκάστηκε να παντρευτεί τον διερμηνέα της σε έναν εικονικό γάμο…
 
Επειδή στην συνέντευξη που έκανε στον Χομεϊνί τον αποκάλεσε τύραννο…
 
πετώντας  το τσαντόρ που ήταν υποχρεωμένη να φορέσει μπροστά του,στα πόδια του..
 
Ίσως είναι η πιο γνωστή συνέντευξη που έκανε.
 
….Η Φαλάτσι 
 
ήταν η δημοσιογραφία..
 
Όχι η “αφήγηση” της Δημοσιογραφίας
 
Γυρνώντας το 69 στο Κανάβεραλ,για να παρακολουθήσει την εκτόξευση, του Απόλλων 11 
 
Ο Charles Conrad κυβερνήτης του Απόλλων 12, την ρώτησε ποια νομίζει ότι είναι η φράση που πρέπει να πει μετά την περίφημη του Άρμστρονγκ.
 
”Ένα μικρό βήμα για τον άνθρωπο, ένα άλμα για την ανθρωπότητα”
 
Μια και ο Conrad ήταν κοντός του πρότεινε 
 
“Μπορεί να ήτανε μικρό βήμα για τον Νηλ, για μένα ήταν τεράστιο άλμα”.
 
Το είπε μόλις συνδέθηκε με τον δορυφόρο.
 
Κουβαλούσε στο ταξίδι στην Σελήνη,μια φωτογραφία της μαζί με την μητέρα της όταν ήταν παιδί.
 
Όπως περιγράφει στο βιβλίο της “Εκείνη την μέρα στο φεγγάρι”
 
Γεννημένη από γονείς αριστερούς, σε μια πόλη παραμύθι.
 
Άφησε την ιατρική, που σπούδαζε πήρε το δισάκι και την γραφομηχανή της
 
νωρίς και βρέθηκε στο κέντρο του κόσμου των εξελίξεων, τριών δεκαετιών.
 
Μοναδικός ο τρόπος που κουράριζε τα κείμενα της, από όλες τις πλευρές.
 
Αισθητική, λεκτική, νοημάτων, όταν έφευγαν από τα χέρια της δεν επέτρεπε σε κανέναν 
 
να τα αγγίξει… 
 
Μπορείς να συμφωνείς ή να διαφωνείς  μαζί της
 
να βαρεθείς όμως να την διαβάζεις ποτέ…
 
Αδίστακτη στη δουλειά της,ελεύθερη και “στριμμένη”σε αδιανόητο βαθμό…
 
Ο μεγάλος της έρωτας ένας άνδρας, ίδιος με κείνη ο Παναγούλης, 
 
γνωρίζοντας ότι αποκλείεται να ζήσουν μια νορμάλ ζωή μαζί.
 
Το βιβλίο της “Γραμμα σε ένα παιδί που δεν γεννήθηκε ποτέ”πούλησε 4.5 εκατομμύρια  αντίτυπα .
 
Ήταν το μόνο που δεν βασιζόταν σε έρευνα.
 
Αντίστοιχα και το “Ένας άντρας”
 
Το δημοσιογραφικό της ένστικτο μοναδικό.
 
Η γνώση επίσης.
 
“Θέλω να πεθάνω στον πύργο των Mannelli,βλέποντας το ποτάμι τον Αρνο, απ το Ponte Vecchio.
 
Ήταν η αίθουσα επιχειρήσεων των ανταρτών, που ηγείτο ο πατέρας μου 
 
στην ομάδα Δικαιοσύνη και Ελευθερία.
 
Πήγαινα μικρή με όνομα μάχης  Εμίλια,
 
κουβαλούσα τις χειροβομβίδες στους μεγάλους κρύβοντας τες στα καλάθια με τα φρούτα”..
 
ήταν 15 Σεπτεμβρη 2006
 
Σήμερα οι δημοσιογράφοι αφηγούνται το επάγγελμα τους,
 
χωρίς να το εξασκούν.
 
Μου ήρθε στο μυαλό αυτές τις μέρες στην συζήτηση 
 
που έχει ανοίξει περί δημοσιογραφίας-αφεντικών και εξουσίας.
 

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο