Παιδεία και ...άμυνα

Παιδεία και ...άμυνα

Είναι κάποιες μέρες που αισθάνεσαι το ανοσοποιητικό σου πεσμένο.

Μια ζαλάδα, ένα χάσιμο, ένα κάπως “πάω δεν πάω”.

Δεν είναι τίποτα σοβαρό το ξέρεις, έτσι ξύπνησες το πρωί.

Λες άντε να τραβήξω τη μέρα.

Κι εκεί που σκέφτεσαι Παναγιά μου βόηθα, να την βγάλουμε και σήμερα.

Πας τοίχο -  τοίχο, προσέχοντας μην σε βρει κανά τούβλο στο δόξα πατρί.

Βρίσκεσαι να περιμένεις, σε αίθουσα αναμονής γιατρού.

Τίποτα το επείγον για να σε ρίξει παραπάνω, ρουτίνα.

Θεωρητικά, προστατευμένος σε κλειστό χώρο.

Η γραμματέας για να σπάσει αυτήν την ευαισθησία της αναμονής ανοίγει τηλεόραση.

Βουλή.

Κουνιέσαι λίγο στην καρέκλα σου σκέφτεσαι, γιατί βρε κορίτσι μου;

Δεδομένου ότι εσύ προσέχοντας τον εαυτό σου, σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς.

Τουλάχιστον αυτή την ολέθρια συνήθεια της Βουλής, την έχεις αποφύγει,

την έχεις κόψει εντελώς.

Όπως και να το κάνεις όμως δημόσιος χώρος.

Δεν μπορείς να απαιτήσεις, “κλείστο κοπελιά, δεν αισθάνομαι καλά”.

Στο βήμα ο πρωθυπουργός.

Προσπαθείς να ξεφυλλίσεις το περιοδικό μπας και ξεφύγεις, αλλά δεν γίνεται.

Το θέμα: Παιδεία και συμπαρομαρτούντα.

Αφού μας ενημερώνει με στόμφο, ότι “δεν είναι σαν τους άλλους αυτοί. Για την Παιδεία σφάζονται”.

Σε απόδειξη, καταθέτει: «Οι νέοι επιστήμονες καλό είναι να έχουν την ευγενή φιλοδοξία να παραμείνουν στην Ελλάδα», για να προοδεύσουν.

Περνάει η ζωή σου μπροστά από τα μάτια σου.

Σκηνές από το σχολείο σου, κάποιες δεκαετίες πριν, σε όλες τις ηλικίες και σκηνές που μπλέκονται με το σήμερα.

Οι ποιοι επιστήμονες;

Πόση καλοσύνη να διαθέσουν, για να θυσιάσουν την ζωή τους;

Για ποιο σκοπό;

Μόνο ιεραπόστολοι θα μπορούσαν να κάνουν τέτοια θυσία.

Να μην αναλύσω την τόσο παρεξηγημένη λέξη “φιλοδοξία”.

Θα μπλέξουμε.

Θα θεωρηθεί ότι έχει την ίδια αξία η “φιλοδοξία” ενός επιστήμονα που μέσω της έρευνας, της κούρασης, των τόνων βιβλίων και ωρών μελέτης, την καλλιεργεί. Για να πάει ένα βήμα παρακάτω το αντικείμενο του. Με την “φιλοδοξία” του κούφιου πολιτικού.

Που η κεντρική του ιδέα, είναι να μην χάσει την θεσούλα του.

Καμία σχέση μεταξύ τους.

Η επιστημονική “φιλοδοξία” είναι σε απόλυτη συνάρτηση με το “μπάτζετ” που διαθέτει μια χώρα για την Παιδεία της. Όσο μεγάλη να είναι η "προσωπική" φιλοδοξία, σε χώρα που πολεμάει την Παιδεία της αδιάκοπα για δεκαετίες, εξαφανίζεται, συμβιβάζεται και πεθαίνει σε αποστολές ντελίβερι. Χωρίς κράνος.

Είναι σε συνάρτηση με την Έρευνα.

Χωρίς έρευνα, δεν υφίσταται επιστημονική φιλοδοξία.

Οι Γερμανοί που στην Έρευνα διαθέτουν από το 5-7% του προϋπολογισμού τους. Έχουν φιλοδοξίες.

Ακόμη και οι Εσθονοί που σαν επίπεδο, δεν έχουν καμιά σχέση με την Γερμανία,  κάθε χρόνο αυξάνουν το ποσοστό για την Παιδεία τους.

Οι Εσθονοί.

Έχει συναντήσει ποτέ ο πρωθυπουργός, ήθελα να ήξερα έλληνες επιστήμονες  που έφυγαν από την χώρα τους και βρέθηκαν σε περιβάλλον που τους εξασφάλισε την Έρευνα για τις μελέτες τους;

Έχει συγκρίνει ποτέ τα μυαλά των Ελλήνων σε όμοιες συνθήκες περιβάλλοντος με τους αντίστοιχους άλλων χωρών;

Έχει καμιά σχέση με το αντικείμενο που προσπαθεί να πείσει ότι τον αφορά και το κατέχει;

Φυσικά μην τον αδικώ, γιατί άκουσα και τον αρχηγό της Αντιπολίτευσης.

Άρχισα να σκέφτομαι ότι δεν έχει καμιά σχέση η φτώχεια που ζούμε.

Η μιζέρια, που από την πλευρά της είναι άσχετη με την αντικειμενική φτώχεια, που βγάζουν μόλις ανοίξουν το στόμα τους, είναι το μολυσματικό και προσβλητικό κομμάτι που μας έχει τσακίσει όλους. Την μιζέρια στο μεγαλείο της ζούμε.

-Ποιος να το φανταζόταν μου ψιθυρίζει ένας νεαρός που περίμενε κι αυτός την σειρά του, μετά από μένα για τον γιατρό.

Είμαι στην Ελλάδα, λίγες μέρες για οικογενειακούς λόγους μου εξηγεί. Ζω χρόνια έξω. Ζω στη Νορβηγία χωρίς να το θέλω καθόλου.Ήταν το μέρος που μου μου προσέφεραν δουλειά.

Είναι επίσης η χώρα της Ένωσης όπου ο δάσκαλος, στην μισθολογική κλίμακα κατέχει την δεύτερη θέση. Μετά τους πιλότους.

Ο πολιτικός, από την άλλη, μισθολογικά είναι στην πέμπτη. Μετά τον γιατρό.

Ντρέπομαι, όταν γυρνάω και πέφτω πάνω σε αλήθειες,  που η νοσταλγία και η αγάπη μου, με κάνουν να τις ξεχνάω κάθε τόσο εκεί που βρίσκομαι και να μου λείπει η χώρα μου.

Θα σας εξομολογηθώ κάτι ,δεν είναι αυτή η Ελλάδα που ζει σ’ αυτή την χώρα.

Η Ελλάδα είναι αυτή που μας ανάγκασαν φεύγοντας, να κουβαλήσουμε στους ώμους μας.

Είναι αυτή, που αν ποτέ αξιωθούμε θα ξανακουβαλήσουμε πίσω.

Όλοι εμείς που οδηγηθήκαμε στην εγκατάλειψη της.

Αυτή είναι η “ευγενής φιλοδοξία” μου.

-Θέλετε να πούμε στην κοπέλα να το κλείσει το ρημάδι; του λέω.

-Φυσικά η αποχή είναι άμυνα, μου απαντάει.

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο