Δεν λυπάμαι… Θυμώνω

Δεν λυπάμαι… Θυμώνω

“Δεν είναι αυτό που νομίζεις, δεν είναι όμως κι αυτό που φαίνεται.”

Τι είναι; Διαγωνίως, καθέτως και οριζοντίως. “Έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε”.

Σε τρισδιάστατη συσκευασία. Τι να σου κάνει το έρμο το κλίμα ,το ‘φαγε ο γάιδαρος και ψόφησε.

Η εναλλαγή των θεατρικών παραστάσεων, ιλιγγιώδης.

Εκεί που παρακολουθείς, “Το Μεγάλο μας Τσίρκο” στην Καισαριανή, βρίσκεσαι στη σκηνή του “ο Ηλίας του 16ου”.
Ο αγαθός και κακός μπάτσος.

Αφού τους σοπακιάσανε τους συνταξιούχους και τους χλωροφορμίσανε ναρκώνοντας τους, 
για το υπόλοιπο του βίου τους.

Βγαίνει η ανακοίνωση  της κυβέρνησης σε ρόλο, καλού μπάτσου αμέτοχου και αθώου και σου λέει 
“Ντροπή σας δεν έπρεπε”.

Με αυστηρότατο ύφος, τονίζει ότι θα περιοριστεί η χρήση των χημικών. Όχι θα καταργηθεί, θα περιοριστεί.

Στο πόσο ας πούμε;
Στο 1/5 στο 1/8; 
Ποιο είναι το όριο και πως θα το μετράει, το όργανο; ΄Η θα μοιράζεται σε μερίδες, όταν ξεκινάνε τα ΜΑΤ για αποστολή;
Που θα τις αμολάνε, μετά από εξακρίβωση στοιχείων; Δεν μπορώ πραγματικά να καταλάβω, αν είναι ηλίθιοι ή τους έγινε πια Φύση.
Υπάρχει και η τρίτη εκδοχή, δοκιμάζουν τα όρια. Όχι τα δικά μας, τα δικά τους 
Μέχρι που μπορεί να φτάσει το λάστιχο, στην σφεντόνα.
Από ότι φαίνεται, είναι εντελώς ξεχειλωμένο.
Αμ οι άλλοι οι “επικριτές”, της Αντιπολίτευσης;
Τι αγανάκτηση, τι θυμός.
Ποιοι; Οι άλλοι που κατανάλωσαν ό,τι ληγμένο και σαβούρα, 
σε χημικό υπήρχε, όχι μόνο στις τοπικές αποθήκες, αλλά στην παγκόσμια αγορά.
Και δώστου εισαγωγές χημικών, από το 10 και μετά.
Πάρε να’ χεις για ώρα ανάγκης.

Ο δεύτερος καλός μπάτσος, μετά την κυβέρνηση, κατά του υπουργείου. Ευτυχώς όμως ανελήφθη η “πολιτική ευθύνη”.
Δεν ανησυχώ. Δεν πέρασαν 24 ώρες, που έγραφα για την “τέταρτη Εντολή”, με άλλη αφορμή.
Νάσου στο καπάκι και η Ενδέκατη. Το πρόβλημα της Αριστεράς παγκόσμια, είναι ότι έχει σβύσει μια λέξη από όλη της την πορεία 
των τελευταίων ετών. Γι αυτό και τελειώνει επίσης, παγκόσμια.
Την “Αγάπη”. Προς θεού μην θεωρηθώ ονειροπόλα.
Αυτό που την ξεχώριζε από την Συντήρηση, ήταν να μιλάει στις καρδιές.
Σήμερα αντικατέστησε το συναίσθημα, με την απελπισία, τον οίκτο,την ελεημοσύνη.

Που δεν είναι συναισθήματα, αλλά συγκινήσεις.

Που επίσης δεν απευθύνονται στην καρδιά.

Το παράξενο, κανείς δεν αναρωτιέται πιά.
Όχι να αναρωτηθεί, “γιατί”; “ποιος”; “πότε”;
Αλλά “τι”. Τι έγινε, τι θα γίνει, τι τέλος θα’ χει. 
Παράδοση άνευ όρων. Ποιος ξέρει;  Είμαι η μόνη που θυμώνω ακόμη.
Δε λυπάμαι, θυμώνω. Μας αφαιρέσαν την αγάπη, από το οτιδήποτε.
Καταρχήν, απ’ την Πόλη. Μετά, μεταξύ μας.
Μια κοινωνία απελπισμένη, ποτισμένη με μίσος, γίνεται  εύκολα σκλάβα.
Στις σκηνές που είδαμε χτες, ανθρώπους ανήμπορους τρίτης και τέταρτης ηλικίας,
που δύσκολα μισούν. Γιατί έχουν εγγόνια. 
Μαθηματικά, στατιστικά, ο άνθρωπος που ζει, βλέποντας το παιδί του παιδιού του. Όσο και τζώρας να υπήρξε στα νιάτα του, μαλακώνει.
Αυτός ο άνθρωπος, που σήμερα αναγκαστικά τσοντάρει με την ανύπαρκτη σύνταξη,
στα έξοδα του εγγονού του. Από αγάπη.
Αυτός είδε το ίδιο το εγγόνι του, να τον πνίγει με χημικά. Με απεριόριστο μίσος.
Φυσικά, η δικαιολογία είναι. Διαταγές εκτελούσαμε. Εκεί είναι το θέμα ακριβώς, “στις εντολές” και όχι μόνο “ποιος” τις εκτελεί.

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο