Μια βραδιά… θεατρικά

Μια βραδιά… θεατρικά

Το ερώτημα γεννιέται αυθόρμητα και είναι παγκόσμιας εμβέλειας.

Υπάρχει σήμερα χειρότερη εικόνα της ανθρωπότητας από τον Τράμπ;.

Η απάντηση επίσης, άμεση.

Ναι, η Χίλαρυ.

Σ’ αυτό το δίλημμα,καλείται ο αμερικάνικος λαός να αποφασίσει.

-Καλά, μην υπερβάλουμε μου λέει ο συνομιλητής μου.

Σιγά μην αποφασίσει κιόλας.

Δεν φτάνει που έχει κάτι, να ασχολείται κάθε τέσσερα χρόνια.

Περνώντας ένα όλοκληρο χρόνο προεκλογικής περιόδου, με  φανφάρες και νταούλια, 

σημαιάκια και χάπενινγκς.

Σιγά μην θέλει νάχει και λόγο,ποιός θα τον κυβερνήσει.

Σ ένα σύστημα εκλογικό, που κανείς δεν έχει καταλάβει .

Ο κόσμος ψηφίζει τάχαμ τους εκλέκτορες

που διάλεξαν τους σούπερ εκλέκτορες,

που θα εκλέξουν τον πρόεδρο

Από πριν.

Αυτοί,στις εκλογές κληρώνουν, ποιός θάναι ο τυχερός.

Μην ξεχνάς τι έγινε με την εκλογή Μπους

που περιμέναμε δυο μήνες τις συνεννοήσεις από το Ανώτατο Δικαστήριο.

Πρόεδρος είναι αυτός που φαίνεται από την αρχή και που έχει συγκεντρώσει 

τα περισσότερα λεφτά.

Δηλαδή αυτός που έχει ποντάρει πάνω του όλο το σύστημα που έλεγχει 

την τηλεόραση.

Ο αντίπαλος είναι η “πλάτη” στο θέαμα.

Και στην καλύτερη παίρνει Νόμπελ.

Ώρα Γκορ.

Ο ψηφοφόρος, σε ρόλο κομπάρσου.

Δεν έχει ξεφύγει ούτε μια φορά,το σενάριο.

Απλά μέχρι κάποια χρόνια πριν, υπήρχαν τα προσχήματα που έπρεπε να κρατηθούν.

Στην σημερινή κοινωνία δεν χρειάζετα.

Η φαντάζεσαι εσύ, ότι θάβγαινε η Μαντόνα να βάλει τέτοιο στοίχημα, 

εξήντα χρονών γυναίκα.

Δεν διαφωνώ ότι την εμπειρία της καταθέτει, που είναι πολύτιμη,

μάλιστα αφήνει να φανεί ο τρόπος που έκανε καριέρα.

Αλλά όχι και να δοκιμαστούν οι ικανότητες της,  με την μισή Αμερική.

Γελάμε.

Εχει μόλις γυρίσει από κει,ο φίλος μου

Είναι και ειδήμων, οπότε δεν έχω λόγους να μην τον πιστέψω.

“Αλλοίμονο μας” του λέω.

Και “τρις αλλοί” μου συμπληρώνει.

Είπαμε να πάμε θέατρο σε μια παράσταση, που θέλαμε και οι δυο  να δούμε.

“Δεύτερη φωνή” στο θέατρο Αποθήκη.

Να πω για τους ηθοποιούς που ήταν πραγματικά εξαιρετικοί, 

με την Νένα Μεντή να σηκώνει στους ώμους της σαράντα χρόνια Ιστορίας της χώρας, 

που περνάει μέσα από την κουζίνα της.

Η σημερινή κατάληξη,του ελληνικού “αμέρικαν ντρημ”, που άρχιζε 

γύρω στο 80 . 

Με πρωταγωνιστές, ένα ζευγάρι που ενηλικιώθηκε στην Χούντα.

Εχοντας σημαία και ορόσημο το Πολυτεχνείο.

Τι βρήκαν, πως άρχισαν την ζωή τους, που την μπέρδεψαν και τι θα αφήσουν πίσω τους 

στα παιδιά τους.

Δεν έχει πολύ σημασία με ποιόν από τους ήρωες καθρεφτίζεσαι.

Και σε ποιά στιγμή.

Γιατί αυτό είναι το σημαντικό.

Σε ποιά στιγμή σε έπιασε η Ιστορία από το χέρι, να σε σύρει στο μετά.

Και που την οδήγησες.

Στο ίδιο σημείο που οδηγήθηκε η αμερικάνικη κοινωνία,

με την λαμπερή πλαστικούρα του δεύτερου μισού του περασμένου αιώνα.

Στο ιδιο πλάτος και μήκος κύματος,βρεθήκαμε κι εμείς.

Σε κλίμακα ίσως αλλά αποκτήσαμε και Τραμπ και Χίλλαρες, με τις ίδιες δικαιοδοσίες 

στις ζωές μας.

Στο καπάκι η συζήτηση με τον ταξιτζή που άκουγε ένα κομάτι στο ραδιοφωνο και ο φίλος μου τον ρώτησε τι είναι.

Οι γνώσεις του στην μουσική,μας άφησαν ξερούς.

Ποιός ξέρει τι σπουδές έχει κάνει,μου λέει για να γίνει ταξιτζής.

Στη συζήτηση πάνω μια φράση του, ήταν το κλου της βραδιάς.

“Η Αθήνα πια κυρία μου, είναι τουριστικός προορισμός τριών ημερών.

Το κέντρο της πόλης έχει γίνει Βερολίνο”.

Ναι, μεσοπολεμικό του λέμε και γελάει,συμφωνώντας.

Μια βραδιά που τέλειωσε καταλήγοντας:

Οι λαοί που έκαναν στην μπάντα, για να κολλήσουν σε πλαστικοποιημένες ουτοπίες,

την Ιστορία δεν την γράφουν.

Την υφίστανται……

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο