Hasta ... να πάνε

Hasta ... να πάνε

Το βασικό είναι να αρχίζει νωρίς το πρωί ο  "Μαραθώνιος της Ακατάσχετης Παρλαπίπας" ΜΑΠ.

Δεν έχει σημασία ποιό είναι το  θέμα, πιάνουμε το "ακούστε να σας πω" και "αφήστε με να σας εξηγήσω". Κι όπου βγάλει.

Συνήθως καταλήγει στο τι "κάνατε εσείς" και τι "πετύχαμε εμείς".

Τα ίδια, δηλαδή.

Δεν ξέρω το πότε οι πολίτες θα καταλάβουμε, ότι ο γελοίος όπως και να βαφτίσει το κουστουμάκι του, γελοίος παραμένει. 

Αριστερός ή Δεξιός μια φορά καραγκιόζης, πάντα καραγκιόζης.

Εντάξει θα μου πεις την πατήσαμε με αυτούς εδώ, γιατί ο καθένας έχει μια προσωπική αντίληψη "Αριστεράς".

Το καταλαβαίνω. Σε γενικές γραμμές

Αριστερά σημαίνει, να ψάχνεις αυτό που καμμιά επανάσταση δεν μπόρεσε 

να πετύχει μέχρι σήμερα: 

Να παντρέψει την Ισότητα με την Ελευθερία.

Στόχος ακόμα πολύ μακρινός από τα δρώμενα, 

αλλά δεν βλέπω γιατί πρέπει να σταματήσουμε να το προσπαθούμε.

Αυτό το κακόφημο κονβόι που περιτρέχει αυτή την στιγμή την Ευρώπη με ταμπέλα Αριστερά, δεν είναι τίποτα άλλο από τον προπομπό των Λεπέν και Σια.

Είναι καιρός που παρακολουθώ τι γίνεται στην Ισπανία από περιέργεια περισσότερο.

Για κείνον τον τύπο με την αλογοουρά που είχε έρθει σαν ενισχυτής, στα ντεσιμπέλ του ΟΧΙ. Με την μπουνιά υψωμένη στο Σύνταγμα.

Τότε που παραληρούσε η συριζαία πτέρυγα του φρενοκομείου εδώ, συμπετριλαμβανομένου  του εαυτού μου φυσικά, για τις καινούργιες Βαστίλλες που θα στήναμε.

Αυτός λοιπόν, ο Ποδέμος, σε τρεις εκλογικές αναμετρήσεις δεν μπόρεσε να πείσει τους Ισπανούς που χρειαζότανε, για να τον βγάλουν πρώτο κόμμα.

Πιο γάτες οι Ισπανοί από μας, δεν λέω.

Βρε τους έταζε κι αυτός, κιθάρες και φλαμένγκο τα αντίστοιχα νταούλια, για την Μέρκελ αν έπαιρνε την κυβέρνηση.

Δεν μάσησαν.

Δηλαδή προτίμησαν πρώτο κόμμα έναν γνωστό απατεώνα, που του έχουν καταδικάσει και του έχουν χώσει στην στενή, γύρω στα διακόσια στελέχη για διαφθορά, 

παρά τον άγνωστο αεράτο Venceremos των Podemos.

Και δεν είναι να πεις, ότι δεν έχουν περάσει καν και καν, κι αυτοί σαν χώρα.

Αλλά σου λέει ας αποφύγω το σοκ τουλάχιστον, να νοιώσω πανίβλαξ στο κενό.

Στην αρχή ο Ισπανός σκέφτηκε "καλύτερα χωρίς καμμιά κυβέρνηση", παρά κερατάς και δαρμένος σαν τους Έλληνες.

Ναι, γιατί μπορεί να μην το καταλαβαίνουμε εμείς, που το ζούμε στο πετσί μας, 

αλλά ο Ιούλιος ο περσινός άλλαξε την δυναμική της Δημοκρατορικής Ενωσης.

Την επιτάχυνε. Θα γράψει η Ιστορία.

Την επιτάχυνε αφαιρώντας της κάθε περιττό πρόσχημα.

Οχι όπως ισχυρίζονται ακόμη οι Συριζαίοι εδώ,τύπου "αλλάζουμε την Ευρώπη" σε πιό γελαστή.

Επιτάχυνε την Διεθνή σπείρα, να ξεγυμνώσει όσο πιο γρήγορα γίνεται τους λαούς του Νότου, από κάθε κρατική περιουσία.

Αρπαγή εδώ και τώρα, κάθε εδαφικής κυριαρχίας.

Ό,τι προλάβουμε.

Λαοί εγκαταλελειμένοι στην μοίρα τους,ούτε καν έχουν καταλάβει ότι δεν είναι στο χέρι κανενός να τους  απαλλάξει, εκτός από τους ίδιους.

Το κλου της ισπανικής περιπέτειας είναι να κάνει κυβέρνηση ξανά ο Ραχόι. Μετά από ένα χρόνο πετυχημένου "ακυβέρνητου".

Σου λέει και να ξανακάνουμε εκλογές το μενού το ίδιο είναι. Η "πάρτο  Αριστερά", θα βρεις ο πεθαμένος σοσιαλισμός και η τι είχες Γιάννη τι είχα πάντα Δεξιά.

Είναι δυνατόν;

Που έχει σκαλώσει τελικά η θεωρία του Δαρβίνου;

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο