Δεν είναι ότι με το να λες “θα στολίσουμε το γιαλοπωλείο με τον ταύρο μέσα”, 

δεν θα το παραλάβεις οικόπεδο.

Θέλω να πω όσο και να διηγείσαι κάθε τόσο, 

“δεν τρέχει τίποτα”, 

“τον ταύρο τον κρατάω”,

“όλα καλά θα πάνε”, ρημάδι θα βγει.

Τι ακριβώς να κάνουν κύριε πρωθυπουργέ, οι βουλευτές του κόμματος σας 

όταν κατέβουν στην κοινωνία, στον δρόμο, όπως τους συστήσατε;

Το “δεν είναι αυτό που νομίζεις” το ζήσαμε στην πρώτη περίοδο ΣΥΡΙΖΑ.

Το “να σου εξηγήσω πως είναι τα πράγματα” το ζήσαμε στην δεύτερη

Το “όλοι εναντίον μου” το ζήσαμε μετά.

Ο κόσμος όσο και να σου φαίνεται περίεργο, είναι θυμωμένος.

Ο θυμός δε, δεν είναι καλός σύμβουλος.

Οσο και να διαστρέφεις την παραγματικότητα, δεν πάει να πει ότι είναι και υποχρεωμένος ο άλλος 

να την δεχτεί. Απλά μαθήματα Λογικής.

Οχι πως αυτοί που το άκουσαν σαν συμβουλή, 

θα βγουν με τις πλεξίδες τους ελεύθερες να τρέχουν σε αγκαλιές.

Λίγο τους κόβει.

Λίγο ακούν και βλέπουν από μακριά.

Λίγο κανα δυό έχουν γλυτώσει στο τσακ, τις σφαλιάρες.

Δεν φημίζονται και για το vivere pericolosamente τους,να πέσουν μέσα στο πλήθος, 

όπως προεκλογικά πέρσι.

Τι έργο βλέπει;

Ενταξει εγώ το καταλαβαίνω να μην υπάρχει επαφή μια ειδικής κάστας, 

με την κοντινή πραγματικότητα.

Παντού συμβαίνει.

Αλλά από κει μέχρι να συμβουλεύει ο αρχηγός 

“βγείτε σε ρούγες και παραθύρια να αγκαλιαστείτε”, το βρίσκω εξωπραγματικό.

Εξωπαραγματικότερο δε είναι, να το κάνουν κιόλας.

Αφού ξεπεράσαμε την ευφορία της παράστασης του ανασχηματισμού,τελευταία. 

Που εδώ που τα λέμε δεν κράτησε, ούτε 24ωρο.

Την άφιξη Ομπάμα που το ίδιο εφέ προξένησε.

Πέσαμε κατευθείαν στα σκληρά του Σόιμπλε.

Για τα οποία τσιμουδιά.

Ο οποίος Σόιμπλε δεν ξεχωρίζει πια από τον Λορντ Βόλντεμορτ, 

του Χάρρυ Πότερ.

Δεν μπορεί με τίποτα να κρύψει το σαδισμό του,όχι πως το προσπάθησε δηλαδή, 

ούτε και από τους πιο γερμανοκολημένους.

Προχτές έκανε παρατήρηση στον Γιουνκέρ, γιατί δεν κάνει πιο αυστηρούς ελέγχους στα συρτάρια 

των στρατοπέδων. Προφανώς με το μαστίγιο εννοούσε.

Κι όταν του απάντησε η Ιταλία “ναι να κάνουμε, αλλά να αρχίσουμε πρώτα από την Γερμανία και τα ταμεία της, που όλα αυτά τα χρόνια της τα έχουμε γεμίσει”. Του βγήκαν αφροί από στόμα και ρουθούνια.

Πώς μπορούν λοιπόν να βγουν βουλευτές προς τα έξω, αν δεν εξηγήσουν πρώτα από όλα, 

τι είναι αυτό που μας “δένει” με τον Σόιμπλε;

Και μην ακούσω “οι ευρωπαικές πολιτικές”.

Μην ακούσω επίσης “έτσι τα βρήκαμε” αυτά ακολουθούμε, 

διότι το θέμα έχει λυθεί. Δεν ψηφιστήκατε για να ακολουθήσετε καμμιά προηγούμενη πολιτική.

Αρα;

Μην βγείτε καθόλου.Γιατί αν βγείτε θα είστε αναγκασμένοι να απαντήσετε.

Ναι, είναι κάποιες ερωτήσεις λίγες, αλλά ουσιαστικές.

α) Πού πήγαν τα Δικαιώματα μας;

β) Ποιος τα πούλησε, για πόσα;

γ) Πού και γιατί χάθηκε το μέλλον, ένος τετράχρονου μωρού που καίγεται από κερί, 

γιατί στο σπίτι του δεν υπάρχει ηλεκτρικό;

Προφανώς χρειάζεται Φαντασία ή η Αλήθεια για να μπορέσεις 

να βγεις στο δρόμο, να απαντήσεις.

Προυποθέσεις ανύπαρκτες. 

Συμβουλευτικά περιοριστείτε στο κλειστό σας περιβάλλον.

Ο δρόμος είναι επικίνδυνος.

Συναντάς και  πέτρες…

Στην πέτρα ο αφηρημένος σκοντάφτει.

Ο βίαιος την χρησιμοποιει σαν όπλο.

Ο χτίστης για να κατασκευάσει.

Ο χωρικός κουρασμένος σαν κάθισμα.

Για τα παιδιά είναι παιχνίδι.

Ο Δαυίδ σκότωσε τον Γολιάθ.

Και ο Μιχαήλ Αγγελος έφτιαξε το ωραιότερο άγαλμα.

Σε κάθε περίπτωση την διαφορά δεν την έκανε η πέτρα στον δρόμο, αλλά ο άνθρωπος.

Δεν υπάρχει πέτρα που δεν μπορείς να εκμεταλευτείς για την συνέχεια σου.

Και όλες βρίσκονται στον δρόμο...(Ανώνυμος)