Στον απόηχο...

Στον απόηχο...

“Ο Φιντέλ και οι πεθαμένοι”,

θα μπορούσε να είναι ο τίτλος παγκόσμια αυτή την περίοδο.

Τι δεν γράφτηκε και ακούστηκε μέσα σε μια βδομάδα, απ΄ τον κάθε πικραμένο.

Για τον Φιντέλ, που ήταν και θα μείνει ζωντανός, έτσι ή αλλιώς, αλλάζοντας τον τίτλο του από 

Lider Maximο σε Lider Eterno.

Από τους πεθαμένους στην πλειοψηφία τους “ηγέτες”, 

έτσι ή αλλιώς.

Τελικά σε επίπεδο πρωθυπουργών ελάχιστοι δυτικοί θα παραστούν στην κηδεία του και μάλλον δίκιο έχουν.

Μόνο οι λατινοαμερικάνοι.

Δεν πας στην κηδεία ενός θρύλου όταν ο ίδιος είσαι νεκρός. 

Μόνον αν είσαι έξω από την πραγματικότητα.

Ονόματα δεν λέμε.

Η Ευρώπη πάντως  δεν θα εκπροσωπηθεί, σε υψηλότατα κλιμάκια.

Παρόλο ότι η μοίρα της την θέλει να είναι δεμένη με την Κούβα, από το 1492, 

που ο Κολόμβος πάτησε το πόδι του στην Αμερική.

Παρόλο επίσης που τα μεγαλύτερα ονόματα της διανόησης της,

έχουν επηρεαστεί βαθιά από αυτήν.

Η Σιμόν ντε Μπωβουάρ, η Αναίς Νιν, ο Ζαν Πωλ Σαρτρ, ο Λόρκα, ο Γκράχαμ Γκρην, 

ο Τσώρτσιλ και άλλοι μικρότερου βεληνεκούς.

Για να μην περάσουμε στην απέναντι πλευρά του Ατλαντικού, σε όνοματα

όπως ο Χεμινγουέι.

Θα μου πεις τι δουλειά έχει εκείνη η εποχή με την δική μας;

Και πως να σου δώσω άδικο.

Τι δουλειά ας πούμε έχει ο Τσώρτσιλ με κάποιον από αυτούς που κυριαρχούν στην σκηνή σήμερα;

Παραδείγματος χάριν με τον πρόσφατα αφιχθέντα στην Αθήνα ανθυποτίποτα, κύριο Μοσκοβισί.

Ο οποίος κάνει καλύτερη εντύπωση, σε οποιαδήποτε εκδήλωση τον καλέσεις

αποκλειστικά αν λείπει.

Εντυπωσιάζει με την λαμπρή του απουσία.

Δεν υπάρχει καμμιά ανάγκη να εμφανιστεί

όπως λένε οι συμπατριώτες του.

Ο οποίος Μοσκοβισί, συστηματικά περιφέρεται από πρωτεύουσα σε πρωτεύουσα 

ενώ κανείς, δεν έχει καταλάβει τον λόγο.

Εκτός από το να διαβάσει το σκονάκι, που του έχουν βάλει στην τσέπη. 

Αυτοί που τον έστειλαν.

Όπως λέει η συμπάθεια του, ο Γιάνης Βαρουφάκης

“Σε σημαντικές συνεδριάσεις αποφάσεων, υπάρχει δεν υπάρχει, δεν διακρίνεις την διαφορά”.

Προσωπικά, συντάσσομαι με τους συμπατριώτες του Μοσκοβισί,

που λένε καλύτερα να λείπει η βλακόφατσα.

Η επίσης τι σχέση έχει πάλι ο Τσώρτσιλ με τον Γιουνκέρ εκτός από την αδυναμία τους στο ποτό;

Καμία.

Ο οποίος Γιουνκέρ, δεν περνάει καλά αυτόν τον καιρό.

Μεταξύ των χανγκόβερς του, δείχνει πολύ δυστυχισμένος.

Μάλιστα χτες ή προχτές πάνω στην απελπισία του, κάλεσε τους "υφισταμένους" του

σε κάθε ευρωπαϊκή χώρα.

Να “αποφεύγουν” τα δημοψηφίσματα, γιατί οι λαοί τους ψηφίζουν αντίθετα από τις διαταγές.

Σου λέει εντάξει μας κάθισε μια φορά, με τους Έλληνες να τους χώσουμε στα στενά.

Με τους Άγγλους πάλι, όχι.

Τι θα γίνει με τους Ιταλούς, τους Αυστριακούς, τους Ολλανδούς, στην συνέχεια με τους Γάλλους;

Που έχουν εξαγγείλει δημοψηφίσματα με τίτλο “μέσα ή έξω;”

Θα τρέχουμε κάθε τρεις και λίγο να λέμε δεν ψηφίσατε σωστά;

Δεν γίνεται.

Καλύτερα να μην τα κάνετε καθόλου βρε αδερφέ καταργήστε τα,

συμβούλεψε από βήματος.

Δεν μπορεί από την μια στιγμή στην άλλη, να κινδυνεύουμε να βρεθούμε 10 χιλιάδες άνθρωποι άνεργοι.

Να το τινάξουμε στον αέρα το ρημάδι.

Από που θα ζήσουμε εμείς; Ποιος θα μας προσλάβει;

Διότι αυτό είναι το θέμα μας. 

Να μην βρεθεί άνεργος ,ο κάθε ρεμπεσκές που σήμερα “αποφασίζει και διατάσσει” μην αφήνοντας αιχμαλώτους

από όπου περνάει.

Μόνο πτώματα.

Δικαιολογημένα λοιπόν ακόμη και πεθαμένος ο Κάστρο είναι προκλητικός.

Ξεπαρεού και δεν σε ξέρω.

Προχτές διάβαζα κάτι  που μου άρεσε, γραμμένο από την Μαρία Ζαχάροβα.

“Μια μέρα η Δικαιοσύνη θα επικρατήσει στον Κόσμο.

Κάποτε θα υπάρξει Φώτιση.

Η φωνή του Δικαίου θα τραγουδάει γλυκά

για τα Δικαιώματα και τις Αλήθειες που τώρα κλαίνε

ενώ κείτονται στους δρόμους Δολοφονημένα,

ατιμώρητα.

Μια μέρα θα ανανεώσουμε το τραγούδι μας

ο πνιγμός μας θα πάρει άλλη μορφή

για τις μέρες που κυλούσαν αργά και τις ατέλειωτες νύχτες

Οι άνεμοι κοπάζουν πριν την Καταιγίδα….

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο