Τον χάσαμε τον "πρόεδρο" πατριώτη.

Ναι ναι τον σοσιαλιστή πρόεδρο που όταν ανέλαβε, η "Αριστερά" της Ευρώπης  έλεγε: Μόνο ο Μιτεράν κατάφερε να νικήσει τόσο εύκολα, σε εκλογές τον αποχωρήσαντα.

Αυτόν τον σοσιαλιστή που πάλι η Αριστερά έλεγε: Επιτέλους βγήκαμε από τα σχήματα καραγκιόζηδων τύπου Μπερλουσκόνι και Σαρκοζί .Να δούμε άσπρη μέρα. Αυτόν. Τον δικό μας φίλο τον "Φρανσουά ο καλοβαμμένος".

Τουλάχιστον το μαλλί δεν μπορείς να πεις,10 χιλιάδες ευρώ το μήνα ο κομμωτής. Τρίχα και ευρώ δηλαδή, της βοιδοκεφαλής. Και τι δεν ξεφτίλισε, στην Γαλλία. Τίποτα δεν άφησε απείραχτο. Εν ονόματι της "Αριστεράς" πάντα.

Με την σύντομη ομιλία του των 13 λεπτών, εξήγησε το "γιατί" δεν θα είναι ξανά υποψήφιος.

Για να μπορέσει η "Αριστερά" ενωμένη να προλάβει αυτό που έρχεται. Ότι στον δεύτερο γύρο δηλαδή των επόμενων εκλογών, θα φτάσουν δυο κάργα δεξιοί. Η Λεπέν και ο Φιγιόν. Και αυτό πρέπει να το προλάβουν οι προοδευτικές δυνάμεις.

Πρέπει να διαλέξει ο Ζεράρ ο Γάλλος, μεταξύ του: "Οι αποικίες μας ήταν πολύ τυχερές, που μείναμε εμείς εκεί και φύγαν οι κάτοικοι τους πετσοκομμένοι και κυνηγημένοι, όρα Αλγερία, να γλυτώσουν την  σφαγή".

Και του: "Κάψτε τα Καλαί με το περιεχόμενο τους σηκώνοντας τείχη μέχρι τον ουρανό". Αυτή είναι η επιλογή του Γάλλου, πάντα για το καλό του. Γι αυτό λέει ο Ολάντ, δεν θα ξανά είναι υποψήφιος.

Όχι γιατί ήταν ο χειρότερος πρόεδρος, που έχει περάσει ποτέ από κει ,λένε δημοσκοπήσεις. Όχι επίσης γιατί επί βασιλείας του, τα μυστικά και τα ψέματα, ήταν στην ημερησία διάταξη. Όχι για την ανεργία, που χτυπάει κόκκινο και τα Δικαιώματα των Γάλλων που θάφτηκαν ανεπιστρεπτί, όπως γράφει ο Philippe Waechter στην Le Monde

Για το καλό της Αριστεράς, θυσιάζεται. Κι ας είχε προαναγγείλει την ήττα της και εκείνος ο ανεκδιήγητος πρωθυπουργός του, ο Βαλλς. Ως εκ τούτου και την δική του, αποχή από την διεκδίκηση της ηγεσίας του κόμματος.

Τελικά δεν είμαστε μόνο εμείς που μας χειρίζονται, μας διαχειρίζονται και μας διαπραγματεύονται με όρους βοοειδών.Είναι πανευρωπαϊκό το φαινόμενο. Το ότι ακόμη τους επιτρέπεται να απευθύνουν το λόγο στους λαούς, που κυβέρνησαν. Και όχι να συνεχίζουν την καριέρα τους βλέποντας ριγέ μέσα από κελιά.

Μου έλεγε ένας φίλος που γνωρίζει την γαλλική πραγματικότητα. Η Ασυλία των πολιτικών που έχει μετατραπεί σε Ατιμωρησία επί παντός πεπραγμένου.Το αστείο είναι ότι το "ποιος δεξιός" θα κυβερνήσει την Γαλλία τα πέντε επόμενα χρόνια , θα το αποφασίσουν με την ψήφο τους οι προοδευτικοί, "αριστεροί" ψηφοφόροι. Μην έχοντας καμμιά επιλογή. θα διαλέξουν μεταξύ των δύο ανωτέρω.

Ο Ολάντ πέθανε, η αριστερά διεθνώς πάλι  δεν αισθάνεται καθόλου καλά, ως διασωληνωμένη