Ήτανε Μάιος του '13, που η μελέτη της JPMorgan έφτανε στα χέρια των κυβερνήσεων του Νότου. 

Επισημαίνοντας ότι τα Συντάγματα τους είναι πολύ “σοσιαλιστικά”,

ως εκ τούτου έπρεπε να αλλάξουν γιατί εμποδίζουν τις “μεταρυθμίσεις”, που ζητάνε οι αγορές.

Ήτανε Μάιος του '14 που ο πρώην πρόεδρος της Ιταλίας, 

μακράν ο χειρότερος που πέρασε από τη χώρα, πρώην κομουνιστής και στην εξέλιξη του 

ο καλύτερος συνεργάτης παντός ύποπτου τοκογλύφου της Νέας Ταξης. 

Έδινε παραγγελιά από βήματος Βουλής να αλλάξει το Σύνταγμα κατά το 1/3 του.

47 ολόκληρα άρθρα στα 138.

Σύνταγμα που θεωρείται από τα πλέον Δημοκρατικά, Παγκόσμια.

Αν κι επειδή συντάχθηκε από Εθνική Συνέλευση, στο τέλος του εμφύλιου το 1946,

με ενεργή συμμετοχή όλων των κομμάτων, εναντίον του Φασισμού.

Οι Πατέρες του Συντάγματος είναι το μεγαλύτερο Ιστορικό Κεφάλαιο, 

στη σύγχρονη Ιστορία της χώρας.

Αυτός λοιπόν ο ασυνεπέστερος, ο πιο επεμβατικός όλων ήταν ο νονός ενός πρωθυπουργού 

που εγκαταστάθηκε στη Βουλή.

Οχι μόνο χωρίς να περάσει ποτέ από εκλογές, αλλά ούτε καν να έχει εκλεγεί, 

ως απλός βουλευτής.

Από δήμαρχος της Φλωρεντίας και θαμών των καναλιών,πέρασε κατευθείαν στο τιμόνι της χώρας,

πραξικοπηματικά.

Κυβέρνηση καρτούν αυτός και όλη η παρέα του. 

Με σημείο αναφοράς τον Υπουργό των Οικονομικών, Κάρλο Πάντοαν

ο οποίος με την ίδια διαδικασία, χωρίς πότε να περάσει δηλαδή από την εκλογική διαδικασία,

με μοναδικό διαπιστευτήριο ότι ήταν ο άνθρωπος των Αγορών,πρώην πρόεδρος του ΟΟΣΑ και της Παγκόσμιας Τράπεζας.

Φορετός κατ’απαίτησιν του Τζόρτζιο Ναπολιτάνο  και του τραπεζικού κατεστημένου, 

πήρε στα χέρια του όλη την υπόθεση.

Ο Ματέο Ρέντσι διέλυσε το κόμμα του,την χώρα,την εκπαίδευση,την Υγεία, τον κοινωνικό ιστό,

κατέστρεψε την ιταλική βιομηχανία, αποδυνάμωσε και σκόρπισε απελπισία στο "μοτέρ" που κινεί την χώρα 

τον Ιταλικό Βορά.

Πάντα με τον μανδύα της Αριστεράς.

Στέλνοντας στην αυτοκτονία επιχειρηματίες, που έμειναν στον δρόμο από την φορολογική του πολιτική.

Τάλε κουάλε, δηλαδή το πρόγραμα του με τους γνωστούς και μη εξαιρεταίους..

Αυτός λοιπόν, σε κυβερνητική συνεργασία με τον αποστάτη του Σίλβιο Μπερλουσκόνι

καταδικασμένο για απάτες και εμπλοκή με την Μαφία, Ντένις Βερντίνι και τον Αντζελίνο Αλφάνο, υπουργό Εσωτερικών που πιό βλάκας πεθαίνεις,αποφάσισε να αναθεωρήσει το Σύνταγμα.

Μην έχοντας όχι μόνο καμμιά συναίνεση από την αντιπολίτευση,

μην έχοντας καν αναθεωρητική βουλή, αλλά στο φινάλε ούτε την στοιχειώδη πλειοψηφία,των 3/5.

Aυτό ήταν, που τον ανάγκασε να κάνει το χθεσινό δημοψήφισμα που προβλέπεται ευτυχώς από το Σύνταγμα.

Το οποίο παρέλαβε σε μέηλ, με μετάφραση Google.

Ενα χρόνο τώρα ξήλωσε από την κρατική τηλεόραση, όποιον τολμούσε να παρουσιάσει διαφορετική άποψη,εγκαθιστώντας τσιράκια του.

Επιστράτευσε όλοκληρο τον Τύπο, εφημερίδες παραδοσιακές,  που διακρινόντουσαν 

για την σοβαρότητα  τους και τις έκανε ρόμπα,όπως την Repubblica και η Corriere della sera.

Σφυροκόπησε το μυαλό των Ιταλών, με πλύση εγκεφάλου που έκανε  το Μπερλουσκόνι, ιδιοκτήτη μέσων ενημέρωσης,να μασάει τα νύχια του από την ζήλεια.

Οι Ιταλοί που μίλησα και μου δώσαν τις πληροφορίες, ήταν αηδιασμένοι,λέγοντας μου

Οχι χτες δεν κέρδισε καμμιά Ελπίδα.

Κέρδισε η Ευαισθησία,η Αισθητική, η Ηθική, το καλό γούστο, που είχε βάναυσα προσβληθεί. 

Κέρδισε η Πραγματικότητα, απέναντι στην ασύστολη σωρεία ψεύδους, 

που "καλλιτεχνικά"(γιατί Πολιτική δεν το λες) 

αποκαλείται “αφήγημα”.

Που όταν συγκρούεται με την καθημερινότητα, ισοπεδώνεται.

Κέρδισαν οι αληθινές οικονομικές συνθήκες, που ζει ο κόσμος στο τομάρι του,

απέναντι σε φαντάσματα αριθμών, αλγορίθμων,spreads  και swaps.

Κέρδισαν οι κινητοποιήσεις μαθητών, φοιτητών, υποαπασχολούμενων, άνεργων, νοικοκυρών και 

όποιου έχασε και τα τελευταία ψίχουλα από το εισόδημα του,πόρτα πόρτα.

Εναντίον των Αγορών, των Τραπεζών, του Βιομηχανικού Συνδέσμου, του 98% των μεγάλων μάνατζερ,

του Ομπάμα που τον στήριξε ξεδιάντροπα,του Σόιμπλε που ήθελε να ψηφίσει σαν Ιταλός,των ευρωπαικών πρεσβειών.

Πουθενά δεν προκύπτει ότι νίκησε η Ελπίδα,

νίκησε η ωμή πραγματικότητα,που κάνει τεράστια διαφορά.