Το ξέρω ότι στα blog δεν κάνεις προσωπικές εξομολογήσεις ας πούμε...

Δεν λες θα ήθελα το αγόρι μου να μοιάζει με τον ηγέτη της Β. Κορέας Κιμ.

Το λιγότερο να σε απολύσουν. Το περισσότερο να σε χλευάσουν. Αντέχεται; Το πρώτο ναι, το δεύτερο με τίποτα...

Αλλά! Αλλά το διακινδυνεύω. Κλέβω τη δόξα από εκατομμύρια γυναίκες σε όλο τον κόσμο που ζούνε μεσ' την ευτυχία στη Β. Κορέα,

αλλά και από γυναίκες που ζούνε σε κάτι πόλεις άχαρες κάτι Ν. Υόρκη, κάτι Παρίσια, αντί να πας να ξεφαντώσεις στην Τιον Γάνκ…

Κιμ είσαι το αγόρι μου. Η αν δεν είσαι θέλεις να γίνεις;

Τελευταίο κατόρθωμα του αγαπημένου μου ηγέτη είναι ότι δηλητηρίασε τους στρατιώτες του, στέλνοντας τους αντί μελομακάρονα… στρυχνίνη!

Βασικά να βοηθήσει ήθελε το παιδί. Πεινούσαν οι στρατιώτες τρόφιμα δεν υπήρχαν έστειλε ανάμεσα σε πυρομαχικά, κάτι κονσέρβες που αντί ζαμπονάκι είχαν ας πούμε κομματάκια από πλουτώνιο....

Μικρό το κακό. Τρέχανε οι στρατιώτες από τουαλέτα σε τουαλέτα, δεν φτάνανε οι τουαλέτες, έγινε της Κορέας ένα πράγμα, αλλά όλο αυτό έχει μόνο μια μεγάλη γοητεία και τίποτα περισσότερο…

Διότι η καλή πράξη μετράει και ‘όχι η πρόθεση των στρατιωτών που θέλανε να φάνε τα ληγμένα….

Το άλλο ωραίο που έκανε το αγόρι που αγαπώ ( καλά μη το κάνουμε και βούκινο κυκλοφορούν και πράκτορες), ήταν πως δεν επέτρεψε στους ελάχιστους χριστιανούς να γιορτάσουν τη γέννηση του Χριστού.

 Τους είπε όμως ότι μπορούν κάλλιστα να γιορτάσουν τη γέννηση της γιαγιάς του, που  του γεννήθηκε παραμονή Χριστουγέννων του 1919, και ήταν η "μητέρα της επανάστασης".

Η γιαγιά βασικά πέθανε  πέθανε κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες το 1949.

Μάλλον ήταν εκείνα τα Χριστούγεννα που μοίρασαν κάποιες κονσέρβες που ήταν μάλλον χαλασμένες και η γιαγιά δεν πρόλαβε την τουαλέτα….

Μην τα ψάχνουμε τώρα.