Ούτε τα αποδημητικά πουλιά δεν είναι σαν εμάς…

Γιατί αυτά αποδημούν αλλά ξανάρχονται…

Ενώ όσοι από μας, όσοι από τους 500.000 νέους επιστήμονες έφυγαν τα χρόνια της κρίσης είναι αμφίβολο αν θα ξαναγυρίσουν….

Ούτε αυτοί , πιθανά ούτε τα παιδιά τους…

Και θα πλουτίζουν οι ξένες χώρες από τα καλύτερα μυαλά που εδώ τα πετάξαμε στα σκουπίδια Και να κάναμε delivery boy και εμείς εδώ όλο ένα θα μένουμε με κενά

Από γνώση,

Από νέες ιδέες

Από όμορφα μυαλά,

Από δημιουργία.

Και αν αυτό δεν είναι το μεγαλύτερο έγκλημα όλων των κυβερνήσεων τότε πιο είναι; 

Η έκθεση της Τράπεζας της Ελλάδος με θέμα τη φυγή ανθρωπίνου κεφαλαίου, αποκαλύπτει για πρώτη φορά τον αριθμό των Ελλήνων που εγκατέλειψαν τη χώρα εξαιτίας της κρίσης.

Και είναι να σε πιάνει κρίση. Για τα νούμερα, για την αναλγησία, για την ευκολία που αυτός ο τόπος είναι πια τόπος γερόντων και ημιθανών….

Η μετανάστευση και η φτώχεια είναι αδιαμφισβήτητα οι δύο πιο επώδυνες συνέπειες που βιώνει μια κοινωνία

Και είναι η τρίτη κατά σειρά που βίωσε η χώρα μα σε διάστημα 100 χωρών.

Θα μου πείτε και δεν ξανάγινε η χώρα μεγάλη; Δεν ξανάκαναν παιδιά οι Έλληνες για να τα αποχαιρετήσουν ξανά και πάλι σε τραίνα, πλοία και αεροπλάνα;

Γυρίζουν ξανά κάθε 10 χρόνια λένε οι στατιστικές.

Και στα πιο παλιά χρόνια έφευγαν περισσότερο άνθρωποι πιο χαμηλού μορφωτικού επιπέδου. Αλήθεια είναι αυτό.

Αλλά τούτη η γενιά που μεταναστεύει είναι το φιλέτο μας.

Είναι παιδιά «ανώτερης κάστας» ανθρώπων μορφωμένων που τα έστειλαν σε καλά σχολεία με καλές σπουδές με μεταπτυχιακά μιας Ελλάδας,

όχι απαραίτητα της διεφθαρμένης Ελλάδας και όχι απαραίτητα του δόγματος όλοι μαζί τα φάγαμε ‘.

Για αυτό τούτα τα παιδιά που θα σήκωναν την Ελλάδα ψηλά μαζί με αυτά που έμειναν και τη σηκώνουν έπρεπε να ήταν εδώ.

Και όλο το μεταναστευτικό ρεύμα το έφεραν οι δεξιές κυβερνήσεις και οι καταστάσεις μετά από εμφύλιους και Χούντα,

τούτη η πρώτη φορά Αριστερά έπρεπε να είχε ένα λόγο παραπάνω να μη βλέπει τα πτυχία να πετάνε στις χώρες των δανειστών μας…

Γιατί πέρα από μνημόνια, πέρα από μέτρα, πέρα από υποταγές το να τους κάνεις δώρο ό, τι πνευματικό έχεις, είναι η μεγαλύτερη προδοσία στη χώρα σου.

Τι και αν τους έδωσες χρυσό, τα χρυσά μυαλά που τους έδωσες είναι το μαχαίρι στη καρδιά μας.

Και για αυτό θα είστε πρώτη φορά υπόλογοι για μια Ζωή.

Αυτή που δεν τους αφήσατε να ζήσουνε στη πατρίδα και να τους καμαρώνουν όσοι τους γέννησαν.

Γιατί είναι άλλο να φεύγεις από επιλογή και άλλο από ανάγκη…