Η «άτυπη» αντιπρόσωπος του ΔΝΤ δίνει συμβουλές αποτυχίας

Η «άτυπη» αντιπρόσωπος του ΔΝΤ δίνει συμβουλές αποτυχίας

Διαβάζοντας τις δηλώσεις που έκανε προ ημερών η πρώην αναπληρώτρια Γενική Διευθύντρια του ΔΝΤ Μιράντα Ξαφά για τις καταθέσεις της, ήρθε στο μυαλό μου ένα μικρό σχόλιο που είχα κάνει για την αφεντιά της το περασμένο καλοκαίρι.

Ήταν 12 Ιουλίου, όταν την άκουσα το πρωί στον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ να τοποθετείται για το μείζον εκείνη την εποχή ζήτημα της ιδιωτικοποίησης της ΔΕΗ.

Όπως μας διαβεβαίωνε τότε με τη γνωστή νεοφιλελεύθερη «υπευθυνότητα» (άλλοι το ονομάζουν λαϊκισμό), οι διεκδικήσεις των εργαζομένων στην προς ιδιωτικοποίηση επιχείρηση δεν ήταν παρά «ψηφοθηρία».

Η ίδια είχε τοποθετηθεί και για τις απολυμένες καθαρίστριες του υπουργείου Οικονομικών, ακόμη ένα θέμα που απασχόλησε έντονα την επικαιρότητα εκείνο το διάστημα, με εκφράσεις… βαθυστόχαστες: «Δεν μπορούμε να βρούμε 15.000 άχρηστους ανθρώπους από το δημόσιο να τους διώξουμε;»

Αυτές οι μερικές χιλιάδες «άχρηστοι» που πρότεινε τότε να διαγράψουμε μονοκονδυλιά από η διαβόητη τεχνοκράτισσα, έχουν οικογένειες, σπίτια και τραπεζικές καταθέσεις. Ναι, τις ίδιες που έχει και η κυρία Ξαφά (αν και με πολλά περισσότερα μηδενικά) και που έσπευσε κατά δήλωσή της να αποσύρει από το τραπεζικό σύστημα.

«Δεν θεωρώ πατριωτικό μου καθήκον να ρισκάρω τις καταθέσεις μου εφόσον δεν υπάρχει σχέδιο ανόρθωσης της οικονομίας» είπε στον ΣΚΑΪ το περασμένο Σάββατο η κ. Ξαφά. Γούστο της και καπέλο της να κάνει τα χρήματά της, ότι νομίζει: Αφενός έχουμε καπιταλισμό, αφετέρου ως γνωστόν, το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα…

Κατά μία έννοια μάλιστα η κυρία τεχνοκράτισσα είναι ειλικρινής: Τουλάχιστον βγήκε και το είπε ξεκάθαρα, όχι σαν μερικούς πολιτικούς που από τη μία μιλούν για το «καλό» της πατρίδας και από την άλλη βγάζουν τα λεφτά τους έξω, ακόμα και με διάφορα τεχνάσματα ώστε να μην τους πάρει πρέφα η Τράπεζα της Ελλάδας, όπως καλή ώρα ο Γκίκας Χαρδούβελης.

Αλλού είναι το «ζουμί» των δηλώσεων της κ. Ξαφά. Τι εννοεί «σχέδιο ανόρθωσης της οικονομίας;» Μα φυσικά τις αποτυχημένες συνταγές που επέβαλαν οργανισμοί στους οποίους η ίδια ήταν εξέχον στέλεχος. Πολιτικές δηλαδή όπως η μετατροπή του κράτους σε ένα «αδειανό πουκάμισο», με τις μόνες λειτουργίες που θα επιτελεί είναι η ασφάλεια και η δικαιοσύνη: Να δέρνει δηλαδή και να δικάζει όσους διαμαρτύρονται, όσους δεν χώρεσε ή όσους απέβαλε το οικονομικό σύστημα που η ίδια οραματίζεται.

Αλλά και χθες στην εκπομπή Online στο MEGA προσπάθησε να μας πείσει πως επιθυμεί με όλη της την καρδιά τη συμφωνία, αλλά δεν την βλέπει στον ορίζοντα λόγω των ιδεοληψιών που διακατέχουν την ελληνική κυβέρνηση…

Μετά έβαλε την «κασέτα» και πάτησε το play:

Αυτές οι προκαταλήψεις πρέπει να ξεπεραστούν για να υλοποιηθούν οι αναγκαίες αλλαγές στη χώρα και να ζει χωρίς δανικά.

Απέδωσε δε την επιμονή του ΔΝΤ στην περαιτέρω «ζουγκλοποίηση» των εργασιακών σχέσεων ή αλλιώς την απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων, στο γεγονός ότι το Ταμείο ξέρει καλύτερα: Πρέπει να γίνουν ξένες επενδύσεις και μόνο με αυτό τον τρόπο θα έρθουν τα κεφάλαια…

Όταν πριν από δύο χρόνιο το ίδιο το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο παραδεχόταν το λάθος του στο ελληνικό μνημόνιο με τους περίφημους πολλαπλασιαστές, και μέσα στις έντονες και δικαιολογημένες αντιδράσεις που δημιουργήθηκαν στην Ελλάδα,  αυτή ήταν που έσπευσε να υπερασπιστεί με σθένος τον πρώην εργοδότη της. Κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει!

Και ακόμα πιο πίσω, εκείνο τον «μαύρο» Νοέμβρη του 2011 όταν με παρέμβαση της ΕΕ και τις πλάτες των εγχώριων «προθύμων» ο εκλεγμένος πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου (με όλα τα ολέθρια λάθη και τις παραλήψεις του) αντικαταστάθηκε από τον «δοτό» Λουκά Παπαδήμο η κ. Ξαφά χαρακτήριζε την επιλογή του πρώην διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος «έξοχη»…

Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι ο πατριωτισμός της κ. Ξαφά, που σε τελική ανάλυση αποδεικνύεται από το εάν έβγαλε ή όχι τα χρήματά της στο εξωτερικό. Το πρόβλημα είναι  ότι ως άνθρωπος με επιρροή σε τεχνοκρατικούς κύκλους εντός Ευρώπης και Ελλάδας, αλλά και βήμα σε πολλά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, οι απόψεις που διατυπώνει για την ελληνική οικονομία δεν είναι παρά η επιμονή στην καταστροφή και το σοκ. Σε πολιτικές δηλαδή που μπορούν είτε να εφαρμοστούν από δικτακτορικά καθεστώτα (βλέπε Πινοτσέτ), είτε από τεχνητές κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες που καμία σχέση δεν έχουν με την κοινωνική πραγματικότητα, είτε σε μόνιμο καθεστώς εκτάκτου ανάγκης…

Το βασικό ζήτημα είναι πως αντιλαμβάνεται τους ανθρώπους ως αριθμούς, τον πλούτο ως δικαίωμα λίγων και οτιδήποτε φιλολαϊκό ως περιττή σπατάλη. Και κάθε φορά που οι διαπραγματεύσεις της εκάστοτε κυβέρνησης με τους δανειστές βρίσκεται στο κρισιμότερο σημείο της η κ. Ξαφά  ξαφνικά και όλως τυχαίως μετατρέπεται σε τηλε – αστέρα, παίρνει σβάρνα τα τηλεοπτικά πάνελ παρέχει τις «συμβουλές» της…

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο