Kapitulation

Kapitulation

Στη Γερμανία, έχουν μία λέξη για να περιγράψουν τον στρατιωτικό όρο «παράδοση άνευ όρων»: Είναι το «Kapitulation». 

Το περασμένο Σαββατοκύριακο, με αποκορύφωμα την δραματική Σύνοδο Κορυφής της ευρωζώνης που διήρκεσε κάτι παραπάνω από 14 ώρες, η Γερμανία – Μέρκελ και Σόιμπλε- καθώς και οι χώρες δορυφόροι τους ζήτησαν την άνευ όρων παράδοση όχι μόνο της κυβέρνησης, αλλά και την παραδειγματική τιμωρία όσων τόλμησαν να ψηφίσουν και να πιστέψουν ότι υπάρχει ένας εναλλακτικός δρόμος για την Ευρώπη, μέσω «μίας λίστας με φρικαλεότητες» (η διατύπωση είναι του περιοδικού Der Spiegel και την προσυπογράφω απόλυτα).

Ζήτησαν τη μεταφορά των «ασημικών» της Ελλάδας σε ένα Ταμείο στο Λουξεμβούργο (τελικά θα βρίσκεται στην Αθήνα), την νομοθέτηση σαρωτικών νόμων που αλλάζουν άρδην και προς το χειρότερο τη ζωή των πολιτών τη Βουλή εν είδη θεραπείας – σοκ,  την απόσυρση ήδη ψηφισμένων νομοθετημάτων και όλα αυτά δίχως να δεσμεύονται για το οτιδήποτε. Μόνο και μόνο για να «ξεκλειδώσουν» τη διαδικασία στα κοινοβούλια της ευρωζώνης και να αρχίσουν, άκουσον – άκουσον, τότε οι διαπραγματεύσεις για το νέο πρόγραμμα από τον ESM

Για όποιον δεν το κατάλαβε, χθες οι Γερμανοί μαζί με τους δορυφόρους τους επέβαλαν ένα πραξικόπημα. Τουλάχιστον αυτό έκριναν εκατομμύρια χρήστες του Twitter που έκαναν κορυφαίο topic στις περισσότερες χώρες το hashtag #ThisIsACoup (αυτό είναι πραξικόπημα). Στη σύγχρονη εποχή, τα πραξικοπήματα δεν χρειάζονται τανκς και αιματοχυσίες. Η δουλειά γίνεται εξίσου καλά και με οικονομικούς εκβιασμούς. Δεν χρειάζονται να πέφτουν πυροβολισμοί, να φυλακίζονται και να βασανίζονται άνθρωποι. Αρκεί η απειλή με ένα όπλο μαζικής οικονομικής καταστροφής όπως η εξαϋλωση των τραπεζών και μία άτακτη χρεοκοπία.

Ο Αλέξης Τσίπρας διαπραγματεύτηκε χθες έχοντας πάνω από το κεφάλι του τη δαμόκλειο σπάθη μίας εξόδου από το ευρώ με τους χειρότερους δυνατούς όρους για τη χώρα. Μία ξαφνική έξοδο, που στην ουσία θα εξαφάνιζε τα εισοδήματα των Ελλήνων και ισοπέδωνε οποιαδήποτε οικονομική δραστηριότητα στη χώρα. 

Και το αποτέλεσμα ήταν το αναμενόμενο: Παρότι περιέσωσε ορισμένα επιμέρους πράγματα, υπέγραψε μία επονείδιστη συμφωνία, η οποία απέχει έτη φωτός τόσο από την ιδεολογική τοποθέτηση του ίδιου και του ΣΥΡΙΖΑ, όσο και από το περίφημο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. Παρά τα πάρα πολλά λάθη και τα μπρος – πίσω, (για αυτά όμως θα μιλήσουμε αργότερα, όταν θα έχουμε και τον χρόνο) κανείς δεν μπορεί να του προσάψει ότι δεν προσπάθησε, ή ότι δεν διαπραγματεύτηκε. Διαπραγματεύτηκε με πείσμα και μέχρι τέλους, και αποκόμισε ορισμένα πολιτικά κέρδη τα οποία ωστόσο θα αποδώσουν καρπούς εν ευθέτω χρόνω. 

Το βασικότερο εξ αυτών είναι το γεγονός ότι κατάφερε και ανέδειξε τις αντιθέσεις που επικρατούν μέσα στην ευρωζώνη. Η χθεσινή στάση του προέδρου της Γαλλίας Φρανσουά Ολάντ και του πρωθυπουργού της Ιταλίας Ματέο Ρέντσι που βρέθηκαν δίπλα στην κυβέρνηση, δεν πηγάζει βέβαια από αγνά αισθήματα φιλελληνισμού, αλλά από καθαρό πραγματισμό:  Γνωρίζουν ότι θα είναι τα επόμενα θύματα των αγορών σε περίπτωση βίαιης κατάρρευσης της Ελλάδας, αλλά ξέρουν επίσης πως εάν στο παιχνίδι ισχύος που βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε πλήρη εξέλιξη επικρατήσουν οι οικονομικοί σχεδιασμοί του Βερολίνου, το μέλλον της ευρωζώνης και της ΕΕ προμηνύεται ζοφερό. 

Αυτό το Σαββατοκύριακο ήταν εξόχως διδακτικό, όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά και για την Ευρώπη. Μέσα σε δύο ημέρες οι μάσκες έπεσαν. Αποδείχθηκε ότι η δημοκρατία στην Ευρώπη είναι μία καρικατούρα, όποιος αμφισβητεί την ορθοδοξία του Βερολίνου τιμωρείται και εξευτελίζεται, παραδίδεται άνευ όρων για παραδειγματισμό. 

Ή όπως το έθεσε ο Περιφερειακός Διευθυντής για την Ευρώπη του «Intelligence Unit» του Economist, Άλεξ Γουάιτ σε ένα tweet του: 

Το Πολιτικό Κεφάλαιο που έχει χάσει η Γερμανία μέσα στο Σαββατοκύριακο είναι τεράστιο και είναι άγνωστο πως θα αντικατασταθεί αυτό.

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο