Οικουμενική αφασία

Οικουμενική αφασία

Μάζεψε το προηγούμενο Σάββατο ο πρωθυπουργός τους πολιτικούς αρχηγούς για να συζητήσουν – τάχα μου για εθνικά θέματα. Το ασφαλιστικό ήταν το κυρίως πιάτο, το γνωρίζουμε όλοι, και εκεί επιβεβαιώθηκε ότι ο καθένας λέει τα δικά του.

Αναμενόμενο. Πως θα μπορούσαν να συμφωνήσουν όταν δεν έχει καταθέσει κανείς πρόταση για το έρμο το ασφαλιστικό; Το Μαξίμου επιμένει στις διαρροές βλέποντας την πλειοψηφία των 153 να τρίζει επικίνδυνα, το Ποτάμι δείχνει στην… ιστοσελίδα του, που όπως παρατήρησε την Τρίτη και ο Χρήστος Ξανθάκης είναι κάτι σαν τους οργανισμούς του Δημοσίου: Βρίσκεις τα πάντα εκτός από αυτό που ψάχνεις… Πάντως ο «Κεντροκεντρώος» Σταύρος, όταν ερωτήθηκε τη Δευτέρα από τον Νίκο Χατζηνικολάου για το θέμα έκανε την πάπια.

Για τους υπόλοιπους τα πράγματα είναι απλά: Βασική προτεραιότητα για τη ΝΔ είναι να βρει τον επόμενο αρχηγό της, επομένως μία ολοκληρωμένη πρόταση για το θέμα είναι τουλάχιστον πολυτέλεια. Το ΠΑΣΟΚ πριν και κατά τη διάρκεια της σύσκεψης του Σαββάτου προσπαθούσε να αποφύγει τη συζήτηση για το θέμα όπως ο διάολος το λιβάνι και έκανε ότι μπορούσε να αλλάξει την ατζέντα και Ένωση Κεντρώων του Βασίλη Λεβέντη αρκείται στο να ακροβατεί ανάμεσα στην συμπάθεια και στην καταγγελία του Αλέξη Τσίπρα, αφήνοντας ωστόσο χαραμάδες στήριξης της κυβερνητικής πλειοψηφίας.

Και μέσα σε αυτή την εικόνα αποσύνθεσης του πολιτικού συστήματος, όπου δεν μπορούν καλά – καλά τα κόμματα να κάτσουν να συζητήσουν γύρω από ένα τραπέζι, να σου και τα σενάρια οικουμενικής. Σενάρια που όπως κάθε φορά, έτσι και τώρα, εκπορεύονται και εξυφαίνονται από το εξωτερικό, με το αναγκαίο σεκοντάρισμα από το εσωτερικό.

Δεν πέρασαν δύο μήνες από τις εκλογές και κάποιοι φαντασιώνονται κυβερνήσεις «εθνικής Ελλάδος»,  με συμμετοχή τεχνοκρατών και στήριξη της γνωστής συμμαχίας των προθύμων: Αυτών δηλαδή που ναι μεν ψήφισαν τους στόχους του τρίτου μνημονίου, αλλά ευθείς αμέσως όταν ήρθαν οι εφαρμοστικοί – με την νέα Βουλή που προέκυψε από τις εκλογές του Σεπτεμβρίου- πέρασαν στην αντιπολίτευση και καταψηφίζουν μέτρα που… στήριξαν επί της αρχής.

Το Θέατρο του παραλόγου δηλαδή.

Έστω στο ενδεχόμενο να σχηματιστεί κυβέρνηση τεχνοκρατών, αυτή είναι η ερμηνεία που, εξ όσων αντιλαμβάνομαι, αποδίδει στον όρο «εθνική Ελλάδος» ο Σταύρος Θεοδωράκης ή μία απλή οικουμενική όπως προτείνει ο Βασίλης Λεβέντης (με κυβέρνηση τεχνοκρατών δηλαδή)… Έχει σκεφτεί κανείς τις συνέπειες που θα έχει για το πολιτικό σύστημα μία τέτοια εξέλιξη;

Παραθέτω μία διδακτική και πρόσφατη ιστορία: Στα τέλη του 2011, όταν ο Γιώργος Παπανδρέου μας έφερνε από τις Βρυξέλλες το δεύτερο μνημόνιο ύψους 130 δισεκατομμυρίων ευρώ παρέα με το PSI, οι σχεδιασμοί των δανειστών τότε πέτυχαν, ένας δημοκρατικά εκλεγμένος πρωθυπουργός ανατράπηκε και στη θέση του, στις αρχές του 2012, βρέθηκε ένας τραπεζίτης, ο Λουκάς Παπαδήμος, ο οποίος είχε τη στήριξη ΠΑΣΟΚ Νέας Δημοκρατίας και ΛΑΟΣ.

Εδώ εντοπίζεται το σημείο καμπής για το πολιτικό μας σύστημα: Στις διπλές εκλογές Μαΐου – Ιουνίου του 2012, το πολιτικό σύστημα έγινε στην κυριολεξία αγνώριστο. Τα κόμματα που στήριξαν το δεύτερο μνημόνιο και συνεπακόλουθα την κυβέρνηση Παπαδήμου, είτε εξαφανίστηκαν (βλέπε ΛΑΟΣ), είτε είδαν την εκλογική τους δύναμη να εξαερώνεται. Το ΠΑΣΟΚ ενδεικτικά στις κάλπες του Μαΐου του 2012 είχε χάσει το 30,74% της εκλογικής του δύναμης σε σχέση με το 2009…

Ηθικό δίδαγμα: Εάν τα μνημόνια κατακερματίζουν το πολιτικό σύστημα, οι οικουμενικές κυβερνήσεις – ή έστω οι ευρύτερης συνεργασίας- φέρνουν την περαιτέρω απαξίωσή του. Γιατί πολύ απλά οι ψηφοφόροι ξεμένουν από επιλογές, εντυπώνουν στο υποσυνείδητο τους το μότο «όλοι ίδιοι είναι», και πολλές φορές προχωρούν σε επιλογές απελπισίας, όπως λόγου χάρη η Χρυσή Αυγή, η οποία από τη στιγμή που μπήκε στη Βουλή και για δύο χρόνια τουλάχιστον έκανε ότι ήθελε εντός και εκτός Κοινοβουλίου.

Από την άλλη… Αρκούν στον Τσίπρα οι 153 βουλευτές; Όσο και να προσπαθεί να τους συσπειρώσει με πολεμικές ιαχές, με κήρυξη «ανένδοτου» απέναντι σε διαπλοκή και διαφθορά, πολύ πιθανόν όχι. Θα πρέπει σίγουρα να προλειάνει το έδαφος την αμέσως επόμενη περίοδο για διεύρυνση της πλειοψηφίας, ενόψει και των δύσκολων μέτρων και μεταρρυθμίσεων που έρχονται στα πακέτα των επόμενων προαπαιτούμενων…

Σε κάθε περίπτωση κυβερνητική πολιτική δεν ασκείται μονάχα στα στενά πλαίσια του μνημονίου. Υπάρχει μία πληθώρα τομέων που οι υπουργοί μπορούν και πρέπει να έρθουν σε συγκρούσεις με κατεστημένα συμφέροντα, να σπάσουν δηλαδή αυγά. Εάν η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός ταυτιστούν με τις μνημονιακές πολιτικές, τότε αργά ή γρήγορα θα χάσουν την αξιοπιστία τους.

Αλλά και σε εκείνη την περίπτωση, μία οικουμενική –στο όνομα τουλάχιστον γιατί εκ των πραγμάτων ΚΚΕ και Χρυσή Αυγή δεν θα συμμετάσχουν - το μόνο που θα κάνει είναι να επιταχύνει τη σήψη του πολιτικού συστήματος. Και τότε το πρόβλημα θα είναι συλλογικό, οικουμενικό αν θέλετε… 

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο