Συγγνώμη, λάθος

Συγγνώμη, λάθος

Συγγνώμη, λάθος... Αυτό υπονοεί το ΔΝΤ στην έκθεσή του για τις επιπτώσεις των προγραμμάτων που εφαρμόζουν οι τεχνοκράτες μαζί με τις κυβερνήσεις στις χώρες που εμπλέκεται. Εκεί εξετάζονται οι επιπτώσεις που προκάλεσαν οι πολιτικές του ταμείου, από το 2008 έως το 2013, δηλαδή εκ των πραγμάτων αντικείμενο εξέτασης αποτελούν και τα δύο ελληνικά προγράμματα.

Και τι λέει ξεκάθαρα η εν λόγω έκθεση; Ότι οι πολιτικές βίαιης εσωτερικής υποτίμησης, όπως περικοπές μισθών, η περικοπή κατώτατων αποδοχών και οι περικοπές σε κοινωνικές δαπάνες που εφαρμόστηκαν και στη χώρα μας, για μία ευρεία σειρά από λόγους, απέτυχαν παταγωδώς. 

Δεν χρειάζεται κανείς να είναι μεγάλος οικονομολόγος για να δει τις κοινωνικές συνέπειες των μνημονίων – που συνυπέγραψε με πάθος το ΔΝΤ στη χώρα μας: Ραγδαία αύξηση της φτώχειας,  (με βάση τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για το 2014, κάτω από το εισοδηματικό όριο των 4.608 ευρώ ζούνε περίπου 2,3 εκατομμύρια Έλληνες), αύξηση της ανεργίας η οποία ανέρχεται στο 24,6% για τον Νοέμβριο, και άλλες επιπτώσεις οι οποίες δεν μπορούν να αποτυπωθούν επακριβώς στους αριθμούς, όπως οι αυτοκτονίες και η αύξηση των ψυχικών νοσημάτων, απότοκο της απόγνωσης και της κατήφειας που φέρνει το ζοφερό κλίμα που δημιουργείται από τις συνεχείς περικοπές

Το ΔΝΤ, αφήνει την παραδοχή του μισή. Για ακόμη μία φορά δεν αποδίδει ευθύνες για αυτή την ηχηρή αποτυχία. Παρότι δεν αναφέρεται σε μία συγκεκριμένη χώρα, το συμπέρασμα είναι γενικό και έχει να κάνει με τις προωθούμενες πολιτικές που το ΔΝΤ επιλέγει όταν εμπλέκεται σε μία χώρα και κυρίως τον ρυθμό επιβολής τους που είναι σε πολλές περιπτώσεις εξοντωτικός. Η δημοσιογράφος και συγγραφέας Ναόμι Κλάιν, απέδωσε έναν ιδιαίτερα εύστοχο όρο για να τις χαρακτηρίσει: Το δόγμα του Σοκ...

Μία κοινωνία τρομοκρατημένη από τις απειλές «εταίρων», αγορών και διεθνών θεσμών, της διεθνούς τεχνοκρατίας δηλαδή, μπροστά στον απροσδιόριστο φόβο των «χειρότερων» που θα φέρει μία κρατική χρεοκοπία, αποδέχεται αδιαμαρτύρητα, σαρωτικές αλλαγές σε όλους τους τομείς της οικονομικής δραστηριότητας και της λειτουργίας της δημόσιας διοίκησης. Κατεδάφιση δηλαδή του κράτους και αναδόμησή του βάσει των επιθυμιών αυτών που δίνουν τα λεφτά, όχι των αναγκών της εκάστοτε χώρας.

Το Ταμείο λοιπόν νιώθει ενοχές για την εσωτερική υποτίμηση και φροντίζει να τις εκφράσει με έναν «κομψό» τρόπο που δεν θα πλήξει την ανανεωμένη – από τότε που ξέσπασε η παγκόσμια κρίση του 2008- αξιοπιστία του. Οι ενοχές όμως και η παραδοχές των λαθών δεν τρώγονται! Ένα «συγγνώμη, λάθος» ούτε μπορεί να γυρίσει τον χρόνο πίσω, ούτε μπορεί να διαγράψει από τις μνήμες τον κοινωνικό οδοστρωτήρα της τρόικας που από το 2010 και έπειτα έχει σαρώσει τα πάντα στο διάβα του, τόσο στην Ελλάδα, όσο και αλλού.

Τι νόημα έχει η αυτοκριτική, όταν στην ουσία συνεχίζονται οι ίδιες πολιτικές; Ποιο το νόημα εκφράζεται προβληματισμός για πολιτικές, που έχουν αποτύχει οικτρά και όμως συνεχίζουν να εφαρμόζονται απρόσκοπτα, όπως λόχου χάρη το δικό μας τρίτο μνημόνιο; Πρόκειται ξεκάθαρα για υποκρισία η οποία εξοργίζει... 

Οι παραδοχές αυτές αποκτούν ακόμα λιγότερη αξία εάν αναλογιστεί κανείς τη στάση που κρατάει το ΔΝΤ και στο τρίτο μνημόνιο της χώρας μας.. Μία στάση διφορούμενη, μυωπική και αθεράπευτα νεοφιλελεύθερη, η οποία εκπορεύεται τόσο από την διευθύντρια Κριστίν Λαγκάρντ, όσο και από τον γνωστό σε όλους μας Πολ Τόμσεν ο οποίος ως επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Τμήματος του Ταμείου παλεύει για την προσωπική του δικαίωση. Τη συνέχιση δηλαδή των ασκούμενων πολιτικών στον δρόμο που ο ίδιος χάραξε ως επικεφαλής της αντιπροσωπίας του ΔΝΤ στην τρόικα της Ελλάδας. 

Κάθε βδομάδα το ΔΝΤ βγάζει χρησμούς: Συμμετέχει, δεν συμμετέχει στο πρόγραμμα, το οποίο σημειωτέον συνεχίζει στην ίδια κατεύθυνση με τα δύο προηγούμενα. Πιέζει από τη μία τους Ευρωπαίους – κυρίως λόγω καταστατικού- για την ελάφρυνση του χρέους και από την άλλη απαιτεί σκληρές περικοπές – τις δωδέκατες συνεχείς- στις συντάξεις. Παρότι δεν έχει αποφασίσει τη συμμετοχή του στο πρόγραμμα, κουνάει το δάχτυλο στην ελληνική κυβέρνηση, αξιώνει όλο και περισσότερα και έχει γίνει ένας πιστός σύμμαχος του Γερμανού ΥΠΟΙΚ Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ο οποίος το βλέπει ως όχημα για να συνεχιστεί η σκληρή επιτροπεία στην Αθήνα. Άλλωστε οι θέσεις του Ταμείου με αυτές του γερόλυκου πολιτικού ταυτίζονται πάρα πολύ σε αρκετά θέματα.

Κάποτε οι ΗΠΑ χρησιμοποιούσαν το ΔΝΤ ως μέσο για να επιβάλουν τη δική τους τάξη πραγμάτων και επιρροή σε διάφορες χώρες της Λατινικής Αμερικής και της ανατολικής Ευρώπης. Πλέον, έχει μετατραπεί σε εργαλείο γερμανικής εδραίωσης της γερμανικής επικυριαρχίας στις απείθαρχες χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου...

Ή όπως το έθεσε ο αείμνηστος συγγραφέας Εντουάρντο Γκαλεάνο στο βιβλίο του «Οι μέρες αφηγούνται»: 

Το 1944, στον τουριστικό παράδεισο του Μπρέτον Γουντς, έγινε γνωστό ότι η ανθρωπότητα κυοφορούσε δίδυμα, που τα είχε απόλυτη ανάγκη.

Το ένα θα ονομαζόταν Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και το άλλο Παγκόσμια Τράπεζα.

Όπως και στην περίπτωση του Ρωμύλου και του Ρώμου, μια λύκαινα θήλασε τα δίδυμα αδέρφια, τα οποία βρήκαν κατάλυμα στην πόλη Ουάσινγκτον, κοντά στον Λευκό Οίκο.

Από τότε, τα δίδυμα κυβερνούν τις κυβερνήσεις του κόσμου. Σε χώρες που δεν τα ψήφισε κανείς, τα δίδυμα επιβάλλουν την υπακοή ως καθήκον και ως πεπρωμένο: επιβλέπουν, απειλούν, τιμωρούν, εξετάζουν:

«Ήσουνα φρόνιμος; Έκανες τα μαθήματα σου;»

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο