Δεν είναι «πόλεμος των πολιτισμών», είναι η Δύση που αντιμετωπίζει τις συνέπειες των πράξεών της

Δεν είναι «πόλεμος των πολιτισμών», είναι η Δύση που αντιμετωπίζει τις συνέπειες των πράξεών της

Μετά και από το τρομοκρατικό χτύπημα στις Βρυξέλλες την Τρίτη, το οποίο ήρθε σε συνέχεια της επίθεσης στο Παρίσι τον περασμένο Νοέμβριο, κάποιοι βάλθηκαν να μας πείσουν πως βιώνουμε εκ νέου τον «πόλεμο των πολιτισμών». 

Ξέθαψαν δηλαδή το τσιτάτο που έχει για τίτλο στο ομώνυμο βιβλίο του Σάμιουελ Χάντικτον «γκουρού» των απανταχού συντηρητικών των δυτικών χωρών –κυρίως των Ρεπουμπλικάνων των ΗΠΑ- βασική ιδέα του οποίου ήταν ότι σε έναν μεταψυχροπολεμικό κόσμο, οι πόλεμοι δεν θα διεξαγόταν μεταξύ χωρών, αλλά μεταξύ διάφορων θρησκευτικών αντιλήψεων και ότι ο ισλαμικός εξτρεμισμός θα ήταν η βασική πρόκληση για την ηγεμονία της Δυτικής κουλτούρας στον πλανήτη. Ήταν το 1993 όταν [άθελά του ίσως] ο Χάντικτον ανακάλυπτε τον νέο εχθρό των Ηνωμένων Πολιτειών, τότε που ο κομμουνιστικός κίνδυνος είχε εκλείψει και τα δισεκατομμύρια που ξοδευόταν σε στρατιωτικούς εξοπλισμούς φάνταζαν μία επένδυση με υψηλό ρίσκο.

Eν έτει 2016 η θεωρεία του «πολέμου των πολιτισμών», μοιάζει για ορισμένους ως το χαλάκι για να κρύψουν από κάτω τις ευθύνες των Ευρωπαίων και των Αμερικανών για την έξαρση της ισλαμικής τρομκρατίας. Κάποιοι λένε πως απειλείται ο τρόπος ζωής μας, η ανοιχτή κοινωνία, η ελευθερία του λόγου και του Τύπου. Προσπαθούν να μας πείσουν πως οι μουσουλμάνοι που έρχονται στην ΕΕ έχουν έναν απώτερο σκοπό: Να οικειοποιηθούν την Ευρώπη. Προσπαθούν να μας πουν ότι τα εκατομμύρια που ήδη βρίσκονται εδώ αποτελούν υπαρξιακή απειλή για την ήπειρο και άλλα παρεμφερή

Τα ρίχνουν όλα στους τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους, μία θρησκευτική σέχτα με στρατιωτική δομή κατ ουσία, η οποία θέλει να μεταφέρει τον τρόμο που σκορπίζει στις περιοχές της Συρίας και του Ιράκ που ελέγχει στην καρδιά της Ευρώπης. Και ήδη το έχει κάνει σε έναν ασύμμετρο πόλεμο που τα θύματά του είναι αθώοι άνθρωποι. Καλούν ανεύθυνα σε νέες αιματηρές σταυροφορίες, σε νέες στρατιωτικές επεμβάσεις για να λυθεί άπαξ δια παντός -όπως διατείνονται- το πρόβλημα του εξτρεμισμού

Όλοι αυτοί βεβαίως ξεχνούν ή σκοπίμως παραλείπουν να μας μιλήσουν για τα όσα έκαναν οι χώρες της Δύσης στην πολύπαθη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, αλλά και για τη συμπεριφορά των «πολιτισμένων» Ευρωπαίων και Αμερικανών απέναντι στους μουσουλμάνους που διαβιούν στα εδάφη τους.

Ξεχνούν δηλαδή:

  • Να κάνουν την ιστορική αυτοκριτική τους για την ντροπιαστική για την κουλτούρα της Ευρώπης περίοδο της αποικιοκρατίας. Όταν οι ευρωπαϊκές χώρες είχαν υπό την κατοχή τους τεράστια εδάφη στην Αφρική και τη Μέση Ανατολή, όπου φερόταν στους ντόπιους χειρότερα από ζώα.
  • Να κάνουν αναφορά στον τρόπο που γεννήθηκαν στα κράτη στη Μέση Ανατολή. Όταν η Γαλλία και η Βρετανία, οι δύο μεγάλες δυνάμεις της εποχής το 1916 και νικήτριες του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου χάρασσαν σε έναν χάρτη το μέλλον στην κυριολεξία ολόκληρης της περιοχής. Ήταν η γραμμή Σάικς – Πίκο, τα σύνορα των νέων κρατών που δημιουργήθηκαν πάνω στα συντρίμμια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και ένας από τους λόγους του γεωπολιτικού χάους που ξέσπασε κατά το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα και τις αρχές του 21ου.  Τότε οι «πεφωτισμένοι» Ευρωπαίοι έκαναν τη μοιρασιά χωρίς να ρωτήσουν κανένα, και κυρίως χωρίς να λάβουν υπόψη τους την πληθυσμιακή, θρησκευτική και εθνοτική σύσταση των νέων κρατών που «κατασκεύαζαν» από το μηδέν σε μία περιοχή που εκτεινόταν από το Μαγκρέμπ της Αφρικής έως τη Μεσοποταμία και την σημερινή Τουρκία.

Και εάν κάποιος νομίζει ότι πήγα πολύ πίσω, υπάρχουν και τα σύγχρονα πεπραγμένα της Δύσης, για τα οποία δεν θα πρέπει να είναι υπερήφανη, όπως: 

  • Το διαχρονικό φλερτ με τις ακραίες ισλαμιστικές ομάδες. Όπως στις αρχές της δεκαετίας  του 80 όταν στην προσπάθειά τους να υποσκάψουν την Σοβιετική επέμβαση στο Αφγανιστάν, οι ΗΠΑ μέσω του τότε συμβούλου εθνικής ασφάλειας του προέδρου Κάρτερ, του Ζμπίγνκιου Μπρεζίνσκι προωθούσαν την δημοφιλή μέχρι και σήμερα τακτική του εξοπλισμού με υπερσύγχρονα των ανταρτών που μάχονταν την ΕΣΣΔ, εκτρέφοντας το τέρας του εξτρεμισμού. Ήταν οι περίφημοι Μουτζαχεντίν, και μέλος των οποίων ήταν και ένας παλιός μας γνώριμος, ο Οσάμα Μπιν Λάντεν.  
  • Τις ακόμα πιο πρόσφατες επεμβάσεις σε Αφγανιστάν και Ιράκ. Στο όνομα του «Πολέμου κατά της Τρομοκρατίας», μία ιδεοληψία του Τζορτζ Μπους του νεότερου στον απόηχο των τρομοκρατικών επιθέσεων στους Δίδυμους Πύργους της Νέας Υόρκης το 2001, οι ΗΠΑ μαζί με τους Ευρωπαίους συμμάχους τους διεξήγαγαν μία νέα σειρά από σύγχρονου τύπου Σταυροφορίες κατά του Αφγανιστάν σε πρώτη φάση – καθώς εκεί ήταν οι βάσεις της Αλ Κάιντα, που διεύθυνε ο Μπιν Λάντεν και μετά κατά του Ιράκ. Με το πρόσχημα των χημικών όπλων που είχε κατά τους αμερικανούς ο Σαντάμ Χουσεΐν στα οπλοστάσιά του. Επεμβάσεις [κυρίως η δεύτερη] που έκαναν γόνιμο το έδαφος για την ανάπτυξη των ριζοσπαστικών στοιχείων στη Μέση Ανατολή. Μην ξεχνάμε άλλωστε πως ο επακόλουθος διωγμός των σουνιτών στο Ιράκ, κατά βάση υποστηρικτών του Σαντάμ από τον κρατικό μηχανισμό δημιούργησε μεγάλη δυσαρέσκεια, η οποία την κρίσιμη ώρα έπαιξε τον ρόλο της. Δημιούργησε μία δεξαμενή αποηγοητευμένων ανθρώπων για να στρατολογήσουν οι τζιχαντιστές. Πέραν αυτού, είναι πολλές εξάλλου οι αναφορές ότι πρώην στρατηγοί του καθεστώτος τώρα είναι στρατιωτικοί διοικητές των τζιχαντιστών στα πεδία των μαχών. 
  • Τους γεωπολιτικούς πειραματισμούς στη Συρία. Όταν ΗΠΑ και ΕΕ στη βιασύνη τους να ρίξουν τον Μπασάρ αλ Άσαντ συνεπαρμένοι από την «Αραβική Άνοιξη» [περισσότερο σε «Χειμώνα» προσιδιάζει] συμμαχούσαν με τον «διάβολο» και εξόπλιζαν μέχρι τα δόντια, αδιακρίτως όποια αντάρτικη οργάνωση έλεγε ότι πολεμούσε το καθεστώς. Όταν έκαναν τα στραβά μάτια στην εξόφθαλμη αβάντα των τουρκικών και σαουδαραβικών μυστικών υπηρεσιών σε τζιχαντιστικές οργανώσεις τα πρώτα χρόνια του πολέμου, επιτείνοντας έτσι τη σύγκρουση και μετατρέποντάς τη σε πόλεμο με θρησκευτικά χαρακτηριστικά. 

  • Τις, απάνθρωπες, πέρα από κάθε λογική και έννοια διεθνούς δικαίου επιδρομές με μη επανδρωμένα αεροσκάφη σε χώρες του αραβικού κόσμου [βλέπε Υεμένη και Πακιστάν], πάλι στην προσπάθεια να εξαλείφουν πυρήνες τρομοκρατών. Βομβαρδισμοί που έχουν ως παράπλευρες απώλειες χιλιάδες ανθρώπους, για τους οποίους όμως κανείς δεν έσπευσε να δηλώσει την αλληλεγγύη του μέσω facebook ή με άλλους τρόπους. 

Αλλά και στα του οίκου μας τα πράγματα δεν είναι καλύτερα. Κανείς δεν αναφέρθηκε στις φτωχογειτονιές των γαλλικών και των βελγικών πόλεων. Κανείς δεν μιλάει για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες ζουν οι μουσουλμάνοι προερχόμενοι από τις πρώην αποικίες, στα γκέτο του Παρισιού ή των Βρυξελλών όπως το διαβόητο προάστιο Μόλενμπεκ, όπου έχει μετατραπεί σε «μαύρη» τρύπα τζιχαντιστών μέσα στην καρδιά της Ευρώπης. Κατά τα φαινόμενα για ορισμένους, οι κοινωνικές συνθήκες – ο αποκλεισμός που βιώνουν αυτοί οι άνθρωποι, η φτώχεια και η ανεργία που βιώνουν είναι κάτι ξέχωρο από τη διαδικασία ριζοσπαστικοποίησης τους. Ακόμη λιγότεροι δίνουν βάση σε ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον στοιχείο: Οι περισσότεροι –αν όχι όλοι- εκ των δραστών ήταν κάτοικοι των ευρωπαϊκών χωρών, καθώς έφυγαν για τη Συρία να πολεμήσουν και γύρισαν παρεισφρέοντας στους χιλιάδες πρόσφυγες που έτρεχαν στην Ευρώπη για να γλιτώσουν από την φρίκη του πολέμου. 

Η τρομοκρατία –κάθε είδος της- είναι ένα πολυσύνθετο φαινόμενο, που δεν έχει προφανείς και εύκολες λύσεις. Κυρίως όμως δεν λύνεται με περισσότερη βία και αίμα. Ένα βήμα όμως προς τη σωστή κατεύθυνση είναι να χτυπηθεί το πρόβλημα στη ρίζα του: Αφενός τη φτώχεια και τον αποκλεισμό των μουσουλμάνων στις ευρωπαϊκές χώρες, αφετέρου την λήξη του αιματηρού εμφυλίου στη Συρία. Και το κυριότερο, αμερικανοί και ευρωπαίοι, υπεύθυνοι εν πολλοίς για τις θύελλες που θερίζουν να κάνουν επιτέλους την αυτοκριτική τους και να μάθουν από τα λάθη τους, ώστε να μην τα επαναλάβουν ξανά....

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο