Υποκλοπών το ανάγνωσμα

Υποκλοπών το ανάγνωσμα

Η υποκλοπή (;) της συνομιλίας του επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Τμήματος του ΔΝΤ –και διαβόητου τεχνοκράτη- Πολ Τόμσεν με την Ντέλια Βελκουλέσκου για το ελληνικό πρόγραμμα που αποκάλυψαν τα Wikileaks το περασμένο Σάββατο σε καμία περίπτωση δεν μας έκανε σοφότερους, καθώς τα όσα ακούγονται είναι διατυπωμένες και πάγιες θέσεις.

Η εν λόγω αποκάλυψη όμως είναι εξόχως διδακτική για τις μεθόδους που μετέρχεται το Ταμείο ώστε να πείσει τις διάφορες κυβερνήσεις να προσχωρήσουν στις θέσεις του.  Η διαπραγματευτική τακτική που αναγκάζει μία χώρα να φτάσει στα όριά της, στο χείλος της χρεοκοπίας – ή του γκρεμού αν προτιμάτε- είναι προσφιλής σε Θεσμούς σαν το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Έχει χρησιμοποιηθεί αρκετές φορές σε πολλές περιπτώσεις και όχι μόνο στην Ελλάδα. Σπανίως όμως έχουμε την ευκαιρία να ακούσουμε, έστω και με αυτόν τον ανορθόδοξο τρόπο, να το παραδέχονται δύο στελέχη του ΔΝΤ τόσο ξεκάθαρα: Ότι δηλαδή με ένα πιστωτικό γεγονός ίσως η Ελλάδα και οι Ευρωπαίοι εντέλει θα προσαρμοστούν με τα όσα ζητούν…

Και αυτό ακριβώς ήταν που κατέδειξε η ελληνική κυβέρνηση που φρόντισε να εκμεταλλευτεί επικοινωνιακά το θέμα όσο μπορεί, και σε όλους τους τόνους. Κατήγγειλε τις μεθόδους του ΔΝΤ, ήρθε σε σφοδρή αντιπαράθεση με την διευθύντρια Κριστίν Λαγκάρντ και σήκωσε τους τόνους λίγες εβδομάδες πριν κλείσει η αξιολόγηση, δείχνοντας τον υπαίτιο που καθυστερούν οι διαπραγματεύσεις.

Η εν λόγω επίθεση βεβαίως  συνοδεύτηκε με μία μεγαλειώδη κυβίστηση για το θέμα του χρέους – ως γνωστόν το Ταμείο ζητεί όπου σταθεί και όπου βρεθεί την γενναία απομείωσή του για να συμμετάσχει στο πρόγραμμα- τροποποιώντας τρόπον τινά μία εκ των βασικών θέσεων του ΣΥΡΙΖΑ, ήδη από τις εκλογές του περασμένου Ιανουαρίου. Πάνω στην βιασύνη να κλείσει η αξιολόγηση [με τα όσα θετικά απορρέουν από αυτή, όπως η αποκατάσταση της ρευστότητας προς τις τράπεζες και η σταδιακή άρση των περιορισμών στην κίνηση κεφαλαίων] το Μέγαρο Μαξίμου θυσιάζει το μείζον θέμα του χρέους. Αρκείται σε μία δέσμευση που υπάρχει στη συμφωνία του Ιουλίου ότι οι συζητήσεις θα αρχίσουν μετά την ολοκλήρωση των μέτρων, κάτι για το οποίο έκανε νύξη και στο τελευταίο Eurogroup ο Γερούν Ντάισελμπλουμ.

Επί της ουσίας θα πρόκειται για παραμετρικές αλλαγές, συμβολικού χαρακτήρα όπως τουλάχιστον αφήνουν να εννοηθεί οι Ευρωπαίοι. Και στο κάτω – κάτω, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο που είναι γνωστές οι ιδεολογικές εμμονές του, σε αυτή τη φάση δημιουργεί πρόβλημα τόσο στη χώρα μας όσο και στους Ευρωπαίους που θέλουν μία γρήγορη και επιτυχή ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων: Η κυβέρνηση «ζορίζεται» με τις απαιτήσεις για νέα μέτρα και περικοπές, η ΕΕ γιατί εάν είναι να δεχτεί την παραμονή του Ταμείου θα πρέπει να πληρώσει το ανάλογο κόστος σε απομείωση χρέους

Η αποκάλυψη του Wikileaks  βεβαίως ανάγκασε τα ελληνικά κόμματα με τον έναν ή τον άλλο τρόπο να πάρουν θέση όσον αφορά τον ρόλο του στα εγχώρια πράγματα: Νέα Δημοκρατία και ένα κομμάτι του ΠΑΣΟΚ (ο Ευάγγελος Βενιζέλος) έσπευσαν να στρέψουν τη συζήτηση στον… υποκλοπέα και δεν ασχολήθηκαν ιδιαίτερα με το περιεχόμενο της υποκλοπής, η οποία σημειωτέων δεν διαψεύστηκε από το ΔΝΤ… Ζήτησαν μάλιστα χτες στην Επιτροπή Θεσμών να κληθεί η ΑΔΑΕ και η ΕΥΠ για να καταθέσουν, προεξοφλώντας σχεδόν πως η δουλειά έγινε από τις ελληνικές μυστικές υπηρεσίες, παρότι κάτι τέτοιο δύσκολα μπορεί να επιβεβαιωθεί ή να διαψευστεί.

Όπως παρατήρησε ο Χρήστος Ξανθάκης, τους έδειχναν το φεγγάρι και αυτοί κοίταγαν το δάχτυλο. Είναι σαν να ζητούσαν οι Αμερικανοί γερουσιαστές το 1973 να ταυτοποιηθεί το «βαθύ λαρύγγι,» η πηγή δηλαδή των δημοσιογράφων της Washington Post Καρλ Μπέρνσταϊν και Μπομπ Γούντγουορντ που βοήθησε στην αποκάλυψη του σκανδάλου Watergate, και όχι την αποπομπή του τότε προέδρου Ρίτσαρτν Νίξον…

Η αξιωματική αντιπολίτευση δε, που όπου σταθεί και όπου βρεθεί κατηγορεί το Μαξίμου για καθυστερήσεις στο κλείσιμο της αξιολόγησης, κάνει λόγο τώρα για προετοιμασία «θριαμβευτικού συμβιβασμού». Για τις καθυστερήσεις που παίζει το ΔΝΤ –στην υποκλοπή γίνεται λόγος για διαπραγματεύσεις μέχρι και τον Ιούλιο- ούτε λόγος…

Όσο για το Ποτάμι; Η γραμμή που παίζει από το περασμένο Σάββατο είναι «βάστα γερά ΔΝΤ». Το κόμμα του Σταύρου δυσκολεύεται να κατανοήσει για ποιον λόγο συγκρούεται η κυβέρνηση με το Ταμείο, πόσο μάλλον όταν οι τεχνοκράτες του ζητούν και «κούρεμα» χρέους και μικρότερα πρωτογενή πλεονάσματα, άρα λιγότερα μέτρα και φόρους.

Ναι, σίγα μην οργανώθηκαν και στη Λαϊκή Ενότητα η Λαγκάρντ, ο Τόμσεν και η Βελκουλέσκου… 

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο