Το θέατρο του παραλόγου

Το θέατρο του παραλόγου

Σχέδια επί σχεδίων. Διαβουλεύσεις επί διαβουλεύσεων. Έρχονται στο Χίλτον, φεύγουν και ξανά η ίδια ιστορία. Για όποιον δεν το κατάλαβε, αναφέρομαι στο θέατρο του παραλόγου που κάποιοι το αποκαλούν «διαπραγμάτευση για την πρώτη αξιολόγηση».

Τους τελευταίους μήνες, για ακόμη μία φορά η αβεβαιότητα σκέπασε τη χώρα: Κάθε μέρα βγαίνουν στο φως της δημοσιότητας νέα σενάρια. Περικοπές στις συντάξεις, απελευθέρωση της αγοράς των κόκκινων δανείων – ή αλλιώς η πλήρη ελευθερία στα «κοράκια» να πουλούν και να αγοράζουν το μέλλον ολόκληρων οικογενειών- νέοι φόροι, και άλλα παρόμοια τα οποία δεν προοιωνίζουν τίποτα θετικό για το μέλλον των πολιτών. 

Ας αφήσουμε για μια στιγμή στην άκρη τις οικονομικές επιπτώσεις από τις καθυστερήσεις στο κλείσιμο της αξιολόγησης. Οι συνεχείς αναβολές, τα συνεχή σενάρια – πολλές φορές διογκωμένα- για νέα μέτρα και γενικότερα αυτό το κλίμα που έχει διαμορφωθεί προκαλεί τεράστια ζημιά στην ψυχολογία της ίδιας της κοινωνίας. Του πολίτη που δεν είναι σίγουρος το πόσα θα πληρώσει φόρο στη δήλωσή του, το εάν σε δύο μήνες θα παίρνει την ίδια σύνταξη. Η κατάθλιψη που έχουν προκαλέσει τα μνημόνια διαιωνίζεται εις το διηνεκές, και δεν φαίνεται φως στο τούνελ μετά από έξι συναπτά χρόνια περικοπών, λιτότητας και απώλειας  της εθνικής κυριαρχίας

Να με συγχωρέσουν όλοι όσοι παραλληλίζουν τις τελευταίες εξελίξεις με την περυσινή «λεβέντικη» διαπραγμάτευση, αλλά κάνουν μεγάλο λάθος. Η κυβέρνηση πρώτη είναι αυτή – και το διαμηνύει σε κάθε τόνο- που θέλει να κλείσει την αξιολόγηση το συντομότερο δυνατό για να μπορέσει να αποκτήσει πρόσβαση στα «τυράκια» που δίνουν οι Ευρωπαίοι, δηλαδή τη φθηνή ρευστότητα στις τράπεζες, τα μέτρα για το χρέος και την ποσοτική χαλάρωση. Για αυτό καταφεύγει στους εκ του ασφαλούς τακτικισμούς -όπως παρατήρησε χτες και ο ευρωβουλευτής Κώστας Χρυσόγονος- ανακοινώνοντας την πρόθεσή της να καταθέσει τα νομοσχέδια για το φορολογικό και το ασφαλιστικό, παρά το γεγονός ότι δεν υπάρχει συμφωνία. [Αλλά ας μην ξεχνάμε τα νομοθετήματα θα εισαχθούν στη Βουλή όταν οι δανειστές θα επιστρέψουν και επομένως οι όσες αλλαγές θα γίνουν ταυτόχρονα με τη συζήτηση σε κοινοβουλευτικό επίπεδο]. 

Ας μην ξεχνάμε πως όση ζημιά κάνει στην εικόνα μίας κυβέρνησης η λήψη επώδυνων μέτρων, άλλη τόση κάνει και η συνεχής συζήτηση για τα σκληρά μέτρα, που όλο τα συμφωνούν, μετά δεν λαμβάνονται και στο τέλος αυτά που έρχονται είναι πάντα χειρότερα. Ή όπως το είπε προχτές ο Ευκλείδης Τσακαλώτος πνιγμένος στο άγχος, «είμαστε μία κυρίαρχη χώρα και πρέπει κάποια στιγμή να λάβουμε αποφάσεις». 

Η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί τις τελευταίες ημέρες λοιπόν, μοιάζει περισσότερο με αξιολογήσεις παλαιότερων μνημονίων. Όταν οι δανειστές πούλαγαν τρέλα, και ενώ έμοιαζαν όλοι να έχουν συμφωνήσει ώστε να ξεκινήσει η νομοθέτηση, ξάφνου έφερναν στο τραπέζι νέες απαιτήσεις, ζήταγαν και άλλες παραχωρήσεις, επιμήκυναν τους χρόνους των διαπραγματεύσεων, έσπαγαν ημερομηνίες – ορόσημα, μόνο και μόνο για να πετύχουν αυτά που θέλουν. 

Και το ίδιο συμβαίνει και τώρα. Με τη διαφορά ότι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο τείνει να εξοργίζει ακόμη και τους ευρωπαίους με τα εμπόδια που βάζει. Τη μία διαφωνεί στο ασφαλιστικό, την άλλη στην ποσοτική απόδοση των μέτρων, την τρίτη επεξεργάζεται τρόπους ώστε να μπλοκάρει ολόκληρη τη διαπραγμάτευση ώστε να φτάσουμε στον Ιούλιο, να απειληθεί εκ νέου η χώρα με χρεοκοπία ώστε τα  υπόλοιπα μέρη της διαπραγμάτευσης να έρθουν ποιο κοντά στα όσα ζητάει. (Η περίφημη και αποκαλυπτική διαρροή της συνομιλίας Τόμσεν – Βελκουλέσκου) Όλα αυτά παρά τους γεωπολιτικούς κινδύνους που ελλοχεύουν από κάτι τέτοιο – βλέπε δημοψήφισμα για Brexit- αλλά τον κίνδυνο μίας νέας μεγάλης βλάβης για την Ελληνική οικονομία η οποία καλά – καλά δεν έχει αρχίσει να σηκώνεται από το κρεβάτι του ασθενή έπειτα από την περυσινή δραματική χρονιά

Δεν είναι το μόνο εξοργιστικό ο τρόπος που αντιμετωπίζεται μία χώρα από τους δανειστές. Αυτό που πραγματικά είναι συγκλονιστικό – παρότι έχει συμβεί δεκάδες φορές στο παρελθόν- είναι η τεχνοκρατική αντίληψη που αντιλαμβάνεται τους ανθρώπους ως αριθμούς. Διαβουλεύσεις που γίνονται με όρους παζαριού. Πόσα έσοδα φέρνει αυτό το μέτρο, πόσα εξοικονομούμε εάν κόψουμε τόσο τοις εκατό τη σύνταξη. Μόνο που αυτά όλα αφορούν ανθρώπινες ζωές. 

Η καθυστερήσεις που παίζουν συνειδητά οι δανειστές – με κύριο εκφραστή το ΔΝΤ, δεν είναι μέθοδος διαπραγμάτευσης. Είναι πρακτική μαφίας, καθώς αποσκοπεί στον εκβιασμό, μέχρι το εκάστοτε θύμα να υποκύψει σε αυτά που ζητεί ο εκβιαστής, γεγονός που ο αείμνηστος συγγραφέας Εδουάρδο Γκαλεάνο το έθεσε εξαιρετικά μέσα σε μία μόνο παράγραφο:

Όταν ένας παραβάτης σκοτώνει για τα χρέη που οφείλει, η εκτέλεση ονομάζεται ξεκαθάρισμα λογαριασμών, ενώ όταν η διεθνής τεχνοκρατία αποφασίζει να κάνει εκκαθάριση σε μια υπερχρεωμένη χώρα, η εκτέλεση ονομάζεται πρόγραμμα μακροοικονομικής ρύθμισης…

 

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο