Το παιχνίδι (της διαπραγμάτευσης) είναι σικέ…

Το παιχνίδι (της διαπραγμάτευσης) είναι σικέ…

Όταν στις αρχές του μήνα έβλεπε το φως της δημοσιότητας – μέσω των Wikileaks- ο περίφημος διάλογος διευθυντή του Ευρωπαϊκού Τμήματος του ΔΝΤ Πολ Τόμσεν και της επικεφαλής του κλιμακίου για την Ελλάδα Ντέλιας Βελκουλέσκου, πολύς ντόρος σηκώθηκε, για πολλούς και διάφορους λόγους.

Το πιο ενδιαφέρον ίσως σημείο της συνομιλίας, το οποίο και έσπευσε να αναδείξει το Μέγαρο Μαξίμου ήταν εκεί όπου αναζητούνταν τρόποι ώστε η ελληνική κυβέρνηση να προσχωρήσει περαιτέρω στις θέσεις του Ταμείου, με τους αξιωματούχους λένε χωρίς περιστροφές πως κάτι τέτοιο θα γίνει υπό την απειλή ενός πιστωτικού γεγονότος που θα επικρέμεται πάνω από τα κεφάλια των πολιτών της χώρας:

ΤΟΜΣΕΝ: Λοιπόν, δεν ξέρω. Το θέμα είναι... ότι το σκέφτομαι διαφορετικά. Πώς θα γίνουν τα πράγματα για να φτάσουμε σε απόφαση; Στο παρελθόν υπήρξε μόνο μια φορά που πάρθηκε απόφαση και ήταν τότε που οι Έλληνες επρόκειτο να ξεμείνουν από χρήματα και να χρεοκοπήσουν. Σωστά;

ΒΕΛΚΟΥΛΕΣΚΟΥ: Σωστά!

TΟΜΣΕΝ: Και πιθανότατα αυτό πρόκειται να συμβεί ξανά. Σε αυτή την περίπτωση αυτό θα τραβήξει μέχρι τον Ιούλιο, και ξεκάθαρα οι Ευρωπαίοι δεν πρόκειται να έχουν συζητήσεις ένα μήνα πριν το Brexit (23 Ιουνίου) και έτσι, σε κάποια φάση θα θέλουν να κάνουν ένα διάλειμμα και στη συνέχεια να ξεκινήσουν ξανά μετά το Ευρωπαϊκό δημοψήφισμα.

ΤΟΜΣΕΝ: Όμως αυτό δεν συνιστά γεγονός. Αυτό δεν θα τους οδηγήσει να... Αυτή η συζήτηση μπορεί να τραβήξει για μεγάλο διάστημα. Και αυτό που κάνουν είναι να το μεταθέτουν στο χρόνο... γιατί το αφήνουν για αργότερα; Γιατί δεν βρίσκονται κοντά σε (πιστωτικό) γεγονός, όποιο και αν είναι αυτό.

ΒΕΛΚΟΥΛΕΣΚΟΥ: Συμφωνώ ότι χρειαζόμαστε ένα γεγονός, αλλά δεν ξέρω τι θα είναι αυτό. Πιστεύω όμως ότι ο Dijsselbloem προσπαθεί να μην παράξει κάποιο γεγονός, αλλά να ξεκινήσει γρήγορα αυτή τη συζήτηση με κάποιο τρόπο για το χρέος, άρα είναι σε εμάς το αν θα είμαστε εκεί ή όχι στο τέλος της ημέρας.

ΤΟΜΣΕΝ: Ναι, αλλά ξέρεις ότι η συζήτηση για τα μέτρα και το χρέος μπορεί να συνεχίζεται αιωνίως, μέχρι να φτάσουν την πληρωμή του Ιουλίου ή μέχρι οι ηγέτες να αποφασίσουν ότι πρέπει να έρθουμε σε συμφωνία. Αλλά δεν υπάρχει τίποτα άλλο εκεί μέσα που να αναγκάσει σε συμβιβασμό. Σωστά; Θα διαρκέσει για πάντα.

ΒΕΛΚΟΥΛΕΣΚΟΥ: Ναι, μέχρι τον Ιούλιο, αν δεν συμβεί τίποτα προηγουμένως. Συμφωνώ.

Με τις εβδομάδες να περνούν την πορεία της διαπραγμάτευσης να είναι γεμάτη σκαμπανεβάσματα, την αξιολόγηση να μην κλείνει το Eurogroup προ δύο εβδομάδων να μας φέρνει «φερετζέ» μέτρα κάβα ύψους 3,6 δισεκατομμυρίων ευρώ -απότοκο της συνδιαλλαγής με το ΔΝΤ το οποίο έκανε πίσω στα αιτήματά του για γενναία ρύθμιση του χρέους-, ο εν λόγω διάλογος (που όπως είπε σήμερα ο βουλευτής των ΑΝΕΛ Θ. Παπαχριστόπουλος διέρρευσε από… Αθήνα μεριά) αποκτά μία νέα αξία: Η κυβέρνηση γνώριζε από τότε την τακτική που θα ακολουθήσει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, γνώριζε δηλαδή πως το παιχνίδι ήταν… σικέ εκ των προτέρων.

Παρότι το Ταμείο είναι ο κύριος λόγος που η διαπραγμάτευση σέρνεται, είναι γνωστό τοις πάσι πως η Γερμανία πρωτίστως επιθυμεί – και το διαμηνύει σε κάθε τόνο- την παραμονή του στο πρόγραμμα. Το ίδιο και μία σειρά χωρών [γνωστές και ως δορυφόροι του Βερολίνου], όπως η Ολλανδία και η Φινλανδία. Επομένως θα ήταν πολιτικά ακατόρθωτο σε αυτή τη φάση το ΔΝΤ να μαζέψει τα μπογαλάκια του και να αποχωρήσει από την Αθήνα. Πόσο μάλλον όταν ο ίδιος ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε το έχει μετατρέψει σε όχημα για υλοποίηση των επιδιώξεών του.

Κάπως έτσι δημιουργήθηκαν νέα δεδομένα που πήγαν πίσω τη διαπραγμάτευση. Και αυτό γιατί τώρα οι συζητήσεις, περίπλοκες και νομικά δύσκολες, αφορούν τον τρόπο που θα θεσμοθετηθούν και θα ενεργοποιηθούν σε περίπτωση που χρειαστούν τα συμπληρωματικά μέτρα.

Από τη μία η κυβέρνηση προκρίνει τον μόνιμο μηχανισμό περιστολής δαπανών που θα κόβει ακαριαία δαπάνες, αν και όποτε χρειαστεί, παρακάμπτοντας τον σκόπελο της συγκεκριμενοποίησης των μέτρων και της ψήφισής τους από τη Βουλή, και όπως διαρρέει αυτή η πρόταση έχει γίνει βάση συζήτησης.

Το ΔΝΤ όμως επιμένει μετ επιτάσεως όχι μόνο να ψηφιστούν από το Κοινοβούλιο προληπτικά αλλά να έχουν και συγκεκριμένη μορφή. Δηλαδή στην ουσία ένα πακέτο – κάβα, έτοιμο προς ενεργοποίηση ανά πάσα στιγμή μετά το 2018 [αν και το πόσα από αυτά τα μέτρα εφαρμοστούν θα εξαρτάται από το ύψος του πλεονάσματος που θα επιτυγχάνεται]. Με άλλα λόγια το Ταμείο, με τις πλάτες του Σόιμπλε, πουλάει… τρέλα και επιμένει σε τρελές απαιτήσεις καθυστερώντας όσο μπορεί τις διαπραγματεύσεις.

Γεγονός που σημαίνει ότι ολόκληρο το χρονοδιάγραμμα να κινδυνεύει να εκτροχιαστεί και η εκταμίευση της δόσης να μετατεθεί για αρχές καλοκαιριού, με άλλα λόγια κοντά στο… ατύχημα για το οποίο έκαναν λόγο τα στελέχη του Ταμείου στην διαβόητη συνομιλία τους.

Ή αλλιώς, η κατάσταση σιγά – σιγά έρχεται στα μέτρα της Λαγκάρντ και του Τόμσεν. Που με την σιωπηρή ανοχή των Ευρωπαίων εξελίχθηκε και πάλι σε καθοριστικό παράγοντα του προγράμματος επιβάλει τους όρους του στην Ελλάδα [τα μέτρα – κάβα δηλαδή] και επιμένει η κυβέρνηση να υπογράψει στην ουσία τον πολιτικό της θάνατο, προεξοφλώντας ότι θα αποτύχει στην υλοποίηση των μέτρων που η ίδια εν πολλοίς έχει προτείνει.

Το αδιέξοδο λοιπόν στις τεχνικές συνομιλίες αργά ή γρήγορα θα ερχόταν και τον λόγο πάλι έχουν οι πολιτικοί, δηλαδή το Eurogroup της 9ης Μαΐου και σε περίπτωση μη συμφωνίας η Σύνοδος Κορυφής, που θα τη ζητήσει ο Αλέξης Τσίπρας σε περίπτωση αρνητικών εξελίξεων. Το εάν και εκεί θα δοθεί λύση, παραμένει άγνωστο. Το μόνο σίγουρο είναι πως όσο περνάει ο καιρός, η ζημιά μεγαλώνει και εάν δεν «ακυρωθεί» το ΔΝΤ με κάποιον τρόπο, οι εξελίξεις θα είναι και πάλι… δραματικές.

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο