Ο Πρωθυπουργός επέλεξε να αποφύγει τις παιδαριώδεις ηθικές αντιφάσεις και προχώρησε σε ένα πρωτοφανές για τα πολιτικά χρονικά της χώρας εγχείρημα.

Με απόλυτη αυτοκυριαρχία επέλεξε να οδηγήσει την χώρα μπροστά και όχι σε εκλογές σε μια φάση μάλιστα που μόνο προβλήματα θα δημιουργούσαν. Αυτό είναι το θετικό της νέας δικομματικής Κυβέρνησης.

Το δεύτερο ζήτημα αφορά την… δόση που θα βάλει ο Πρωθυπουργός στην συνταγή εναγκαλισμού της Νέας Δημοκρατίας με το ΠΑΣΟΚ. Αυτό είναι και το πιο κρίσιμο σημείο του εγχειρήματος.

Φυσικά πολλοί νεοδημοκράτες δεν βλέπουν με «καλό μάτι» την κυβερνητική συνεργασία. Ας δεχθώ ότι έχουν δίκιο. Μόνο που θα πρέπει να περιμένουμε το αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας. Να δούμε δηλαδή εάν τελικά θα καταφέρει το νέο σχήμα να πετύχει τους στόχους του και εν τέλει να δούμε την χώρα να βγαίνει κάποια στιγμή από τον εφιάλτη των μνημονίων.

Το τελευταίο που θα ήθελα να επισημάνω είναι ότι τα δυο κόμματα που κρατάνε αυτή την ώρα τις τύχες του λαού στα χέρια τους θα πρέπει- κατά την γνώμη μου- να έχουν κοινωνιοκεντρικές προτεραιότητες και όχι να απεργάζονται μεθοδικά την καθολική κυριαρχία «των ατομικών ευκαιριών» και της «ιδιωτικής πρωτοβουλίας».

Γιατί τέτοιες αλλοτριώσεις προδίδουν πελώρια κενά στο ανθρωπολογικό και ηθικό υπέδαφος της πολιτικής.