Πιστεύει ο κ. Τσίπρας ότι οι Ευρωπαίοι τρώνε βελανίδια;

Πιστεύει ο κ. Τσίπρας ότι οι Ευρωπαίοι τρώνε βελανίδια;

Έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ο κ. Τσίπρας στηρίζεται στο γνωστό: «Όταν εμείς φτιάχναμε Παρθενώνες αυτοί- οι Ευρωπαίοι- έτρωγαν βελανίδια». 

Το λέω γιατί μόνο έτσι θα μπορούσα να εξηγήσω την εμμονή του στη ρητορική, με βάσει την οποία ισχυρίζεται ότι μια εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα θα μπορούσε να αλλάξει την ευρωπαϊκή λογική και νοοτροπία σε επίπεδο πολιτικής πρακτικής. 

Είναι προφανές ότι ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης ξεχνάει οτι σήμερα αυτοί που κυριαρχούν και κάνουν κουμάντο στην Ευρώπη δεν είναι οι αριστεροί και δεν είναι ούτε καν οι σοσιαλιστές. Τα συντηρητικά κόμματα είναι οι δεξιοί. Συνεπώς δεν φαίνεται καθόλου εφικτό να μπορέσει ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ να πείσει όλες τις Ευρωπαϊκές Κυβερνήσεις να αλλάξουν πολιτική ώστε να την προσαρμόσουν στο πρόγραμμα του κόμματός του και να δεχτούν τις απόψεις του Λαφαζάνη ή τις προτάσεις του Στρατούλη.   

Στο μεταξύ εμφανίζεται- ο κ. Τσίπρας- υπέρμαχος της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπως αυτός την ονειρεύεται. Ευγενικά φερόμενος δεν θα ήθελα να του χαλάσω το όνειρο αλλά θα πω τούτο: Η αστική τάξη της Ελλάδας όλα αυτά τα χρόνια είχε το ίδιο όνειρο και επιχείρησε να ωθήσει την χώρα προς την δυτική αρχέτυπη εικόνα με κυρίαρχο στόχο να γίνουμε και μείς ένα σύγχρονο δυτικό κράτος. 

Δεν κατέστη δυνατόν. Η αστική τάξη- η οποία ειρήσθω ένα παρόδω σήμερα είναι στα κακά της χάλια αν δεν έχει πλήρως καταρρεύσει- δεν μπόρεσε να πείσει. Και στο τέλος βουτήχτηκε στα σκάνδαλα και την ρεμούλα καταντώντας το κράτος κουρελού! 

Αλλά στην τελική αυτά μπορούμε να πούμε ότι πέρασαν. Όμως αυτό που ειλικρινά εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω είναι πώς μέσα στον πολιτικό παροξυσμό που ζούμε τελευταίως θα μπορούσε να επιτύχει ένα τέτοιο εγχείρημα το οποίο απλόχερα προσφέρει ο κ. Τσίπρας. Γιατί για την όξυνση των αντιπαραθέσεων αλλά και για την αστάθεια του πολιτικού συστήματος ανέκαθεν κεντρικό ρόλο είχε η (εκάστοτε) αντιπολίτευση. 

Θα τολμήσω να δώσω μια ερμηνεία στην πολιτική συμπεριφορά του αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ. Η αγωνία του για την σύντομη, χρονικά, αναρρίχηση στην εξουσία, φαίνεται να κυριαρχεί στον ψυχισμό του και εκφράζεται απολύτως σε κάθε του ομιλία ή δημόσια δήλωση. 

Υποθέτω ότι και ο κ. Τσίπρας ως έλληνας πολιτικός είναι μέρος του πολιτικού μας συστήματος το οποίο είναι καρπός του εγκαθιδρυμένου δημοκρατικού πατερναλισμού, όπως λέει ο Στέλιος Ράμφος, ο οποίος προσπαθεί απεγνωσμένα να επιβιώσει παρακάμπτοντας κάθε τόσο το «πολιτικό κόστος»  με υποχωρήσεις ή παροχές, που κρατούν την κοινωνία παθητική απέναντι στις δημιουργικές προκλήσεις. 

Το συμπέρασμα είναι ότι ο κ. Αλέξης Τσίπρας σήμερα αφήνει εντέχνως να κυριαρχεί το συναίσθημα στον πολιτικό του λόγο μέχρι να γίνει Κυβερνήτης. Γιατί γνωρίζει ότι από την επόμενη μέρα είναι υποχρεωμένος να κυβερνήσει, όπως και όλοι οι άλλοι, με την… γερμανική λογική. 

Με τις υγείες μας!

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο