Οι μάγκες (συνδικαλιστές) δεν υπάρχουν πια... τους πάτησε το τρένο...

Οι μάγκες (συνδικαλιστές) δεν υπάρχουν πια... τους πάτησε το τρένο...

Είναι η επόμενη μέρα μετά την απεργία και τη συγκέντρωση στην οποία συμμετείχαν το πολύ 10-15.000 εργαζόμενοι. Δυστυχώς δεν παρέλυσε ο ιδιωτικός και δημόσιος τομέας όπως διατυμπάνιζαν τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης από κεκτημένη ταχύτητα.

Εδώ και χρόνια είναι σύνηθες φαινόμενο να χρησιμοποιούνται από τα ΜΜΕ εύηχες και τρανταχτές λέξεις για να υποστηρίξουν το αποτέλεσμα  μιας απεργίας κι ας απέτυχε αυτή παταγωδώς...

Στις απεργίες των τελευταίων χρόνων (είτε καθηγητές είναι, είτε άλλοι εργαζόμενοι) τα ποσοστά συμμετοχής φτάνουν δεν φτάνουν το 5% και κατά κανόνα αφορούν το δημόσιο τομέα.

Στον ιδιωτικό τομέα ελάχιστοι απεργούν. Και τα Σούπερ Μάρκετ χθες λειτουργούσαν και τα καταστήματα ανοιχτά ήταν και τα εργοστάσια δούλευαν αλλά και στις δημόσιες υπηρεσίες οι περισσότεροι υπάλληλοι ήταν παρόντες. Ετσι είναι όσο κι αν επιχειρούν οι συνδικαλιστές ή τα ΜΜΕ να πείσουν για το αντίθετο. Ισως τα ποσοστά να ήταν για το δημόσιο υψηλότερα αν η απεργία είχε προκηρυχθεί για Παρασκευή και έτσι θα αποτελούσε ευκαιρία για ένα καλό τριήμερο στας εξοχάς. Πάει η εποχή που σε μια απεργία η συμμετοχή στο δημόσιο και τις ΔΕΚΟ ξεπερνούσε το 50% (λέτε να φταίει το γεγονός ότι οι μέρες της απεργίας σε Δημόσιο και ΔΕΚΟ δεν πληρώνονται πλέον όπως συνέβαινε παλαιότερα;).

Τότε στις παλιές (προ κρίσης) και πλούσιες εποχές των αμέτρητων δανεικών της χώρας ήταν που έδρασαν οι επαγγελματίες -συνδικαλιστές του δημοσίου τομέα. Τότε κατέβαζαν τον κόσμο τους στους δρόμους ή απειλούσαν να κατεβάσουν διακόπτες στη ΔΕΗ και αντί για δέκα αιτήματα που ζητούσαν να ικανοποιηθούν, οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ φρόντιζαν και τους ικανοποιούσαν άλλα 10. Και έτσι ανδρώθηκε ο κρατικοδίαιτος παρασιτικός συνδικαλισμός. Τότε πέτυχαν στο δημόσιο και στις ΔΕΚΟ να παίρνουν αρκετοί από τους υπαλλήλους παχυλούς μισθούς( για αυτό χαρακτηρίστηκαν ρετιρέ), να διορίζονται από το "παράθυρο" συγγενείς, και κομματικά μέλη, να βγαίνουν οι περισσότεροι στη σύνταξη σε ηλικία 50-60 ετών με παχυλές συντάξεις και εφάπαξ.

Ακόμη και η ΓΣΕΕ αυτού του τύπου τον κρατικοδίαιτο συνδικαλισμό πρέσβευε (άλλωστε η συντριπτική πλειονότητα των μελών του συμβουλίου προέρχεται από ΔΕΚΟ και όχι από τον ταλαίπωρο ιδιωτικό τομέα). Αφού λοιπόν τα "κεκτημένα" κουρεύονται από τους τροϊκανούς οι υποστηριχτές τους εργαζόμενοι σε δημόσιο και ΔΕΚΟ τους εγκαταλείπουν. Οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα τα χρόνια της κρίσης υπέστησαν τα πάνδεινα και έχασαν τον μπούσουλα.

Αλλωστε και στα χρόνια της πλαστής ευμάρειας μετά βίας και σε σπάνιες περιπτώσεις οι συνδικαλιστές της ΓΣΕΕ έβαλαν πλάτη (μόνη εξαίρεση τότε και σήμερα το ΠΑΜΕ και άλλες συνδικαλιστικές αυτόνομες οργανώσεις). Στα χρόνια της κρίσης σχεδόν αδιαφόρησαν όταν άρχισαν να καταργούνται οι συλλογικές διαπραγματεύσεις.

Τότε που ο κάθε εργοδότης έφτασε να διαπραγματεύεται με τον υπάλληλό του το 500σάρικο που θα του δώσει..Οι κατ΄ επάγγελμα συνδικαλιστές ήταν άφαντοι και στις εκατοντάδες χιλιάδες απολύσεις και ακόμη άφαντοι είναι. Ακόμη κι όταν δηλώνουν παρόντες δεν πείθουν, ούτε τους ακολουθούν... Μάλλον τους πάτησε το τρένο...

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο