Κι όμως ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, μετά από  επτά χρόνια οικονομικών βασάνων και εναλλαγής της εξουσίας από ένα η περισσότερα κόμματα, για  να πούμε οριστικά τέλος στους αντιμνημονιακούς Ζορό η ήρωες αν το θέλετε.

Όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα με εξαίρεση το ΚΚΕ και τη Χρυσή Αυγή έχουν πει οριστικά αντίο στην άρνηση και το σκίσιμο των Μνημονίων και ο μόνος καημός τους είναι να μην τύχει σε αυτούς νέο μνημόνιο και άρα νέα επώδυνα μέτρα. Ο συμβιβασμός με τους δανειστές επήλθε όπως και ο ρεαλισμός σε σχέση με τις αντιπολιτευτικές κορώνες του παρελθόντος  περί ενδεχομένου επιστροφής στη δραχμή η πλήρους διαγραφής μέρους του χρέους. Ούτε οι πλατείες γεμίζουν πλέον από αγανακτισμένους. Ωστόσο κανείς δεν πρέπει να αμφιβάλλει ότι κάτω από τη στάχτη της φτώχειας και της απελπισίας πολλών κλάδων εργαζομένων, ανέργων και συνταξιούχων σιγοκαίει η σπίθα μιας κοινωνικής ανάφλεξης. Οι πιστωτές ,βλέποντας ότι η κοινωνική έκρηξη δεν ήρθε στην αρχή των Μνημονίων ,δείχνουν να εφησυχάζουν απαιτώντας ακόμη περισσότερη λιτότητα. Πίσω από όλο αυτό το κουβάρι κρύβεται ο κοινωνικός Μινώταυρος της απάθειας και του απρόβλεπτου.

Μπορεί να μην υπάρχουν πλέον Ζορό ωστόσο στην Ιστορία πολλά γεγονότα και κεφάλαια γράφτηκαν απρόβλεπτα. Να θυμηθεί κανείς τον Άγγλο πρέσβη στο Βερολίνο που τρεις ημέρες πριν την  έκρηξη του Β Παγκοσμίου Πολέμου ενημέρωνε ως εξής την Κυβέρνησή του στο Λονδίνο "Είναι τόσο ήσυχα και ήρεμα εδώ τα πράγματα, που σχεδόν όλοι μας έχουμε πλήξει..".

Στην περίπτωσή μας έχει  συμφιλιωθεί η κοινωνία  με τα δύσκολα που έχει υποστεί  η ουδείς μπορεί να προβλέψει το απρόβλεπτο ; Μπορεί να μην υπάρχουν αντιμνημονιακοί  Ζορό στα κόμματα  ,υπάρχουν όμως εκατομμύρια Νεοέλληνες που εξ αιτίας των Μνημονίων  ζουν μέσα στην κατάθλιψη και την απογοήτευση. Και αυτοί φαίνεται να ταιριάζουν με το τσουνάμι που έρχεται μετά από μεγάλους σεισμούς.