Είμαι αλληλέγγυος στους συνταξιούχους. Να κατασκηνώσω στου Μαξίμου;

Είμαι αλληλέγγυος στους συνταξιούχους. Να κατασκηνώσω στου Μαξίμου;

Η “No Border Camp” είναι δράση του “no border.org”, μιας διεθνούς ιντερνετικής πρωτοβουλίας (αριστεριστών κυρίως) ακτιβιστών, που ασχολούνται με το προσφυγικό ζήτημα στην Ευρώπη, τη Λατινική Αμερική και αλλού. Έως εδώ, το ζήτημα αφορά τους αλληλέγγυους των απανταχού προσφύγων και το διεθνη δημόσιο διάλογο για τις προθέσεις, την ποιότητα των πρωτοβουλιών και τη δράση τους. 

Όμως η οργάνωση αυτή αποφάσισε εφέτος να καταλάβει το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, να το μετατρέψει σε κατασκήνωση διαμαρτυρίας και επίκεντρο διαφόρων happenings «κατά των κλειστών συνόρων στην Ευρώπη». Ήδη καταλήφθηκε το κτίριο της Νομικής Σχολής, στο περιβάλλοντα χώρο της οποίας στήθηκαν τσαντίρια και σκηνές  και, αμέσως μετά,  κάποιοι αλληλέγγυοι των αλληλέγγυων αναρχικοί, με την ονομασία «Αναρχική Συνάντηση Αγώνα» έσπευσαν να καταλάβουν και τη Φιλοσοφική Σχολή, για τα περαιτέρω. Και εδώ αρχίζει το πράγμα να γίνεται ενδιαφέρον αλλά και επικίνδυνο. 

Ενδιαφέρον, γιατί η συντεταγμένη (;) Ελληνική πολιτεία γνώριζε, από τη δημοσιότητα που έλαβε η σχετική ανακοίνωση και ιντερνετική προετοιμασία, τη δράση των αλληλέγγυων, καθώς και τις προθέσεις τους να προχωρήσουν στην παράνομη και καταχρηστική κατάληψη του Πανεπιστημίου, καταλύοντας την αυτοτέλεια του και παρεμποδίζοντας το επιστημονικό και εκπαιδευτικό έργο του. Και δεν έπραξε κάτι για να προστατεύσει το δημόσιο εκπαιδευτικό Ίδρυμα και τη λειτουργία της ακαδημαϊκής κοινότητας. 

«Η ανησυχία μας είναι ότι δεν γνωρίζουμε ποιοι είναι αυτοί που οργανώνουν τις εκδηλώσεις αυτές. Ανησυχούμε για την ασφάλεια του προσωπικού, των κτιρίων και της υποδομής. Δεν ξέρουμε ποιοι άλλοι μπορούν να εμφανιστούν και τι άλλο μπορεί να συμβεί» εξέφρασε δημόσια την αγωνία του ο κοσμήτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ, καθηγητής Δημήτρης Μαυροσκούφης.  

Το επικίνδυνο όμως δεν είναι (μόνο) αυτό. Το επικίνδυνο είναι ότι η πολιτεία δίνει την εικόνα του «μπάτε σκύλοι αλέστε...». Δίνεται η εντύπωση ότι ο καθένας στην Ελλάδα, Έλληνας ή ξένος, που συνήθως δρά ανωνύμως, μπορεί να προβαίνει αδιακρίτως σε αξιόποινες πράξεις και να παραβιάζει ασύστολα και βίαια τα δικαιώματα των άλλων, στο όνομα μιας προσωπικής ή συλλογικής «εναλλακτικής» αυτονομίας. Έτσι το ιστορικό κτίριο του Μετσόβιου Πολυτεχνείου, στο κέντρο της Αθήνας,  έχει μετατραπεί, με την άδεια της Αστυνομίας, σε άσυλο αναρχικών και κέντρο διαχείρισης «επαναστατικού υλικού και πολεμοφοδίων». Έτσι τα Εξάρχεια παραμένουν ανεξάρτητη Αρχή, με ανεξέλεγκτους νόμους και παρανόμους. Έτσι το γκέτο της Ομόνοιας αναδεικνύεται θλιβερό κέντρο διακίνησης ναρκωτικών και πορνείας. Έτσι στη Λέσβο και το Ελληνικό δυστυχισμένοι άνθρωποι μαχαιρώνονται... 

Δεν ξέρω κατά πόσο εξελίσσεται σε εθνικό χόμπυ να είμαστε «αλληλέγγυοι» ή επιδεικτικά αδιάφοροι σε κάθε παραβατικό, περίεργο ή «επαναστατικό». Αλλά σκέφτομαι πως, αφού «γουστάρουμε» ή συνηθίσαμε τα ντού και τις καταλήψεις - και μάλιστα με την ηθική υποστήριξη υψηλών αρχόντων -  γιατί να μη γίνουμε δυναμικά αλληλέγγυοι και υπέρ πολυπληθών γηγενών κοινωνικών ομάδων που υποφέρουν; 

Πως θα σας φαινόταν να ιδρύσουμε την οργάνωση “No money.Camp” και να στήσουμε τσαντίρια και γλέντια στου Μαξίμου και το Προεδρικό Μέγαρο για να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας στους συνταξιούχους;  Ωραία θα είναι. Θα έρθουν και υπουργοί... 

 

 

ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο