Η ατελής ( και προδομένη από τις αντινομίες της ) «Κίνηση των 58» δημιούργησε προς στιγμήν (στο τέλος του 2013 και τις αρχές του 2014) τη δημοσκοπική εντύπωση της αναγέννησης της Δημοκρατικής Παράταξης από τις στάχτες της. Περίπου 20% των ψηφοφόρων δήλωναν τότε πως προτίθεντο να ψηφίσουν το σχήμα αυτό, αν κατέβαινε στις εκλογές - κυρίως γιατί στις τάξεις του βρίσκονταν άφθαρτες και καταξιωμένες προσωπικότητες - και πολλοί περισσότεροι θεωρούσαν το όλο εγχείρημα πολιτικά επιβεβλημένο.

Ωστόσο, οι πρωτεργάτες της Κίνησης δείλιασαν, έμειναν στις θεωρητικολογίες και το τηγάνι έμεινε με πολύ λάδι (μπλα μπλα) και καθόλου πίτα (πράξη). Μια μέρα ξεφούσκωσαν, μας είπαν «εμείς έως εδώ μπορούμε» γιατί «δεν είμαστε πολιτικός φορέας» και απλώς καλούμε τα κόμματα και τις κινήσεις της Κεντροαριστεράς να τα βρούν... Ό,τι χειρότερο.

Η απογοήτευση του απλού κόσμου που παραδοσιακά ανήκει στο Δημοκρατικό Κέντρο (και δεν πολυκαταλαβαίνει τι ακριβώς σημαίνει «Κεντροαριστερά»...) είχε αποτέλεσμα τόσο την εκλογική και πολιτική απαξίωση του ΠΑΣΟΚ (γιατί μεταξύ μας τα μετωπικά κεντρώα σχήματα που επιχειρήθηκαν,  όπως το ΔΗ.ΣΥ, είναι «ενοχικό» ΠΑΣΟΚ με ολίγους σώγαμπρους από τη ΔΗΜΑΡ και καμμιά εκατοστή στέλέχη που δεν θέλουν να λένε στον κύκλο τους ότι είναι ΠΑΣΟΚ) όσο και του ΠΟΤΑΜΙΟΥ που επιχείρησε (τελικά ανεπιτυχώς) να εκμεταλευθεί το κλίμα που δημιούργησαν προς στιγμήν οι «58»

Τώρα, μετά από διάφορες παλινδρομήσεις, υπό το κράτος της δημοσκοπικής στασιμότητας και το φάσμα της πόλωσης μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και Νέας Δημοκρατίας, επιχειρείται και πάλι μια απόπειρα «Ενότητας» της «Δημοκρατικής Παράταξης». Και τι βλέπουμε;

Στην ουσία αυτό που επιχειρείται είναι να εξευρεθεί μια φόρμουλα συνεργασίας του ΠΑΣΟΚ που έμεινε με το ΠΑΣΟΚ που έφυγε:
Δηλαδή του μικρού πλέον κοινοβουλευτικού ΠΑΣΟΚ που υπέμεινε και τη φθορά της κληρονομιάς της πολυετούς εξουσίας του και την απαξίωση του δραματικού πρώτου μνημονίου και το βάρος της αναγκαίας συγκατοίκησης με τη Νέα Δημοκρατία με το «πατριωτικό» αλλά εξωκοινοβουλευτικό και πολιτικά ανύπαρκτο ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου, ο οποίος  εγκατέλειψε άδοξα το κόμμα που κληρονόμησε και με το οποίο κυβέρνησε και απέτυχε οδηγώντας το στην κατάρρευση.

Και το ενδιαφέρον είναι ότι οι παλαιοί σύντροφοι, που κουβαλούν το ίδιο και απαράλαχτο πολιτικό DNA (πολλούς από τους οποίους το θεωρούν μάλιστα ως το μόνο «αυθεντικό»), δεν ξαναβρίσκονται κάτω από τη σκέπη της ίδιας πατροπαράδοτης πολιτικής εστίας («γιατί; είστε ψυχραμένοι;» θα ρωτούσε ο αείμνηστος Κώστας Χατζηχρήστος...).  Αλλά επιχειρούν τη συγκρότηση μια συμμαχίας «ισοτιμίας» μικρών ή ασήμαντων κομμάτων και Κινήσεων του Κέντρου, όπου το καθένα θα έχει το δικό του αρχηγό, τα δικά του σύμβολα, τα δικά του προγράμματα και ενδεχομένως τις δικές του επιδιώξεις. 

Η φωτογραφία «ενότητας» (μέσα από την «αυτονομία» του καθένα)  που έβγαλαν η Κυρία Φώφη Γενηματά ως πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ με τον τέως αρxηγό της και πρωθυπουργό του ΠΑΣΟΚ (αλλά τώρα πρόεδρο των στελεχών που εγκατέλειψαν με πάταγο μαζί του το κόμμα και αρνούνται να επιστρέψουν) με τον κ. Θανάση Θεοχαρόπουλο του brand της ΔΗΜΑΡ και τον κ. Γιάννη Τούντα ως εκπροσώπου μιας ασπόνδυλης συνάντησης «Κινήσεων Πολιτών» φοβάμαι ότι δίνει την εντύπωση ενός ευκαιριακού σχήματος που επιχειρεί να εκμεταλευτεί τη συγκυρία δίνοντας παράλληλα σωσίβιο πολιτικής επιβίωσης και ρόλου σε ορισμένους αρχηγούς, ακολούθους και παλαιοκομματικούς "παράγοντες". Δεν νομίζω πως αυτή η εικόνα υποδηλώνει την απαραίτητη πολιτική γεναιότητα και ηθική που απαιτούν οι περιστάσεις.

Η αναγκαία ανασυγκρότηση της Δημοκρατικής Παράταξης -αν θέλουμε να μιλάμε σοβαρά- προαπαιτεί πιό καθαρές και τίμιες αποφάσεις.

Και πρώτα απ’ όλα απαιτεί ξεκαθάρισμα των λογαριασμών του ΠΑΣΟΚ με το παρελθόν του και τις όποιες ευθύνες του αναλογούν για τη σημερινή κρίση. (Δεν ισχύει δηλαδή ο ισχυρισμός της Κας Γενηματά ότι δεν πρέπει να γυρίζουμε πίσω αλλά να κοιτάμε μπροστά... Το πως πολιτεύτηκες δεν είναι τεκμήριο πολιτικής αξιοπιστίας;)
Απαιτεί μεν σεβασμό στην ιστορία της παράταξης αλλά και αυτοκριτική – ίσως και κάποια συγνώμη. Απαιτεί αυτοσυνειδησία και απεγκλωβισμό από πρόσωπα και πρακτικές – ίσως και από φθαρμένα σχήματα και σύμβολα. Απαιτεί ανανέωση και όχι αναπαλαίωση. Απεξάρτηση από φθαρμένα πρόσωπα και παλαιοκομματικές πρακτικές. Απαιτεί σύγχρονο ενιαίο οργανωτικό σχεδιασμό και ξεκάθαρη πολιτική στρατηγική. Απαιτεί προτάσεις εθνικής συνεργασίας και προοπτικής. Απαιτεί τέλος ισχυρή ηγεσία.

Είναι ικανοί οι κ.κ. Γενηματά, Παπανδρέου, Θεοχαρόπουλος και Τούντας να αναλάβουν αυτό το έργο; Πολλοί δημοκρατικοί πολίτες το θέλουν και το εύχονται.  Αυτοί μπορούν;