Ήρθε η ώρα των μεγάλων αποφάσεων για τον Τσίπρα

Ήρθε η ώρα των μεγάλων αποφάσεων για τον Τσίπρα

Ένας υπόκωφος θόρυβος ακούγεται στην Ευρώπη. Κάτι γίνεται, ή μάλλον κάτι πάει να γίνει, που ακόμα και όσοι το ακούν δεν είναι σε θέση να κατανοήσουν πλήρως τη μεγάλη αλλαγή που φέρνει η νέα γενιά των δημοκρατικών πολιτών. Στην Ισπανία το Κίνημα των Πολιτών (Θιουδαδάνος) του Άλμπερτ Ριβέρα και εν μέρει το Ποδέμος ("Μπορούμε") του Πάμπλο Ιγκλέσιας, στην Ιταλία ο Ματέο Ρέντσι και η πλειονότητα του Δημοκρατικού Κόμματος καθώς και η Νέα Κεντροδεξιά του Αντζελίνο Αλφάνο, αλλά και στην Ελλάδα ένα μεγάλο μέρος του ΣΥΡΙΖΑ με τον Αλέξη Τσίπρα, το Ποτάμι του Σταύρου Θεοδωράκη κι η πλειονότητα της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ που έχουν αποφασίσει να συγκρουσθούν με το παρελθόν τους. 

Όλοι αυτοί και πολλοί άλλοι στην Ευρώπη συμφωνούν επί της αρχής ότι, το ισχύον οικονομικό μοντέλο δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες των ευρωπαίων πολιτών. Πολλώ δε μάλλον δεν αντιπροσωπεύει τις βασικές αρχές και αξίες επί των οποίων οικοδομήθηκε η Ευρωπαϊκή Ένωση. Όλοι δε αυτοί συμφωνούν ότι εφόσον συνεχιστεί η λιτότητα, είναι θέμα χρόνου να κυριαρχήσουν πολιτικές δυνάμεις που όχι απλά αντιστρατεύονται την ιδέα της ευρωπαϊκής ενοποίησης, αλλά επιπλέον στοχεύουν στην μετωπική σύγκρουση με το μοντέλο της αστικής δημοκρατίας. Τέτοιες πολιτικές δυνάμεις γνωρίζουν ραγδαία άνοδο σε κοινωνίες χωρών που δοκιμάζονται από τη λιτότητα την οποία αποδίδουν-με τη "βοήθεια" που αφελώς τους παρέχουν οι κυβερνήσεις της κεντροδεξιάς και της κεντροαριστεράς με τις ολέθριες επιλογές τους- στον κοινοβουλευτισμό και στην ελεύθερη οικονομία. 

Στην Ελλάδα το διαπιστώνουμε καθημερινά με τις ιδεολογικές εμμονές και τα στερεότυπα μέσω των οποίων κυβερνητικά στελέχη ασκούν κυβερνητική πολιτική. Εμφανώς το 1/3 του ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί ότι έχει την ιστορική ευθύνη να καθοδηγεί τον Αλέξη Τσίπρα και να τον επαναφέρει στη τάξη όταν παρασπονδεί. Θέλω να πιστεύω, όπως και πολλοί Έλληνες, ότι ο πρωθυπουργός σύντομα θα αποφασίσει με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει. Αν θα συμπορευθεί με τους δημοκράτες μεταρρυθμιστές που σιγά- σιγά κερδίζουν έδαφος στην Ευρώπη, ώστε να αλλάξουν το σύστημα μέσα από το σύστημα όπως ο Ρέντσι, ή θα μείνει με εκείνους που προσχηματικά θέλουν να αλλάξουν την Ευρώπη αλλά ο στόχος τους είναι η διάλυση της.  

Σύντομα θα το μάθουμε. όπως σχετικά σύντομα θα μάθουμε κι αν πολιτικές δυνάμεις που κινούνται δεξιότερα ή αριστερότερα του Κέντρου, θα συμφωνήσουν να στηρίξουν τη τολμηρή στροφή του Αλέξη Τσίπρα στον πραγματικό φιλελευθερισμό που αναβιώνει στην Ευρώπη ανακτώντας την πολιτική φυσιογνωμία του και τα ανθρωπιστικά χαρακτηριστικά του. Η ελαφρά κάμψη του Ποδέμος και γενικά των αριστερών κομμάτων και κινημάτων, ακόμα και των αριστερών τάσεων στα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, δείχνει ότι το σύστημα εξουσίας που έχει επιβάλλει η Γερμανία στην Ευρώπη, δεν αλλάζει με κραυγές και μαγκιές. Πολύ περισσότερο δεν αλλάζει με τη νεκρανάσταση του φασισμού και του κομμουνισμού. Αλλάζει με βαθιές δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις μέσα στη χώρα σου, με ευρείες συναινέσεις των κομμάτων στα μείζονα θέματα της οικονομίας, με συνεργασία όλων των δημοκρατικών δυνάμεων ακόμα και σε κυβερνητικό επίπεδο και διαρκή διάλογο με τη κοινωνία των πολιτών σε όλα τα επίπεδα.  

Πολύ απλά αν δεν αλλάξουμε εμείς και δεν συμφωνήσουμε να τα αλλάξουμε όλα, βάζοντας στην άκρη τους ακραίους, κανένας πολιτικός όσο χαρισματικός κι αν είναι δεν θα αλλάξει την Ευρώπη. Αυτό το έμαθε ο Ρέντσι, το πιστεύει ο Ριβέρα, το μαθαίνει ο Ιγκλέσιας και το βιώνει ο Τσίπρας. 

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο