Κλαρίνο, φτώχεια και φιλότιμο

Κλαρίνο, φτώχεια και φιλότιμο

Η απόφαση για γλέντι με δημοτικά τραγούδια και χορούς στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου, προκαλεί μια σειρά από απορίες.

Ακούγεται λίγο σαν τρολιά. Για την είδηση λέω που κυκλοφόρησε στο δίκτυο και αναφέρει ότι, μετά από την παρέλαση της 25ης Μαρτίου, θα διοργανωθεί δημοτικό γλέντι στην πλατεία Συντάγματος. Με τις στρατιωτικές μπάντες να παίζουν γνωστά, πασίγνωστα άσματα από όλη την χώρα, ενώ το σκηνικό θα συμπληρώνουν σωματεία που θα επιδοθούν σε παραδοσιακούς χορούς. Για Μωραϊτες διαβάζω, Θρακιώτες, βρακοφόρους και Ικαριώτες και κόσμο άλλο που θα αποκαλυφθεί εν καιρώ τω δέοντι. Για να μην χαθεί και το σουρπρίζ ρε αδερφέ, άσε που οι Ικαριώτες μπορεί να μπλεχθούν κιόλας και να σκάσουν μύτη στις έντεκα το βράδυ αντί για τις έντεκα το βράδυ…

Αλλά δεν είναι τρολιά. Αλήθεια είναι και το επιβεβαίωσε χθες το πρωί στους Καμπουράκη-Οικονομέα η αντιπεριφερειάρχης κεντρικού τομέα της Περιφέρειας Αττικής, Ερμίνα Κυπριανίδου. Εκεί τα είπε, εκεί τα αποκάλυψε,  ψιλοφλού είναι η αλήθεια μιας και της ξέφυγε και η καταραμένη λέξη «μοντάρουμε». Και όπου «μοντάρει» ο Έλλην, ως γνωστόν, χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί το κλαρίνο. Άσε που ακούστηκε και κάτι για «ενεργή συμμετοχή» των πολιτών, πράγμα το οποίο θα έπρεπε να μας προετοιμάζει για σκηνικά απείρου κάλλους. Διότι το βίντεο σκότωσε τον ραδιοαστέρα, αλλά το ίντερνετ διόλου δεν εξόντωσε τον εφαψία. Καταλαβαινόμαστε υποθέτω και να μην το χοντρύνω το πράγμα γιατί είμαστε οικογενειακή ιστοσελίδα και μας διαβάζουν παιδιά.

Πες όμως ότι πάνε όλα καλά. Ότι μοντάρονται οι μπάντες, ότι ρολάρουν οι χορευτές, ότι κάθονται φρόνιμα οι θεατές. Πες το, δεν κοστίζει. Τα ερωτήματα που προκύπτουν στη συνέχεια, είναι τα εξής: Πρώτον, τις παρελάσεις τις καταργούμε ή τις εξωραϊζουμε; Δεύτερον, άμα τις εξωραϊζουμε, απλώς πέφτει ένα σοβάτισμα κι όξω απ’ την πόρτα ή μήπως ήρθε η ώρα να γίνει ανάστα ο Κύριος; Τρίτον, άμα ήρθε η ώρα να γίνει ανάστα ο Κύριος γιατί δεν καλούμε στο Σύνταγμα τους Villagers of Ioannina City να αναστηθεί το πνεύμα (και όχι μόνο…) των Αγανακτισμένων, που τόσο βοήθησε και τον ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛ; Εκεί να δεις κέφι, αλεγρία, τραγούδι, χορό και όλα τα συμπαρομαρτουντα!

Στα σοβαρά όμως τώρα και να το λήξουμε το ζήτημα. Όσο καταπληκτικά ακούγονται τα δημοτικά τραγούδια στην πλατεία του χωριού, κάτω απ’ τον πλάτανο, αραλίκι στην ψάθινη την καρέκλα, με τα κοψίδια να τσουρουφλίζονται στις διπλανές ψησταριές και τα μπυρόνια να φέρνουν βόλτες στα τραπέζια, τόσο αταίριαστα μοιάζουν εν μέσω Συντάγματος. Δίπλα στα μπετά, πλάϊ στην αστική χλιδή της “Μεγάλης Βρεταννίας” και του “King George”, μέσα σε έναν αστικό ιστό που τα έχει εξορίσει προ πολλού από το προσκήνιό του. Σαν ένας γηραιός θείος που επιμένει κάθε φορά να σου υπενθυμίζει πως κατουριόσουνα στις φασκιές. Την πρώτη φορά έχει μια πλάκα, την δεύτερη γίνεται γραφικό, την Τρίτη σου ανεβάζει τους σφυγμούς, την τέταρτη θέλεις να πάρεις το τασάκι και να τον κοπανήσεις. Μακριά καλύτερα κι αγαπημένα. Μακριά κι αγαπημένα.   

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο