Ένα απέραντο WC η Αθήνα

Ένα απέραντο WC η Αθήνα

Πώς το κέντρο της πρωτεύουσας βρωμάει και ζέχνει από τη μυρωδιά των ούρων.

Μερικές φορές τις πόλεις τις αναγνωρίζεις από τα μνημεία τους, μερικές φορές απ’ τη μυρωδιά τους. Θυμάμαι, ας πούμε, τη χειμωνιάτικη Κωνσταντινούπολη που μύριζε από πάνω ως κάτω κάρβουνο.  Ή τη θερινή Βενετία που βρώμαγε σαπίλα, βρώμαγε αποσύνθεση από τα φύκια και τα υλικά των υπονόμων. Και στην πατρίδα μου τα Τρίκαλα τρύπαγε τα ρουθούνια το καμένο ξύλο απ’ τις μασίνες. Άσε που μια φορά στο Τρεβίζο λιγώθηκα απ’ τη μυρωδιά της τρούφας, που είχε πλημμυρίσει την πόλη. Ήταν η σαιζόν, βλέπετε, και το γλεντάγανε οι Τρεβιζάνοι. Στην Αθήνα, πάλι, εδώ και μερικά έτη, η κυρίαρχη μυρωδιά είναι εκείνη των ούρων!

Και δεν μιλάω μόνο για το Άλσος Παγκρατίου που, όποτε βρέχει, στέλνει σήμα στο φάντασμα του Βεσπασιανού. Το κέντρο όλο της πόλης φέρνει κάπως σε ουρητήριο. Όχι αποκλειστικά στα στενάκια γύρω απ’ την Ομόνοια, όπως μια φορά κι έναν καιρό, αλλά και σε μέρη που δεν θα το περίμενες με τίποτα. Θέλετε παράδειγμα; Να σας δώσω ένα. Χθες το μεσημέρι, μετά απ’ την παρέλαση, καθώς πέρναγα μπροστά απ’ τον Ιανό, έπεσε επάνω μου ένα σμήνος από αλογόμυγες. Βαρβάτες και ζόρικες, σε προϊδέαζαν περισσότερο για σκηνές τύπου Κρόνενμπεργκ παρά για ρομαντικό περίπατο δίπλα στο γκράντε μέγαρο της Τραπέζης της Ελλάδος. Τις είχε προσελκύσει στην περιοχή η βρώμα των ούρων που γινόταν πραγματικά ανυπόφορη στη γωνία της Σταδίου με την Εδουάρδου Λω. Εκεί κατέληγε ένα ποτάμι ολόκληρο που ξεκινούσε κάτι μέτρα πιο πάνω, από την πάλαι ποτέ είσοδο του ρεστοράν «Αθηναίος» όπου είχαν βρει καταφύγιο επί σειρά μηνών κάτι κακόμοιροι τοξικομανείς και όπου τρυπιόταν, έτρωγαν και ανακουφίζονταν. Χτες το μεσημέρι δεν τους είδα, αλλά για το βράδυ δεν παίρνω όρκο τι συμβαίνει στην περιοχή.

 

Να μην τα ρίχνουμε όμως όλα στους τοξικομανείς. Η αλήθεια είναι ότι η Αθήνα έχει πλέον πολύ ξέμπαρκο πληθυσμό που κάπως πρέπει να κάνει τη δουλειά του. Βοηθούν τα καταστήματα, βοηθούν τα καφέ, τα μπαρ και τα φαστφουντάδικα, αλλά κάποια στιγμή τίς κλείνουν κι αυτά τις πόρτες τους. Κι ύστερα, τι γίνεται; Ή ξεφορτώνεις στην πρώτη γωνία ή τα κάνεις επάνω σου. Για τους αρσενικούς ιδίως, που δεν μπορούν και τόσο εύκολα να κρατηθούν, η λύση του πιο κοντινού τοίχου είναι μονόδρομος…

Βάλε μέσα στην εξίσωση τα party animals του Μοναστηρακίου, των Εξαρχείων, της Αγίας Ειρήνης (ναι, ναι και οι χίπστερς κατουράνε!), βάλε κάποιες κουλτούρες που δεν καταλαβαίνουν από δημόσιο χώρο (δεν είναι πάντοτε αξιέπαινη η πολυπολιτισμικότητα), βάλε τον Ελληνάρα που νομίζει ότι κάνει αντίσταση στην εξουσία (και τον ένστολο με την ασπίδα και το γκλομπ που νομίζει ότι είναι η εξουσία) και η εικόνα συμπληρώνεται. Το κέντρο της Αθήνας είναι ένα απέραντο WC. Με τη μυρωδιά να σου σουβλίζει τη μύτη κάθε φορά που κόβεις τις βόλτες σου.

Και πάλι καλά να λέμε που έβρεξε φέτος με το βυτίο και ξεβρώμαγε ο τόπος κάθε τρεις και λίγο. Πέρυσι που παρακάλαγε η κουμπάρα μου η Γωγώ τον Δήμο να στείλει την υδροφόρα γωνία Κάνιγγος και Σολωμού, εισέπραττε εκκωφαντική αδιαφορία εκ μέρους των κάθε λογής υπευθύνων. Αλλά θα μου πείτε ο δήμαρχος Καμίνης είχε αφήσει την πρωτεύουσα αφώτιστη να μοιάζει με προάστιο της Μομπάσα, στα ούρα θα κόλλαγε; Τώρα πάντως που επανεξελέγη, δεν αποκλείεται να σκεφτεί καμιά πρωτότυπη καμπάνια σε συνεργασία με οργανώσεις ευαισθητοποίησης των πολιτών. Αμήν και πότε Παναγίτσα μου, την επόμενη φορά να δω τα δεντράκια ντυμένα, όχι με πουλόβερ, αλλά με κωλόχαρτα!

Υ.Γ.: Στο Αμβούργο, στην «πονηρή» γειτονιά της πόλης, είχαν παρατηρηθεί ανάλογα φαινόμενα με τους τύφλα μεθυσμένους επισκέπτες των πορνείων και των μπαρ. Βρέθηκε όμως η λύση από τα χάπατα τους Γερμανούς. Έβαψαν τους εξωτερικούς τοίχους των κτιρίων με ειδικές ανακλαστικές μπογιές, που στέλνουν πίσω τα ούρα στα παπούτσια και στα παντελόνια των μερακλήδων.  

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο