Μπαχαλαμουντίν!

Μπαχαλαμουντίν!

Μας ωφέλησε ή μας έβλαψε τελικά το πανηγυράκι με την επίσκεψη της κυρίας Κλούνεϊ για τα μάρμαρα του Παρθενώνα;

Κάτι τύποι σαν εμένα που έχουν μεγαλώσει επαρχία πριν το ίντερνετ, το θυμόμαστε πολύ καλά το στόρι. Από καιρού εις καιρόν εμφανιζόταν κάποιος παραμυθατζής στο χωριό, στην κωμόπολη, στη συνοικία, στον σύλλογο, στον όμιλο και έταζε στο πόπολο: «Ψηφίστε με, στηρίξτε, βοηθείστε με κι εγώ θα σας φέρω τον τάδε!» Είτε παίκτης ήταν αυτός ο τάδε, είτε τραγουδιστής, είτε ηθοποιός, είτε κάποια τέλος πάντων σημαίνουσα προσωπικότητα. Για να τον δει από κοντά ο κοσμάκης, που τον απολάμβανε μόνο μέσα από τις εφημερίδες και τα περιοδικά.

Συμβαίνει και τώρα, υπό άλλες συνθήκες. Το βλέπουμε με μοντέλα, πανελίστες, παρουσιαστές και παρουσιάστριες, πάσης φύσεως προβεβλημένες φάτσες των media, που σκάνε μύτη σε εγκαίνια καταστημάτων, σε νυχτερινά πάρτι και παρτάκια, σε πάσης φύσεως εκδηλώσεις και φιέστες ανά την ελληνική περιφέρεια. Επ’ αμοιβή βεβαίως, καθότι ουδείς και ουδεμία έχει όρεξη να αφήσει τη θαλπωρή της οικίας του και να τρέχει στα ρουμάνια και στα λαγκάδια για να συναναστρέφεται, έστω επί ολίγες ώρες, τον κάθε άσχετο.

Οι Γάλλοι θα το λέγανε bon pour l’ orient και θα σκάγανε χαμογελάκι. Και το μειδίαμά τους αυτό θα πλάταινε δραματικά, με αφορμή την επίσκεψη Αλαμουντίν στην Ελλάδα. Εκείνο το πανηγυράκι, όπως θα το αποκαλούσε ο συγχωρεμένος ο Χατζιδάκις,  που ήρθε κι έσκασε προ εβδομάδων στο κεφάλι μας ως άλλος τυφώνας. Ο τυφώνας Αμάλ για την ακρίβεια, που αναστάτωσε τόσο τα ΜΜΕ όσο και την πολιτική σκηνή της χώρας. Η απόλυτη ευκαιρία για να βρεθεί κανείς κοντά στη δόξα μια στιγμή, το απόλυτο photo opportunity με ένα από τα πιο καυτά πρόσωπα του διεθνούς στερεώματος. Βάλε και τον καλό σκοπό, τα Μάρμαρα δηλαδή του Παρθενώνα, κι ερχόταν να δέσει το γλυκό.

Μόνο που δεν έδεσε. Μια χαρά περάσανε τα δικά μας τα καϊνάρια πιλαλώντας ανά τας Αθήνας παρέα με την κυρία Κλούνεϊ, μια χαρά καμάρωσαν τις φωτογραφίες τους και τα βίντεό τους στα media. Τα στοιχήματα όλου του κόσμου βάζω, ότι τηλεφωνιότανε τα βράδια μεταξύ τους και έλεγαν ο ένας στον άλλο ότι τον σκίσανε τον τάδε ή την δείνα που ούτε ένα «γεια» δεν κατάφεραν να ανταλλάξουν με την Αλαμουντίν. Το πρόβλημα είναι ότι εκεί μείναμε. Στο μπίρι μπίρι και στο χαϊλίκι και στην οφθαλμολαγνεία. Διότι οι Βρετανοί, που δεν θαμπώνονται τόσο εύκολα από τη λάμψη των αστέρων, το είπανε ξερά το «όχι» στην απόπειρα διαμεσολάβησης της Unesco για επιστροφή των Μαρμάρων…

Και ανάγκασαν τον αναπληρωτή Υπουργό  Πολιτισμού Νίκο Ξυδάκη να παραδεχθεί σε χθεσινή του συνέντευξη στην Αυγή:

«Ελπίζω να μην έχει κλείσει αυτή η οδός, γιατί δαπανήθηκε κόπος και διπλωματικό κεφάλαιο και ήταν μια εξαιρετική επιτυχία τού ότι φτάσαμε να ζητηθεί μεσολάβηση. Εικάζω αυτή τη στιγμή ότι η παρεμβολή της επίσκεψης της κ. Αλαμουντίν - Κλούνεϊ, ενώ εξελίσσονταν το αίτημα διαμεσολάβησης, έκανε ζημιά στη διαμεσολάβηση

Δεν ήταν δικό του το θέμα, φυσικά, και δεν έδωσε ο ίδιος καμιά παραγγελία. Ούτε το υπουργείο ανακατεύτηκε εν τέλει, μιας και, όπως διευκρινίσθηκε, η παραγγελία για τη γνωμάτευση πληρώνεται από ανώνυμο χορηγό. Καλά κάνει ο άνθρωπος, δεν λέω, από την καλή του καρδιά του ξηλώνει το πορτοφόλι του. Αλλά είμαι σίγουρος ότι δεν είχε φαντασθεί πως η ευγενής πρωτοβουλία του θα μεταμορφωνόταν σε τσίρκο. Σε ελληνικό τραγέλαφο, σε μία ακόμη εκδοχή των πασίγνωστων στίχων:

«Γιατί οι δυο μας ύπατοι κ’ οι πραίτορες εβγήκαν,  σήμερα με τες κόκκινες, τες κεντημένες τόγες·  γιατί βραχιόλια φόρεσαν με τόσους αμεθύστους και δαχτυλίδια με λαμπρά, γυαλιστερά σμαράγδια·  γιατί να πιάσουν σήμερα πολύτιμα μπαστούνια  μ’ ασήμια και μαλάματα έκτακτα σκαλιγμένα;»

Τουλάχιστον η Αμάλ πέρασε ένα τριήμερο στα μέρη μας, σε αντίθεση με τους βαρβάρους…

 

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο