Εν ονόματι της Ζωής

Εν ονόματι της Ζωής

Πώς τα μικρά ονόματα παίζουν έναν σημαντικό ρόλο στο παιχνίδι της πολιτικής και της επικοινωνία

Νομίζω ότι πιο χαρακτηριστικά απ’ όλους το είχε πει ο Αντλάϊ Στήβενσον. Ο ηττημένος δηλαδή δύο προεδρικών εκλογών στις ΗΠΑ, το 1952 και το 1956. Όταν τον ρωτήσανε χρόνια αργότερα οι δημοσιογράφοι για τα πως και τα γιατί των αναμετρήσεων, δήλωσε ευθαρσώς: «Και πώς να νικήσει ένας υποψήφιος που τον λένε Αντλάϊ, έναν υποψήφιο που τον λένε Άϊκ

Σημειωτέον ότι δεν είχαν και τίποτε σοβαρές πολιτικές διαφορές εκείνον τον καιρό οι Δημοκρατικοί του Στήβενσον από τους Ρεπουμπλικάνους του Αϊζνεχάουερ. Άσε που οι τελευταίοι μπορεί να ήταν και ελαφρώς πιο προοδευτικοί σε ζητήματα ρατσισμού, καθώς ο Νότος, όπου κυριαρχούσαν οι Δημοκρατικοί, δεν απείχε πολύ από τις εποχές των σκλαβοπάζαρων. Οπότε, οι ψηφοφόροι είχαν να διαλέξουν ανάμεσα σε πρόσωπα και όχι ανάμεσα σε ιδέες. Και όταν αναμετρώνται φάτσες, τα ονόματα μετράνε πολύ…

Τα μικρά ονόματα για να είμαι ακριβής, αυτά με τα οποία σε αισθάνεται  ο κόσμος σαν να είσαι άνθρωπος κοντινός. Βλέπε Ανδρέας, βλέπε Μένιος, βλέπε Ακης, βλέπε Βασούλα (αιωνίως Βασούλα, ποτέ Βάσω!), βλέπε Πάκης, βλέπε Γιάννος και ο κατάλογος δεν έχει τέλος. Το μικρό όνομα σε καθιστά οικείο, σε επιβάλει  στην καθημερινότητα του άλλου, σου δίνει προτεραιότητα  στην αναγνώριση σε μια εποχή όπου η αναγνωρισημότητα είναι τα πάντα. Γι’ αυτό και το αποζητούν όσοι επιθυμούν να είναι εντός και όχι εκτός παιχνιδιού.

Όχι όλοι, βεβαίως. Ο εθνάρχης Καραμανλής δεν ασχολήθηκε ποτέ με το θέμα (διέθετε πάντως το προσωνύμιο «ο θεός»), όπως δεν το ψάξανε ούτε ο Σημίτης ούτε ο Κώστας Καραμανλής. Σε άλλες περιπτώσεις, πάλι, και να ήθελε να το σκαλίσει  κάποιος πολιτικός, δεν τον βοηθούσε το γεγονός πως η θέση ήταν «κατειλλημένη». Πώς να σε μάθει, ας πούμε, ο κόσμος ως «Σταύρο», όταν η θέση είναι παντοτινά «πιασμένη» από το αφεντικό του ΔΟΛ; Πώς να σε καταγράψει ως «Θέμο», όταν το όνομα το έχει καπαρώσει ο ένοικος του «Όλα»;

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, ανακύπτει το φλέγον ζήτημα με τα μικρά ονόματα της νέας κυβέρνησης. Αν εξαιρέσει κανείς τον Αλέξη Τσίπρα που το έχει λήξει το στόρι, τα υπόλοιπα μέλη δεν μοιάζουν να διαθέτουν πολλές ελπίδες. Ο Πάνος Σκουρλέτης τρακάρει στον Πάνο Καμμένο κι ο Νίκος Βούτσης στον Νίκο Φίλη, ο Σταύρος Κοντονής πέφτει στην καραμπόλα που ανέφερα πιο πάνω, κάτι θα μπορούσε να κάνει ο Αριστείδης Μπαλτάς αλλά διόλου δεν τον νοιάζει, τι μας μένει στο κιτάπι;

Μα η Ζωή Κωνσταντοπούλου φυσικά, που ήδη οι απλοί ψηφοφόροι την αποκαλούν «Ζωή» και μόνον. Έχει το στυλ, έχει το στάτους, είναι και προσωπικότητα εκρηκτική, τι άλλο χρειάζεται προκειμένου να μιλούν γι’ αυτή με το μικρό της όνομα; Πράγμα το οποίο, όπως όλοι ξέρουμε, θα ενισχύσει ακόμη περισσότερο το προφίλ της σε μια περίοδο ιδιαίτερα κρίσιμη. Εξ ου και η προσπάθεια κάποιων κύκλων, μετά το συμβάν στην Αιδηψό, να την βαφτίσουν «Ζωίτσα». Έχει σημασία και η παραμικρή λεπτομέρεια στο παιχνίδι της επικοινωνίας, ιδίως σε μια εποχή κανιβαλική και βορβορώδη. Έχει μεγάλη σημασία, όσο και αν σε πρώτη ανάγνωση μοιάζει ασήμαντη…

 

 

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο