Διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ;

Διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ;

Ποιοι και γιατί ονειρεύονται φτιάξουν δικά τους κόμματα μετά απ’ την υπογραφή της συμφωνίας

Κάθομαι και διαβάζω την τελευταία δημοσκόπηση για τις πολιτικές εξελίξεις. Και βλέπω δυο πράγματα. Το πρώτο ότι ο Ελλην από εκεί που έλεγε «βουρ στον πατσά» στην κυβέρνηση για την διαπραγμάτευση με τους Ευρωπαίους, έχει αρχίσει τώρα το διακριτικό κο-κο-κο. Το δεύτερο ότι χάρις στις αξιομνημόνευτες προσπάθειες του Αντώνη Σαμαρά, όχι μόνο δεν μειώνεται αλλά διευρύνεται κιόλας η διαφορά της Νέας Δημοκρατίας από τον ΣΥΡΙΖΑ. Από τις δεκαπέντε μοναδούλες που ήτανε πριν από κάτι βδομάδες, έφτασε πλέον τις είκοσι μία και παρουσιάζει διαρκώς αυξανόμενες τάσεις.

Το κο-κο-κο το προσπερνάω, γιατί το περίμενα. Όλοι και όλες το περιμέναμε, διότι σε αυτή τη χώρα είμαστε πιτσούλες στους λεονταρισμούς. Στην κρίσιμη ώρα ωστόσο, ψάχνουμε απεγνωσμένα να βρούμε τον λεβιέ για να βάλουμε όπισθεν. Οπότε, αναμενόμενο. Η διαφορά, από την άλλη, ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και στη ΝΔ είναι μια πολύ πιο ενδιαφέρουσα ιστορία. Κι αυτό γιατί από τη μία αυξάνει την εσωστρέφεια της αξιωματικής αντιπολίτευσης (για να το πω ευγενικά…) και από την άλλη ανοίγει την όρεξη στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ για την επόμενη μέρα.

Εξηγούμαι για να μην νομίζετε ότι βλέπω οράματα. Δεν είναι παράλογο κάποια στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ να διαφωνούν με την κυβερνητική γραμμή, ούτε είναι πρόστυχο να διατηρούν προσωπικές φιλοδοξίες. Ορισμένοι μάλιστα ενδέχεται να τα συνδυάζουν και τα δύο, αλλά ας μην πάμε τόσο μακριά. Ας μείνουμε στις δύο ανωτέρω κατηγορίες και ας τις αναλύσουμε ελαφρώς για να κατανοήσουμε και τις πιθανές εξελίξεις των ερχομένων μηνών.

Είναι γνωστές οι βολές εξ ευωνύμων εναντίον μιας συμφωνίας με τους δανειστές. Ότι δηλαδή ξεχνάει ο ΣΥΡΙΖΑ τις υποσχέσεις του προς το λαό, ότι δεν είναι αριστερή πολιτική αυτό το πράγμα, ότι συμβιβάστηκε το κόμμα με τους ισχυρούς και πάει λέγοντας. Καλώς ή κακώς υπάρχουν, καλώς ή κακώς διατυπώνονται όλο και πιο φωναχτά. Και ρωτάω εγώ τώρα: Είναι δυνατόν η αριστερή αντιπολίτευση (και δεν εννοώ εδώ τον σοβαρό, σοβαρότατο Παναγιώτη Λαφαζάνη), να βλέπει αυτό το εικοσαρικάκι διαφορά από τη Νέα Δημοκρατία και να μην ονειρεύεται για τον εαυτό της ένα πέντε ένα έξη ένα επτά τοις εκατό; Και από εκεί και πέρα έχει ο Θεός. Από κάτι ανάλογο δηλαδή δεν ξεκίνησε ο ΣΥΡΙΖΑ πριν κάτι χρόνια κι έφτασε να γίνει κυβέρνηση τον Γενάρη;

Την ίδια ώρα με τους αριστερούς (ή αριστεριστές αν προτιμάτε), εκφράζονται αντιπολιτευτικά και κάποια στελέχη που το βλέπουν κάπως πιο «προσωπικά» το θέμα. Από τον Μιχελογιαννάκη ας πούμε (Μιχελογιαννάκης παντού!) που καλεί κουτοπόνηρα τον λαό να κατέβει στους δρόμους για να στηρίξει τάχα τον ΣΥΡΙΖΑ, ως τον Γιάννη Βαρουφάκη που κουράστηκε να τον υποτιμούν και τα χώνει όπου σταθεί και βρεθεί. Συν άλλα πλάσματα, που κινούνται διακριτικά μεν αποφασιστικά δε. Και αφήνουν να εννοηθεί, ότι αν παραστεί ανάγκη θα πράξουν αναλόγως. Για να στήσουν δικό τους σχηματισμό υποπτεύομαι, για να τσιμπήσουν και αυτοί (ή αυτές…) ό,τι μπορεί να τσιμπηθεί από το άγιο, το τιμημένο εικοσάρικο της διαφοράς. Και να περάσουμε έτσι σε μία νέα εποχή, όπου κυβέρνηση και αντιπολίτευση θα προέρχονται από την ίδια μήτρα. Εκτός κι αν ο Αντώνης, πει επιτέλους το μεγάλο «ναι»…

Υ.Γ.: Όσοι πάντως και όσες ονειρεύονται μεγαλεία και ποσοστά, θα πρέπει να θυμηθούν και τις κατά καιρούς διασπάσεις της νέας Δημοκρατίας. Όταν φεύγανε τα πρόβατα από το μαντρί και ύστερα από λίγο καιρό (με την εξαίρεση του Καμμένου) τα έτρωγε ο λύκος.

 


 

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο