Κλείνεις το σπίτι για την Παναρίτη;

Κλείνεις το σπίτι για την Παναρίτη;

Άλλο πράγμα η αιτία ενός καυγά και άλλο οι αφορμές

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι η υπόθεση Παναρίτη, έχει να κάνει με εκείνο το πανάρχαιο στόρι του Καίσαρα και της συμβίας του. Ότι δηλαδή η γυναίκα του Καίσαρα (ή του Βουλγαράκη, τέλος πάντων) δεν αρκεί απλώς να είναι τίμια αλλά πρέπει να φαίνεται κιόλας. Θα μπορούσε, αλλά δεν το νομίζω. Πρώτον διότι δεν μιλάμε για ένα πρωτοκλασάτο στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά με μία χείρα βοηθείας εκ μεταγραφής. Και δεύτερον, γιατί δεν ετέθη ποτέ ζήτημα τιμιότητας όσον αφορά την παρ’ ολίγον αξιωματούχο του ΔΝΤ.
Το θέμα που δημιουργήθηκε δεν είχε να κάνει με το αν έκανε ζημιά στη χώρα όταν είχε ενεργό ρόλο στην ελληνική πολιτική σκηνή. Κάτι τέτοιο δεν ακούστηκε ποτέ κι αν όντως υπήρχε θα το είχαμε δει πρωτοσέλιδο εδώ και καιρό. Άρα, διαγράψτε το. Το πρόβλημα εντοπιζόταν αλλού και συγκεκριμένα στο κατά πόσο έπρεπε να πληρωθεί (να τιμηθεί, αν προτιμάτε) με τη θέση στο ΔΝΤ ως ανταμοιβή για τις υπηρεσίες που πρόσφερε στην πρόσφατη διαπραγμάτευση με θεσμούς και Τεύτονες. Οι οποίες υπηρεσίες ήταν πιο ομιχλώδεις και από λονδρέζικη μπίχλα τον παλαιό εκείνον τον καιρό που δρούσε ακόμη ο Σέρλοκ.
Αλλά ας πούμε ότι όντως πρόσφερε υπηρεσίες. Είναι σαφές ότι διαθέτει μια εκτεταμένη ατζέντα επαφών και μοιάζει ακόμη σαφέστερο ότι η ατζέντα χρησιμοποιήθηκε από μια σειρά κυβερνητικών στελεχών που δεν είχαν πια και για προσωπικό τους μπουντουάρ την Ευρώπη. Δείχνει ωστόσο για λίγο κακόγουστο αστείο, αφενός να επισημαίνεις διαρκώς ότι η Παναρίτη προσφέρει αφιλοκερδώς τις υπηρεσίες της και αφετέρου να της χαρίζεις μια θέση με αμοιβή που θα την ζήλευαν διευθύνοντες σύμβουλοι σοβαρών εταιρειών. Την ώρα που κανείς (ή σχεδόν κανείς) δεν έχει ξεχάσει το προηγούμενο του Χρήστου Παπουτσή και της Παγκόσμιας Τράπεζας.
Επιμένω όμως ότι δεν ήταν εκεί το θέμα. Δεν ήταν στον Καίσαρα και στο στεφάνι του και τέλος πάντων, αρχή είναι ακόμη, πολλά δικαιολογούνται για μια φρέσκια κυβέρνηση. Όχι, το θέμα δεν ήταν εκεί, το θέμα ήταν στο γνωστό δίπολο αιτία και αφορμή. Όπου αιτία η επικείμενη συμφωνία με τους Ευρωπαίους για να πάει μπροστά η χώρα (ή να πάει πίσω, όπως θέλετε δείτε το) και να ξεφύγουμε λίγο, λιγάκι έστω από αυτόν τον φοβερό και τρομερό μπαμπούλα του χρέους. Μια συμφωνία η οποία είναι σαφές ότι θα δυσαρεστήσει μερίδα του ΣΥΡΙΖΑ. Και του κόμματος και των βουλευτών του.
Είναι σαφές, είναι προφανές, είναι ηλίου φαεινότερον. Και κάτι γατόνια όπως τα στελέχη της ΠΟΣΠΕΡΤ το ξέρουν καλά, πολύ καλά. Γι’ αυτό και φροντίζουν να κάνουν δύσκολη τη ζωή του Υπουργού Επικρατείας, διότι στη βράση κολλάει το σίδερο. Είναι σαν να του λένε: «Θες να πας τη συμφωνία στη Βουλή σε κλίμα πολεμικό ή θες να έχεις το κεφάλι σου ήσυχο και τις τρύπες βουλωμένες;» Κι από κοντά σιγοντάρουν άλλα καϊνάρια, όπως ο αξιοδάκρυτος πλην προικισμένος με ισχυρό ένστικτο Μιχελογιαννάκης. Χώρια ο Μηλιός με τα μηλαράκια του, που είναι ακροβολισμένοι στην πλαγιά του βουνού και τουφεκάνε…
Οπότε, τι θέλεις και τους δίνεις αφορμές; Τι θέλεις και τους τσιγκλίζεις, τι ψάχνεσαι και τους τσουκανάς που λέμε κι εμείς οι βλάχοι; Γιατί δεν κουκουλώνεις ό,τι είναι να κουκουλωθεί έτσι για λίγες μέρες και να βρεις ύστερα δρόμο και τρόπο να κάνεις τα κουμάντα σου; Τόσοι και τόσοι Πασόκοι πλαισιώνουν πλέον τα κυβερνητικά κέντρα, ένας δεν βρέθηκε να αναστήσει το αείμνηστο πνεύμα του «μη πόλεμος» και των έγχρωμων ψηφοδελτίων; Εκτός κι αν μετανόησαν κι αυτοί, ανακαλύπτοντας τα αριστερά ήθη τώρα στα στερνά!      

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο