Το Grexit κι ο ΓΑΠ

Το Grexit κι ο ΓΑΠ

Μια πριβέ συζήτηση με έναν ενδιαφέροντα τύπο και ακόμη πιο ενδιαφέροντα συμπεράσματα

Όπως κοίταζα πριν από λίγες μέρες τα «πολιτικά» του Newpost (ναι, δεν είμαι τόσο στόκος, τα κοιτάω και τα καταλαβαίνω), είδα κάτι που είπε ο Καραμανλής. Που δεν το είπε ακριβώς δηλαδή, γιατί ο πρώην πρωθυπουργός δεν κάνει δηλώσεις, αλλά βγήκε από μια κουβέντα που είχε κάνει με βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας. Ότι δηλαδή, κάποια στιγμή, σε μια αποστροφή του λόγου του, εκτίμησε πως ο Γιώργος Παπανδρέου είχε περιθώρια για καλύτερη διαπραγμάτευση το 2012. Κάπως έτσι, τέλος πάντων. Δεν θυμάμαι πως ακριβώς το είχε περιγράψει και δεν είμαι τώρα για να τρέχω στο search, αλλά το γενικό νόημα αυτό ήταν.

Το σημείωσα στον υποθάλαμο και το άφησα να ξεκουράζεται. Και το ξαναθυμήθηκα την περασμένη εβδομάδα όταν έπινα καφέ στο Σύνταγμα με έναν πολύ σημαντικό τύπο. Έναν άνθρωπο που δυο κουβεντούλες του μπορούν να επηρεάσουν ιστορίες και υποθέσεις σε πολλά μέρη. Όχι εντός Ελλάδος, για έξω μιλάμε, εκεί που γίνεται το πραγματικό παιχνίδι. Και είχα την ευκαιρία να κάτσω μια ωρίτσα με αυτόν τον τύπο και να πούμε μερικές κουβέντες για όλα όσα συμβαίνουν στη χώρα μας αυτήν την εποχή.

Πιο πολύ εγώ μίλαγα, μιας και αυτός ήταν ο λόγος της συνάντησής μας. Να μάθει ο ξένος ο άνθρωπος κάποια πράγματα που δεν μπορεί να τα διαβάσει στα δελτία των διεθνών ειδησεογραφικών οργανισμών. Τον είχα δει και παλαιότερα, είχα καταθέσει τις εκτιμήσεις μου, βγήκα σωστός, με εμπιστεύεται. Οπότε με είχε στο μπίρι μπίρι και στην ανάκριση. Αλλά δεν μίλαγα μόνο εγώ όλη την ώρα, έφτασε κάποτε η στιγμή να τον ακούσω κιόλας.
 Και μου είπε το εξής ωραίο: «Πριν έρθω εδώ, μίλησα με τον διευθυντή της τάδε πανίσχυρης ευρωπαϊκής τράπεζας. Και τον ρώτησα: Πες μου ρε παιδάκι μου, ανησυχείτε ή δεν ανησυχείτε για το ενδεχόμενο ενός Grexit; Με κοίταξε ο τραπεζίτης, χαμογέλασε πονηρά και απάντησε: Πριν από τρία χρόνια, το 2012, είχαμε πραγματικά ανησυχήσει. Αλλά τον περάσαμε τον σκόπελο, τη βάλαμε σε δρόμο τη δουλειά και τώρα δεν έχουμε πρόβλημα με κανένα Grexit. Είτε γίνει, είτε δεν γίνει…»

Τον άκουσα με προσοχή και του πέταξα το μπαλάκι: «Άρα επιστρέφουμε στη θεωρία ότι η απόφαση των Ευρωπαίων ως προς το ελληνικό πρόβλημα, είναι πολιτική και μόνο;» Συμφώνησε χωρίς δισταγμό: «Φυσικά και είναι πολιτική η απόφαση. Κοίτα λίγο το χάρτη αν θέλεις. Θα δεις ένα τόξο της φωτιάς! Ξεκινάει από την Ουκρανία, συνεχίζει στην Ουγγαρία και στη Μολδαβία, πάει πιο κάτω στη Σερβία και καταλήγει στο Κόσοβο. Και το μοναδικό σταθερό σημείο σε όλο αυτό το τρελάδικο είναι η Ελλάδα. Για τους Ευρωπαίους τουλάχιστον, που δεν νομίζω ότι θέλουν να χάσουν το προγεφύρωμά τους στην περιοχή…»

«Επομένως, πρέπει να ξηλωθούν;», τον ρώτησα. «Αυτό είναι δικιά σας δουλειά, όχι δική μου», μου απάντησε και ζήτησε έναν ακόμη εσπρέσο. Ακολούθησα το παράδειγμά του και τον άφησα να πληρώσει τον λογαριασμό.

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο