Λατέρνα, φτώχεια και φουράνιο

Λατέρνα, φτώχεια και φουράνιο

Η πυρκαγιά στο εργοστάσιο ανακύκλωσης σκουπιδιών του Ασπροπύργου έχει γεμίσει την Αθήνα με τοξικό νέφος

Έγραφα πριν από κάτι μέρες για τα σκουπίδια και πως θα τα πληρώσουμε όλοι, ψηλοί, κοντοί, νέοι, γέροι, πλούσιοι και φτωχοί. Γιατί τα σκουπίδια είναι μία από τις ελάχιστες δημοκρατικές απειλές. Σαν την πυρηνική ενέργεια ένα πράγμα. Έτσι και κάνει μπαμ το Τσερνομπίλ, δεν πα να μένεις στην πιο αριστοκρατική συνοικία του Κιέβου. Θα έρθει και από πάνω σου το σύννεφο και θα βρέξει θάνατο. Σαν το νέφος που έχει κάτσει εδώ και ολίγα εικοσιτετράωρα πάνω από την Αττική και μας κερνάει διοξίνες και φουράνιο για όλη την οικογένεια. Στο τζάμπα ρε παιδιά, ούτε προκαταβολή δεν χρειάζεται να καταθέσουμε.

Το έγραφε ο φίλος μου ο Πάνος στο ίντερνετ από προχθές. Ότι μύριζε καμένο πλαστικό και πνιγότανε. Ομολογώ ότι στην αρχή δεν τον πίστεψα γιατί όταν ήταν νέος ο Πάνος είχε κάνει πολλές αμαρτίες και η όσφρησή του δεν είναι πλέον και όσφρηση λαγωνικού. Άσε που μένει Καλλιθέα και στην Καλλιθέα όλα γίνονται. Αλλά χθες το βράδυ που γύρισα σπίτι στο Παγκρατάκι, μ’ έπιασε και μένα το δηλητήριο. Αυτή η οσμή του καμένου πλαστικού, της πυρπολημένης κάλτσας, της φλεγόμενης αηδίας που έχει καλύψει όλο τον Αττικό ουρανό. Και το βράδυ, που κάπως πέφτει η μπουρούχα από τα αυτοκίνητα και (κυρίως…) από τα λεωφορεία, την αισθάνεσαι να σου γαργαλάει τη μυτούλα.

Είτε στην Κερατέα μένεις είτε στην Εκάλη. Το λέω αυτό γιατί χθες το ξαναείδα το γκραφίτι, πάλι στο Παγκράτι, δίπλα στο Chelsea, που έλεγε μακριά τα σκουπίδια από την Κερατέα, να τα στείλουνε στην Εκάλη. Όπου είχε ένα νόημα βεβαίως, γιατί έχει παραγίνει το κακό με τη μία περιοχή της Αττικής να είναι Παράδεισος και την άλλη παραδίπλα να είναι Κόλαση σκέτη. Αλλά τώρα με το τοξικό νέφος λήξανε αυτά. Διότι μας στέλνει όλους στον αγύριστο. Εκτός κι αν το είχαν προβλέψει οι grandes dames στα υπερβόρεια προάστια και είχαν παραγγείλει μαζικά air purifiers από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Και πάλι ωστόσο ούτε στη βεράντα θα μπορούνε να βγουν, ούτε να πιούνε το μαρτίνι τους στον κήπο. Και τι τη θέλεις τη ζωή στις exclusive περιοχές άμα είναι να μην χαίρεσαι τα προνόμιά τoυς;

Ένα ερώτημα ενδιαφέρον, αναμφισβήτητα, όπως ενδιαφέρουσα ήταν και η απάντηση του αναπληρωτή Υπουργού Περιβάλλοντος Τσιρώνη γιατί δεν σβήνει επιτέλους η πυρκαγιά στον Ασπρόπυργο, στο εργοστάσιο ανακύκλωσης χάρτου και πλαστικών. Βγήκε ο άνθρωπος και είπε ότι χρειάζονται ειδικά μηχανήματα και χώμα γιατί διαφορετικά οι φωτιές αυτού του είδους παραμένουν ενεργές. Και συμπλήρωσε: «Δυστυχώς ο προκάτοχός μου είχε κάνει μια τέτοια κίνηση αλλά την προηγούμενη φορά που έγινε αυτό δεν πληρώθηκε ο εργολάβος».

Πράγμα το οποίο μας ξαναφέρνει στο στόρι της εθνικής συνεννόησης για τα σκουπίδια. Διότι τέτοια φαινόμενα σαν του Ασπροπύργου θα προκύπτουν όλο και συχνότερα. Όσο κρυβόμαστε πίσω απ’ το δάχτυλό μας και τα απορρίμματά μας, θα χειροτερεύει η κατάσταση δεν θα καλυτερεύει. Διότι τα σκουπίδια αυξάνονται κάθε μέρα, όλη μέρα, δεν σταματάει ούτε λεπτό η δουλίτσα. Και οι υστερικές κραυγές του τύπου «γίνεται χωματερή η Αθηναϊκή Ριβιέρα» (παραχώρηση 12 στρεμμάτων σε σύνολο 6.200 του παλαιού αεροδρομίου στο Ελληνικό,  για διαχείριση σκουπιδιών…), δεν βοηθούν καταστάσεις. Αντιθέτως διαιωνίζουν το στόρι με τη μετάθεση των προβλημάτων στην καμπούρα του αλλουνού. Μόνο που η συγκεκριμένη καμπούρα δεν είναι πλέον μακριά, είναι κολλημένη στη δική μας!

Υ.Γ.: Στην δεκαετία του εβδομήντα που κουτούλαγε ο κόσμος στην Αθήνα από τη φωτοχημική ρύπανση, είχε βγει έξαλλος ο υπουργός Λάσκαρης και είχε απαιτήσει: «Φέρτε μου έναν νεκρό από το νέφος!» Είναι ανάγκη, να ξαναφτάσουμε σε τέτοιες τραγικωμικές καταστάσεις;
 

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο