Δόξα τω Θεώ, δημοψήφισμα

Δόξα τω Θεώ, δημοψήφισμα

Να τελειώνουμε επιτέλους με τα κροκοδείλια δάκρυα και το παραμύθι της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης

Μια εβδομάδα έλειψα κι ήρθε ο κόσμος τ’ ανάποδα! Αλλά όπως καθόμουνα αυτή την εβδομάδα στην παραλία και μάζευα ήλιο, θυμήθηκα μια ωραία ιστορία που μου διηγήθηκε μια φορά κι έναν καιρό ο φίλος μου ο Άγγελος. Η οποία ιστορία, έχει ως ακολούθως:

Είμαστε στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης και ετοιμάζεται συναυλία μεγάλου λαϊκού μουσουργού της εποχής. Δεν θα σας πω το όνομά του, αλλά μπορώ να αποκαλύψω ότι δεν επρόκειτο για τον Μίκη Θεοδωράκη. Τέλος πάντων, μια μέρα πριν τη συναυλία γκρεμοτσακίζεται ο ντράμερ του συγκροτήματος και πέφτει αντάρα. Ψάχνουν, ξαναψάχνουν τα άλλη μέλη, τρέχουν από ‘δω, σπεύδουν από ‘κει, σπάνε τα τηλέφωνα, βρίσκουν εν τέλει αντικαταστάτη. Έναν φοβερό μουσικό, με κλασικές σπουδές και εμπειρίες από σοβαρές ορχήστρες. Του δίνουν τις παρτιτούρες, τον προσανατολίζουν, στρώνεται αυτός, τα μαθαίνει όλα κομπλέ σε δυο ωρίτσες. Άπαντες ευχαριστημένοι.

Περνάει το εικοσιτετράωρο, φτάνει η ώρα της συναυλίας, ξεκινάει το στόρι, πάνε όλα καλά, κάποια στιγμή αρχίζει ο ντράμερ στο ξαφνικό και βαράει τα τύμπανα, ντάπα, ντούπα, ντάπα. Τρελαίνονται οι υπόλοιποι, του κάνει σήμα ο κιθαρίστας, ο πιο παλιός και κάπως σαν αρχηγός του γκρουπ, «χαμήλωσε ρε», κόβει ο ντράμερ. Λίγη ώρα αργότερα, πάλι τα ίδια. Με όλη του τη δύναμη ο ντράμερ, να χτυπιέται. Ξανά πανικός, ξανά σήμα ο κιθαρίστας, καλμάρει ο ένοχος. Ώσπου έρχεται το διάλειμμα. Κι όπως αποσύρονται στα αποδυτήρια, πιάνει ο κιθαρίστας τον ντράμερ και τον ρωτάει: «Γιατί κοπανάς ρε;» Κι απαντάει ο άλλος κλασικά σπουδαγμένος: «Μα αφού μου δίνει φόρτε!» Οπότε εκρήγνυται ο κιθαρίστας και τον βάζει στη θέση του: «Και τι σε νοιάζει εσένα; Ας τον να δίνει. Αυτός τη δουλειά του κι εσύ τη δικιά σου!»

Κάπως έτσι και με το δημοψήφισμα. Δόξα τω Θεώ, διεξάγεται και δόξα τω Θεώ θα κάνει ο καθένας τη δουλειά του. Αναγκαστικά; Αναγκαστικά, γιατί όχι; Όταν το πράγμα ζορίζει, οι ζόρικοι παίρνουν θέση δεν κλάνουν μέντες. Να δούμε επιτέλους ρε παιδάκι μου, ποιος είναι τι και ποιος δεν είναι. Να σταματήσουν τα κροκοδείλια δάκρυα για τους κακόμοιρους τους φτωχούς απ’ όσους δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή, να τελειώσει το στόρι της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης από εκείνους που προτιμούν τη μοναχική πορεία στο άγνωστο μέλλον. Να μετρηθούμε μεταξύ μας, να βγάλουμε τα σώψυχά μας, να εξομολογηθούμε τους φόβους μας και τις ελπίδες μας. Να λήξει το παραμυθάκι όπου είναι όλοι με όλους και περισσεύουν οι υποκλίσεις και τα χειροφιλήματα. Άσε που είναι μια κορυφαία δημοκρατική διαδικασία, πράγμα που αποδέχθηκαν τόσο ο Γιουνκέρ όσο και η Μέρκελ στις σημερινές δηλώσεις τους. Μακριά, πολύ μακριά από κάτι Έλληνες συνταγματολόγους και συνταγματολογίζοντες των ημερών που ονειρεύονταν βουτιά στο λάκκο της παρανομίας…

Και κάτι ακόμη. Χρόνια τώρα, πέφτει γκρίνια, πέφτει κλάψα, πέφτει γκαϊλές ότι δεν έχουμε γνώμη, δεν έχουμε άποψη, δεν μας ακούει κανείς και κυβερνάνε την χώρα τρεις πολιτικές οικογένειες τα τελευταία σαράντα χρόνια. Ορίστε παλικάρια μου η ευκαιρία! Μπείτε πίσω απ’ το παραβάν και αποφασίστε μόνοι σας και μόνες σας. Χωρίς να αφήνετε τα βάρη στον κάθε προνομιούχο ενδιάμεσο και ύστερα να αρχίζετε το μπούρου μπούρου ότι δεν σας σέβεται κανείς και ποτέ. Ότι ζούμε σε μια δημοκρατία των ολίγων και εκλεκτών. Άντε λοιπόν να ζήσουμε την δημοκρατία των πολλών και δυσκολεμένων. Και να δούμε την ώρα που καίει το σίδερο και βράζει το νερό, αν ο Έλληνας διαθέτει σπονδυλική στήλη και εκτός social media.

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο