Οι δεξιοί θα το κρίνουν

Οι δεξιοί θα το κρίνουν

Αν είναι να κερδίσει το «Όχι» θα κερδίσει με ψήφους από τα δεξιά

Μισό λεπτό ρε παιδιά να κάνουμε έναν υπολογισμό. Όλη, μα όλη η ελληνική αριστερά, από τους φιλελεύθερους δημοκράτες με πονόψυχη συνείδηση ως τους τσίου τσίου εξωκοινοβουλευτικούς με τη χατζάρα στα δόντια, δεν πιάνει πάνω από είκοσι τοις εκατό. Και πολλά λέω, αλλά επειδή διατηρώ συναισθηματικούς δεσμούς με το χώρο σας παρακαλώ δεχτείτε το. Ας πούμε λοιπόν ότι ψηφίζει σούμπιτη υπέρ του «Όχι», παρά τις προτροπές του ΚΚΕ περί του αντιθέτου και παρά τα αφισάκια που έκαναν την εμφάνισή τους στα Εξάρχεια και υποστηρίζουν ότι είτε δεξιά είτε αριστερά επιλέξουμε πάλι μνημόνιο θα μας προκύψει.

Καλά ως εδώ με το τεφτέρι; Καλά ως εδώ. Ας υπολογίσουμε επίσης ότι θα τσιμπήσει το «Όχι» και κανα ταληράκι από τους χρυσαυγίτες (δεν νομίζω ότι θα πειθαρχήσουν όλοι στην κομματική γραμμή), τόσο περίπου γενναιόδωρα και από τους ΑΝΕΛικούς, άντε να εισπράξει και άλλο ένα από τους πασοκογενείς που θυμούνται ακόμη τον συγχωρεμένο τον Ανδρέα να φωνάζει «βυθίσατε το Χώρα». Θέλετε να το κάνουμε δεκαρικάκι, έτσι για το γαμώτι; Να το κάνουμε, γιατί όχι;

Τι μας προκύπτει λοιπόν; Σαράντα τοις εκατό βαριά βαριά και με μπόλικη καλή θέληση. Το υπόλοιπο δέκα τοις εκατό, πού θα το βρει το «Όχι» για να πιάσει, αν πιάσει, την απόλυτη πλειοψηφεία; Μόνο ένας χώρος υπάρχει για να του δώσει κουκιά και αυτός ο χώρος είναι εκείνος της ελληνικής δεξιάς. Της παραδοσιακής, της σκληρής και ζόρικης δεξιάς. Όχι του νεοσυντηρητικού μπλοκ, όχι των επιγόνων της Θάτσερ, όχι των τύπων που θα θέλανε να ψηφίσουν Ποτάμι αλλά δεν το κάνουν για να μην πάρει αέρα ο Σταύρος. Μιλάω τώρα για εκείνους τους δεξιούς που τους είδε μια φορά κι έναν καιρό και τους φοβήθηκε ο Πάτρικ Λη Φέρμορ. Ο θρυλικός Πάντυ της αντίστασης, που το μελέτησε το ζήτημα κι έγραψε ότι τόσο η σωτηρία όσο και η καταστροφή των Ελλήνων είναι αυτός ο ανελέητος, ο αταλάντευτος, ο αρειμάνιος ατομικισμός τους. Που τους καταστρέφει από τη μια και τους ανεβάζει στα ύψη από την άλλη.

Αυτός ο ατομικισμός που έχει επιβιώσει σε ένα όχι ευκαταφρόνητο μέρος της ελληνικής δεξιάς. Σε ένα τμήμα της που δεν έχει μιλήσει ακόμη, μπορεί όμως να του γυρίσει το μάτι μπροστά στην κάλπη. Και μπορεί να σκεφτεί όχι με όρους πολιτικούς, κοινωνικούς ή οικονομικούς αλλά με τον εγωισμό του και το είναι του. Να ανεβάσει στροφές, να ανεβάσει σφυγμούς, να ανεβάσει θερμοκρασία και να πει: «Και ποιος είσαι εσύ ρε μαλάκα Ευρωπαίε, πού θα μου πεις εμένα τι να κάνω και πώς να κουμαντάρω τη ζωή μου. Σε γαμάω κι εσένα και το σπιτάκι σου.» Ή κάπως έτσι τέλος πάντων, γιατί υπάρχει και κόσμος θεοσεβούμενος που δεν βρίζει. Μην το αποκλείετε και μην βιαστείτε να βγάλετε συμπεράσματα για τον κόσμο μιας παράταξης που αυτή τη φορά δεν θα δεσμεύεται από την κομματική πειθαρχεία. Ενδέχεται να προκύψουν εκπλήξεις πίσω απ’ το παραβάν και αυτές οι εκπλήξεις να μην έχουν διόλου χρώμα κόκκινο…

 

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο