Δυο λόγια για τις καμπάνιες

Δυο λόγια για τις καμπάνιες

Πώς είδα την επικοινωνία του «Όχι» και του «Ναι»

Να ξεκινήσουμε από το ‘Όχι» πρώτα. Όσον αφορά στη δική του περίπτωση, σαφώς επρόκειτο περί καμπάνιας μονόχορδης. Και θολής βεβαίως σε αρκετά της σημεία, καθώς ήταν ετερόκλητες οι δυνάμεις που την στήριζαν. Αλλά το μήνυμα ήταν πανίσχυρο. Κι αυτό γιατί ο Έλληνας και η Ελληνίδα ό,τι καλό έχουν να θυμούνται από την ιστορία τους με ένα "Όχι" σχετίζεται. Έτσι μάθανε στο σχολείο, έτσι μάθανε στην τηλεόραση και στο σινεμά, έτσι μάθανε στο εορτολόγιό τους.

Ορίστε παραδείγματα:
* το "Όχι" του Λεωνίδα στις Θερμοπύλες
* το "Όχι" του Παλαιολόγου στον Μωάμεθ τον πορθητή
* το "Όχι" του Μεταξά στους Ιταλούς.

Με δυο λόγια, η επιρροή του "Όχι" στο συλλογικό ασυνείδητο είναι ακαταμάχητη. Αυτός ήταν ο βασικότερος παράγων, εξ ου και δεν χρειάσθηκε καμία ιδιαίτερη προσπάθεια από την πλευρά του "Όχι" για να περάσει το μήνυμά του. Δεν χρειάσθηκε ενιαία και καθοδηγούμενη αφ’ υψηλού εκστρατεία.
Από εκεί και πέρα, το black out των καναλιών το "Όχι" το βοήθησε. Κι αυτό γιατί οι καρνάβαλοι και οι σαρδανάπαλοι της αποδώ πλευράς κρύφτηκαν αποτελεσματικά. Ας βγάζανε τα κανάλια δέκα φορές σερί τον Μιχελογιαννάκη και τον Διαμαντόπουλο και θα σας έλεγα εγώ αν θα έχανε μοναδούλες το "Όχι"!

Πάμε τώρα και στην άλλη πλευρά. Δεν έχω ξαναδεί, ξανακούσει, ξαναμελετήσει πιο χύμα καμπάνια από την εποχή του Τζωρτζ Μαγκόβερν. Τόσα λεφτά πλήρωσαν οι υποστηρικτές του "Ναι", χάθηκε να φέρουν από το εξωτερικό μια ομάδα επικοινωνιολόγων για να τους συντονίσει και να τους προσανατολίσει προς μηνύματα θετικά και αισιόδοξα; Το μόνο που έκαναν ήταν να πουλάνε τρόμο σωρηδόν και να αποκλείουν από την κουβέντα όσους υποστήριζαν το "Όχι". Κατ' αυτό τον τρόπο ενεργοποίησαν τα ατομικιστικά αντανακλαστικά του 'Ελληνα και της Ελληνίδας (έγραψα χθες στο Newpost.gr ότι το δημοψήφισμα θα το κρίνουν οι δεξιοί και όχι οι αριστεροί) και πέτυχαν ακριβώς το αντίθετο από αυτό που επεδίωκαν.

Δεν κατανόησαν επίσης ότι οι εποχές της επικοινωνίας έχουν αλλάξει. Η τραγική, για παράδειγμα, αντιμετώπιση του Κλέωνα Γρηγοριάδη από τη Μαρία Σαράφογλου, σε άλλες εποχές θα αποτελούσε απλώς ένα urban legend. στην εποχή του τουίτερ και του φέισμπουκ, έγινε viral και έκανε μεγάλη ζημιά στην πλευρά του "Ναι". Εδώ ήταν εμφανής η απουσία έμπειρων άνκορμεν και ανκοργούμεν στο χειρισμό καταστάσεων. Η Έλλη Στάη, ας πούμε θα τον είχε δέσει φιόγκο τον Κλέωνα πριν προλάβει να καταλάβει τίποτα. Αλλά χαζή είναι η Στάη να εκτεθεί; Βγήκε μια φορά, είπε δυο κουβέντες υπέρ του "Ναι" (ως όφειλε, εκ της τάξεώς της...) και γεια σας παλικάρια. Το αυτό και ο Νίκος Χατζηνικολάου που έγειρε υπέρ του «Ναι», εν τέλει  όμως τα κράτησε τα προσχήματα.

Απαρατήρητο δεν πέρασε επίσης ότι κάποια καϊνάρια, χρησιμοποίησαν την καμπάνια του "Ναι" για να προωθήσουν προσωπικές ατζέντες. Βλέπε, μεταξύ άλλων, τον δήμαρχο Καμίνη, ο οποίος, αντί να αλλάξει καμιά λάμπα και να πλύνει κανένα πεζοδρόμιο, έσπευσε να τεθεί επικεφαλής κίνησης. Λυπούμαι αλλά ο κόσμος δεν τα τρώει πλέον τέτοιου είδους κουτόχορτα.

Τέλος οφείλω να σημειώσω ότι μεγάλη ζημιά στην καμπάνια του "Ναι" έκαναν και οι Ευρωπαίοι φίλοι μας. Αντί να μας πάρουν με το γλυκό και το χάδι, αρχίσανε πάλι τις γνωστές αηδίες για το τι σόι κυβέρνηση θα τους βόλευε. Πράγμα το οποίο πάτησε ακόμη περισσότερο τον κάλο του Έλληνα και της Ελληνίδας. Καλύτερα να το βούλωνε ο κύριος Σουλτς με δυο λόγια, παρά να εκδήλωνε τον ερωτά του προς μια μελλοντική κυβέρνηση τεχνοκρατών. Μια κυβέρνηση που δεν θα την είχε ψηφίσει κανένας και καμιά...

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο