Μυτιλήνη αγάπη μου

Μυτιλήνη αγάπη μου

Ό,τι και να λένε τα δελτία ειδήσεων το νησί παραμένει πανέμορφο και φιλόξενο

Άμα πίστευα τα δελτία ειδήσεων, όχι στη Μυτιλήνη δεν έπρεπε να πλησιάσω αλλά ούτε καν στο Ανατολικό Αιγαίο. Εγώ όμως, άμα δεν πάω Μυτιλήνη θα σκάσω, θα κάνω μπαμ. Κάθε χρόνο εκεί είμαστε με εκείνη που κοιμάται πλάι μου, εδώ και δεκαπέντε έτη. Από τότε που ταξίδεψα για ένα συνέδριο κόμικς και το είδα το νησί, το χρυσοπράσινο φύλλο ριγμένο στο πέλαγος, και πήρα την απόφαση να το προσκυνάω κάθε καλοκαίρι. Όσο και να σκούζουν τα δελτία ότι τέτοια καταστροφή είχε να ζήσει ο κόσμος από τη Χιροσίμα και τα Σόδομα…

Οφείλω ωστόσο να ομολογήσω ότι ήμουν αγχωμένος. Εντάξει, είχα μιλήσει με τον φίλο μου τον Στρατή που είναι αρχισυντάκτης στην τοπική εφημερίδα το «Εμπρός» και με είχε πληροφορήσει ότι είχε κάπως ρυθμιστεί η κατάσταση και δεν επικρατούσε ο κακός χαμός των πρώτων ημερών. Και πάλι όμως, όσο και να έγραφα τα ρεπορτάζ εκεί που δεν πιάνει μελάνι, με είχαν επηρεάσει αρνητικά. Σκεπτόμουν ότι θα περπάταγα στο δρόμο και θα λιποθύμαγε κόσμος δίπλα μου, ότι θα οδηγούσα και θα ήταν σπαρμένα πτώματα τα χωράφια, ότι η αθλιότητα και η καντίφλα θα ξεπερνούσαν τις αντοχές μου. Και αγχωνόμουνα, αγχωνόμουνα σφόδρα.

Λάθος μου και το κατάλαβα από την πρώτη στιγμή που κατεβήκαμε απ’ το καράβι. Μάλιστα είχε καμιά πενηνταριά κακόμοιρα πλάσματα στο λιμάνι, είτε σε σκηνές είτε χύμα στο τσιμέντο, αλλά άνθρωποι ήταν, δεν ήταν ζόμπι. Και δεν φαίνονταν να πεθαίνουν από την πείνα ή να υποφέρουν από κάποια τρομερή ασθένεια. Άνθρωποι ταλαίπωροι ήταν, που περίμεναν τη σειρά τους για να λάβουν την άγουσα προς Πειραιά. Με το λευκό χαρτάκι ανά χείρας, το χαρτάκι της εξόδου προς μια νέα ζωή.

Τέλος πάντων ησύχασα με τη μία, μπήκαμε στο αυτοκίνητο το νοικιάρικο, φύγαμε για τον κόλπο της Γέρας. Εκεί όπου καταφεύγουμε κάθε έτος, για να βρούμε την ηρεμία μας μακριά απ’ τα τσιμέντα. Παρεάκι με ένα σωρό ξένους τουρίστες (αύξηση φέτος κατά 20 %, μάλλον γιατί δεν βλέπουν ελληνικά δελτία!), που φτάνουν με κότερα για κάτι μερούλες. Είτε κάνοντας το γύρο του Αιγαίου, είτε, κυρίως, από απέναντι, από Τουρκία μεριά. Για να απολαύσουν τα μπάνια τους και να πιούνε σαν άνθρωποι τα ποτά τους, μακριά από τη γκρίνια των μουλάδων και των θρησκόληπτων. Το έχω ξαναγράψει, η σωτηρία της Μυτιλήνης (και του ελληνικού τουρισμού ως ένα σημείο) είναι οι εξοντωτικοί φόροι του Ερντογάν στο αλκοόλ. Ο Αλλάχ να τον προστατεύει, μεγάλο καλό μας έκανε.

Κι από Αλλάχ άλλο τίποτα προ δεκαημέρου, όταν πλακωνότανε ο Τσίπρας με την Αριστερή Πλατφόρμα και βούλιαζε η Μυτιλήνη από το Σεκέρ Μπαϊράμι. Τέλος Ραμαζανιού γαρ, επιστροφή στον κανονικό βίο, ευκαιρία για χιλιάδες Τούρκους να περάσουν απέναντι. Βούλιαξε οι Μυτιλήνη από χαρωπούς επισκέπτες που φωτογράφιζαν τα πάντα και εξολόθρευαν τις σαρδέλες και τα ουζάκια. Έτσι γίνονται οι καλές οι μπίζνες, με καλούς λογαριασμούς μεταξύ καλών φίλων.

ΟΚ, δεν ήταν όλα ειδυλλιακά στο νησί. Η μεταφορά των μεταναστών από τον Μόλυβο στην πόλη της Μυτιλήνης παρέμενε εξόχως προβληματική (ακόμη δεν μπήκε σε δρόμο…), κάθε μέρα είχε κατάληψη στο δρόμο έξω από τον τόπο συγκέντρωσης στο Καρά Τεπέ (έκτοτε λειτούργησε πλήρως ο χώρος της Μόριας και αποσυμφορήθηκε η κατάσταση), εμφανίσθηκαν φαινόμενα αισχροκέρδειας από  κάτι ντόπιους πονηρούς και πλαστά διακοσάρικα από κάτι ξένους παμπόνηρους, έγινε και μια κλοπή από κάποια λαμόγια που παρίσταναν τις καταραμένες ψυχές, αλλά σε γενικές γραμμές αποφεύχθηκαν οι εκρήξεις. Και η Μυτιλήνη σας περιμένει όλους και όλες για να σας χαρεί και να την χαρείτε. Να πάτε, θα περάσετε υπέροχα ό,τι και να λένε τα δελτία. Όσες μαλακίες και να προσπαθούν να σας ταῒζουν, όσα σκουπίδια και να προσπαθούν να σας πλασάρουν.

Υ.Γ.: Ένας πόντος στο «Εμπρός» για τη χρήση του όρου «παράτυπος μετανάστης». Διότι τους νόμους της ζωής και του θανάτου τους φτιάχνει η μητέρα φύση, όχι οι άνθρωποι. Ας το μάθουν αυτό κάποια στιγμή και τα κανάλια, για να γλυτώσουν τα βρισίδια…
 

 

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο