Οι ηττημένοι των σποτ

Οι ηττημένοι των σποτ

Φλυαρίες και κοινοτοπίες στα σποτάκια του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ

Είναι μια σκηνή που δεν σου φεύγει εύκολα απ’ τη μνήμη. Μια σεκάνς από τον «Απρίλη» του Νάννι Μορέττι, όπου κάθεται στο σαλόνι του σπιτιού του ο πρωταγωνιστής (στον ρόλο ο ίδιος ο σκηνοθέτης) και βλέπει ντιμπέιτ πολιτικών αρχηγών –καλή ώρα σαν το δικό μας το σημερινό. Και μιλάει ο Μπερλουσκόνι και τους έχει φλομώσει στην παπαρολογία και κάθεται και κοιτάει αντί να τον πατσαβουριάσει ο Μάσιμο Ντ’ Αλέμα. Ο ηγέτης τότε της Δημοκρατικής Αριστεράς, διαδόχου του ενδόξου Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Και τον βλέπει ο πρωταγωνιστής στην μικρή οθόνη και αφρίζει. Και κάποια στιγμή δεν αντέχει άλλο και παθαίνει την γνωστή κόμπλα. Μιλάει στην τηλεόραση, φωνάζοντας στον Ντ’ Αλέμα: «Πες κάτι αριστερό!»

Κάπως έτσι θα μπορούσαν ίσως να απευθυνθούν και οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ στο επικοινωνιακό τιμ του κόμματος. Διότι τα σποτάκια τους τα προεκλογικά που έχουμε δει ως τώρα, είναι έξυπνα, είναι ευρηματικά, είναι ζυγισμένα και ισορροπημένα. Πάσχουν ωστόσο στον όχι και τόσο ασήμαντο τομέα της αριστερής ρητορικής. Δεν έχουν αριστερό λόγο καθόλου, τίποτα, μηδέν. Τσεβά που λέμε κι εμείς οι βλάχοι…

Και για να μην παρεξηγιόμαστε, να το δούμε διεξοδικά το θέμα. Δηλαδή, πόσο αριστερό είναι το κεντρικό σύνθημα «Ξεμπερδεύουμε με το παλιό, κερδίζουμε το αύριο»; Το Ποτάμι, ας πούμε, δεν θα μπορούσε να το υιοθετήσει για πλάκα; Η Φώφη Γεννηματά, που όπου σταθεί κι όπου βρεθεί διακηρύσσει ότι ξεμπέρδεψε με το αμαρτωλό παρελθόν του ΠΑΣΟΚ, δεν θα μπορούσε να το πλασάρει για δικό της; Συγγνώμη, το σύνθημα είναι εύηχο και γλυκόπιοτο, αλλά αριστερό διόλου δεν είναι.

Όπως δεν είναι αριστερά όλα όσα ζητάνε οι πρωταγωνιστές στο έτερο σποτ του ΣΥΡΙΖΑ. Ορίστε μερικά εξ αυτών:
* Θέλω οι νόμοι να ισχύουν για όλους.
* Θέλω το δημόσιο να λειτουργεί καλύτερα.
* Θέλω να πάει η χώρα μας μπροστά, χωρίς να μείνουμε εμείς πίσω.
* Δεν θέλω να πηγαίνει χαμένος ο κόπος μου και η δουλειά μου.
* Θέλω να ζω με αξιοπρέπεια.

Με το χέρι στην καρδιά τώρα: Πόσα εκ των ανωτέρω δεν θα μπορούσε να τα υιοθετήσει εν ριπή οφθαλμού ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης; Τι πρόβλημα θα είχε δηλαδή να τα τσουρνέψει και να τα εντάξει σε ένα καραγκαγκάν σποτάκι της Νέας Δημοκρατίας; Η απάντηση νομίζω είναι εύκολη, πολύ εύκολη.
Αλλά μιας και μιλάμε για σποτάκια της Νέας Δημοκρατίας να πω δυο λόγια και για τα δικά τους κατορθώματα. Αυτές τις ομορφιές που επικεντρώνουν στην πλάτη του ψηφοφόρου και τον προτρέπουν να μην αφήσει κανέναν να παίζει παιχνίδια και να κάνει πειράματα επάνω της. Με αισθητική βιντεοκασέτας απ’ τα eighties, με πολιτική ευαισθησία ρινόκερου, με το βλέμμα καρφωμένο στο παρελθόν. Σαν να μην πιστεύει η Ρηγίλλης ότι υπάρχει πιθανότητα να πιάσει την πιτσιρικαρία και να αρκείται στο μπετονάρισμα παλαιών και παρωχημένων γενεών...

Υ.Γ. 1: Το σύνθημα του ΣΥΡΙΖΑ «Δεν ψηφίζουμε αυτόν που θα καθίσει στην καρέκλα, αλλά αυτόν που στέκεται όρθιος» είναι υπεράνω σχολίων. Καταλαβαινόμαστε υποθέτω.
 Υ.Γ. 2: Νοστιμούτσικο το σποτάκι του ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Αλλά αυτός που το έφτιαξε, δεν έχει παίξει σοβαρή πόκα.    

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο