Too late, debate

Too late, debate

Δυο λόγια για το επικοινωνιακό περφόρμανς των πολιτικών αρχηγών

Μια διευκρίνιση πρώτα, για να βάλουμε κανόνες στη συζήτηση που θα έλεγε κι ο Πάνος Χαρίτος: Δεν γυρνάει το ποτάμι πίσω μέσα απ’ τα ντιμπέιτ. Ακόμη και σε περιπτώσεις πυρηνικού ολοκαυτώματος ενός υποψηφίου (βλέπε Νταν Κουέιλ εναντίον Λόιντ Μπέντσεν), η παλάντζα θα μπατάρει για λίγο και ύστερα θα επιστρέψει στην κανονική της θέση. Άμα ο άλλος αποφασίζει με την τσέπη του, με τα σκώτια του, με τις προκαταλήψεις του, δεν θα αλλάξει εν τέλει γνώμη επειδή ένας πολιτικός είπε μια περαστική παπάντζα. Και στο κάτω κάτω της γραφής το ντιμπέιτ ένα τρίωρο είναι. Τον υπόλοιπο τηλεοπτικό χρόνο, τον απέραντο τηλεοπτικό χρόνο όλου του εικοσιτετράωρου, τον ελέγχουν και τον ρυθμίζουν άλλες δυνάμεις…

Οπότε; Οπότε μιλάμε για αποχρώσεις αφενός και αφετέρου για μπετονάρισμα. Για υφολογικούς προσανατολισμούς των υποψηφίων ενόψει της κάλπης, για φρασεολογία και στάση σώματος, για επιλογές που έχουν να κάνουν με το timing, για ανάδειξη συγκεκριμένων ζητημάτων και απόκρυψη κάποιων άλλων, για προσανατολισμό της κουβέντας σε γνώριμα μονοπάτια, για μικρές και μεγάλες παγίδες που στήνεις στους αντιπάλους σου. Έτσι, από τη μία δίνεις ένα σήμα υποσυνείδητο στον κόσμο για τα πως και τα γιατί της προσωπικότητάς σου και από την άλλη απλώνεις το δίχτυ της συσπείρωσης για το φιλικό κοινό. Και όποιος τσιμπήσει, τσίμπησε!

Κι αφού τα είπα όλα αυτά, έχω να σημειώσω ότι εικόνα πρωθυπουργικού προφίλ στο χθεσινό ντιμπέιτ βγάλανε μόνο ο Αλέξης Τσίπρας και ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης. Εικόνα πρωθυπουργικού υλικού που θα λέγανε και οι Εγγλέζοι, υπό την έννοια του ανθρώπου που τον βλέπεις και σκέφτεσαι «ΟΚ, αυτόν τον τύπο μπορώ να τον ακολουθήσω και ενδέχεται κάπου να με βγάλει». Ο Τσίπρας είχε την βαρύτητα ενός ανθρώπου που έχει περάσει από τον πρωθυπουργικό θώκο και επεξεργάστηκε τα μαθήματά του κι ο Μεϊμαράκης διέθετε την άνεση ενός παλαιού πολιτικού που έχει τριαντατόσα χρόνια στην πιάτσα και ξέρει και την τελευταία τρύπα του ζουρνά. Αμφότεροι, έδιναν την εντύπωση ότι είναι έτοιμοι να κυβερνήσουν, σε αντίθεση με τους αντιπάλους τους που έμοιαζαν περισσότερο να απολαμβάνουν το ευγενές άθλημα της γκρίνιας.

Και της τριβής με τα social media, εν μέσω ντιμπέιτ! Είτε το πιστεύετε είτε όχι ο Σταύρος Θεοδωράκης έπαιρνε φωτογραφίες τους συνδαιτυμόνες του και τις πόσταρε στο δίκτυο. Ναι, καλά το διαβάσατε και το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι πολιτικός που δεν έχει καταλάβει ότι τα λάικ , τα αρτί και τα φαβ δεν είναι ψήφοι ίσως ήρθε η ώρα να αλλάξει επάγγελμα. Ή έστω να επιστρέψει στην παλιά του τη δουλειά.

Ούτως ή άλλως η περφόρμανς του Θεοδωράκη δεν έδρεψε δάφνες. Έμοιαζε να έχει το μυαλό του εκτός στούντιο, να μην συγκεντρώνεται στη συζήτηση, να επαφίεται στις ευκολίες του πρότερου τηλεοπτικού του βίου. Και κάπως έτσι μπέρδευε την Ζαχαρέα με την Κοσιώνη και την Ελλάδα με το Ποτάμι, υποστήριζε ότι η χώρα μας μπορεί να εξάγει γιατί είναι στο κέντρο της Ευρώπης (please…), αναλώθηκε σε γενικολογίες και ευχολόγια (ενώ ο Τσίπρας και ο Μεϊμαράκης επέμειναν στους αριθμούς) και στο τέλος αντί να μιλήσει επί του πρακτέου διαφήμιζε τους υποψήφιους στο Επικρατείας του κόμματός του! Ως άλλος έμπορος την πραμάτεια του.

Σε ρηχά νερά κινήθηκαν επίσης τόσο ο Παναγιώτης Λαφαζάνης όσο και η Φώφη Γεννηματά. Ο πρώτος ενώ έδειξε ικανότητα να ανταποκρίνεται στις κάθε είδους «πάσες», επέμεινε φορτικά στην αθλιότητα του  Μνημονίου δίχως να δίνει συγκεκριμένες απαντήσεις σε μια σειρά από ζητήματα. Μίλησε επίσης μάλλον άστοχα για «χούντα» και «ολοκληρωτισμό», ενώ δεν κατάφερε να ξεφύγει από μοτίβο του θρήνου για τη νεολαία. Η δεύτερη διακατεχόταν από ένα σχετικό τρακ (περίεργο γιατί στη συνέντευξή της στο Νewpost ήταν πολύ χαλαρή) και αναλώθηκε σε λογοπαίγνια άνευ ουσίας όπως το «χρυσό βατόμουρο» και το «τραινάκι του τρόμου». Στα μείον της και η μπουρδούκλα με τα χρέη του ΠΑΣΟΚ. Κέρδισε πάντως την ψήφο συμπαθείας όταν προσπαθούσε να μιλήσει και δεν την άφηνε ο καυγάς του Μεϊμαράκη με τον Καμμένο.

Ένας καυγάς που στέρησε την κορυφή από τον πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας. Γιατί; Διότι τον υποψήφιο πρωθυπουργό σου τον γουστάρεις να είναι καυγατζής. Να καυγαδίζει όμως όταν πρέπει και εκεί που πρέπει, όχι όπως να ‘ναι και με όποιον να ‘ναι. Έπεσε στην παγίδα του Καμμένου ο Μεϊμαράκης και βρέθηκε ένα τσικ κάτω από τον Τσίπρα.

Και μιας και μιλάμε για Καμμένο, να πούμε ότι ένα αξιοπερίεργο τρακ το είχε κι αυτός στην αρχή. Στη συνέχεια όμως φόρτωσε και έπαιξε τον ρόλο του με τον καλύτερο τρόπο. Για τον ίδιο καλύτερο βεβαίως, μιας και οι ψηφοφόροι του αυτό που ήθελαν να δουν αυτό είδανε. Κι επειδή στροφάρει γύρω στο 3 %, έχει ανάγκη και το τελευταίο «κουκί». Τον βοήθησαν πάντως και κάποιες ερωτήσεις «πασούλες», που οι άλλοι πολιτικοί αρχηγοί δεν είχαν την τύχη να λάβουν…

Για τον γενικό γραμματέα του ΚΚΕ τέλος, έχω να πω ότι ενώ ξεκίνησε ελαφρώς μαγκωμένος στη συνέχεια πήρε τον αέρα της συζήτησης και ανταποκρίθηκε στις απαιτήσεις της. Καλύτερή στιγμή του Δημήτρη Κουτσούμπα εκεί όπου εξήγησε με τρόπο έξυπνο και εμπεριστατωμένο τι σημαίνει για το κόμματου η «κοινωνική ιδιοκτησία». Αν επεδείκνυε και λίγο από το χιούμορ που είδαμε στις δηλώσεις του μετά από το ντιμπέιτ, μπορεί να ήταν ο νικητής της βραδιάς.
Υ.Γ.: Τον βοηθήσανε και οι αντίπαλοί του τον Τσίπρα, ομολογουμένως. Όταν ο Μεϊμαράκης τον αποκαλεί δύο φορές «πρωθυπουργό» ξεχνώντας να προσθέσει το «πρώην» και ο Λαφαζάνης τον προσφωνεί «Αλέξη» σκέτο, δεν χρειάζεται να προσπαθήσει ιδιαιτέρως για καλό σκορ.

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο