Κατάκτηση Σοσιαλιστικής Συνείδησης

Κατάκτηση Σοσιαλιστικής  Συνείδησης

Ένα ταξίδι στο χρόνο και στην «επίσημη» ιδεολογία της Πασοκάρας

Είναι μια ψόφια μέρα. Εντάξει, έχει Χιλή, έχει Μπάγερν, έχει ντιμπέιτ Ρεπουμπλικάνων για εμάς τα «Αμερικανάκια» που διατηρούμε στραμμένο το βλέμμα στην απέναντι ακτή του Ατλαντικού. Αλλά από πολιτική, ζερό. Ως την ώρα που θα ανέβει στο βήμα ο Μεϊμαράκης και θα απευθυνθεί στο λαό, βράσε όρυζα. Εκτός κι αν υπολογίζεται ως καυτή είδηση το τύπου μαγκιλίκι του Σπίρτζη. Συγγνώμη αλλά στο χωριό μου κάτι τέτοιες καταστάσεις τις αντιμετωπίζουν με λογοπαίγνια για τη μύγα και το ξύγκι…

Οπότε; Οπότε όπως έγραψα και χθες, επιστροφή στους κλασικούς. Και για να μην μακρηγορώ, το ρίχνω αμέσως: Επιστροφή στην Κατάκτηση της Σοσιαλιστικής Συνείδησης. Αυτόν τον τίτλο έφερε ένα φυλλαδιάκι καταπληκτικό (καταπληχτικό στη διάλεκτο της εποχής), που είδε το φως της ημέρας το 1976 και το αλίευσα από τη βιβλιοθήκη μου. Μια έκδοση του Πανελληνίου Σοσιαλιστικού Κινήματος, με υπέρτιτλο «Καθήκοντα Μέλους του ΠΑΣΟΚ». Κι επειδή πολλά ακούμε για την μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ από κόμμα της ριζοσπαστικής αριστεράς σε μόρφωμα του κεντρώου χώρου, παραθέτω μερικά αποσπάσματα για να δείτε την «επίσημη» ιδεολογία της Πασοκάρας εκεί στα μέσα των seventies. Όταν ακόμη η προοπτική της εξουσίας φάνταζε πολύ μακρινή.

Πάμε λοιπόν, ξεκινάμε από την εισαγωγή που φέρει τον τίτλο «Σοσιαλιστική Συνείδηση». Γράφει εκεί, μεταξύ άλλων: «Η σοσιαλιστική συνείδηση δεν είναι σίγουρα κάτι που μοιράζεται στα μέλη μιας κοινωνικής ομάδας ή πολιτικού φορέα. Αλλά είναι κάτι που καταχτιέται κάθε μέρα στην καθημερινή πάλη για δουλειά, μόρφωση, καλύτερες συνθήκες ζωής.» Και συμπληρώνει: «Ο αγώνας για την πραγματοποίηση των στόχων του ΠΑΣΟΚ θα ‘ναι μακρύς. Η προσπάθεια συνεχής και επίπονη. Και για την επιτυχία χρειάζονται θυσίες. Θυσίες που προϋποθέτουν πίστη στον αγώνα, αφοσίωση στα σοσιαλιστικά ιδανικά, αυταπάρνηση. Χρειάζεται πάνω απ’ όλα η κατάκτηση της σοσιαλιστικής συνείδησης.» Και για να μην μένει καμία αμφιβολία: «Ο σοσιαλιστής δεν προσδιορίζεται μόνο από την πολιτική του ένταξη. Ούτε και καθορίζεται από τους ισχυρισμούς του. Χαρακτηρίζεται από τις αρετές του, από τη συμπεριφορά του και πάνω απ’ όλα από τις πράξεις του, που μόνο αυτές μπορούν να αποκαλύψουν το περιεχόμενο της συνείδησής του.»

Δυνατό και φροϋδικό! Αλλά απαιτείται και «Προσήλωση στις Αρχές του Κινήματος»:  «Πώς μπορεί να θεωρείται μέλος του ΠΑΣΟΚ, εκείνος που αγνοεί τις αρχές ή το πρόγραμμα του Κινήματος; Πώς μπορεί να θεωρείται σοσιαλιστής εκείνος που δεν αγωνίζεται αλλά απεναντίας με τη στάση του (ουδέτερη ή μικροαστική) υπηρετεί την αντίδραση;» Απορίες που σίγουρα βασανίζουν τον Άκη Τσοχατζόπουλο, πίσω από της φυλακής τα κάγκελα…
Τέλος πάντων είναι απαραίτητη η «Ενεργητική Συμμετοχή»: «Στις αναλύσεις μας πρέπει να αποφεύγουμε τις προσωπικές υποκειμενικές κρίσεις, αλλά πρέπει να στηριζόμαστε σε ατράνταχτα αποδεικτικά στοιχεία βγαλμένα απ’ την καθημερινή ζωή και την μαρξιστική ανάλυση της κοινωνίας.» Και, φυσικά, απαραίτητη είναι και η «Κριτική». Υπό προϋποθέσεις βεβαίως, να μην ξεχνιόμαστε: «Η κριτική πρέπει να γίνεται μέσα στα όργανα και όχι έξω από αυτά, γιατί μόνο έτσι εμποδίζουμε τις αντιδραστικές δυνάμεις να χρησιμοποιήσουνε ενάντια στο Λαϊκό Κίνημα κάθε λάθος μας.» Να τα’ ακούει αυτά ο Λαφαζάνης και ν’ αρχίζει αυθωρεί και παραχρήμα τα βουντού!

Εκ παραλλήλου, το μέλος «έχει συμφέρον να ανεβάζει το γενικότερο πολιτιστικό και μορφωτικό του επίπεδο με το διάβασμα βιβλίων και παρακολούθηση πολιτιστικών εκδηλώσεων». Επίσης πρέπει να δώσει και κανά φράγκο, «πρέπει να δώσει στο Κίνημα τα ανάλογα οικονομικά και πολιτικά μέσα για το ρίξιμο του καπιταλισμού»! Κι όσο για την πειθαρχία, «χωρίς αυτή γινόμαστε μια τυχαία συνύπαρξη ατόμων, που δονκιχωτικά επιδιώκουμε ο καθένας χωριστά τους δικούς του προσωπικούς σκοπούς».

Εν κατακλείδι; Εν κατακλείδι σας έχω το καλύτερο. Από το μακρινό 1976, ράιτ θρου ταξίδι στο χρόνο σαράντα χρόνια αργότερα: «Ένας συνειδητός σοσιαλιστής γνωρίζει πως η ευτυχία του ανθρώπου στηρίζεται στην συνολική ευτυχία και όχι στις ατομικές του ιδιοτροπίες. Γνωρίζει να βάζει το συμφέρον της κοινωνίας, το συμφέρον του Κινήματος πάνω απ’ τα δικά του συμφέροντα. Γνωρίζει ακόμη, πως η δική του συμπεριφορά δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να δικαιώνει την τακτική της αντίδρασης, ούτε την κοσμοθεωρίας της. Σε κάθε περίπτωση θα γίνεται λόγος για “ανθρώπινες αδυναμίες”, ενώ τα μέλη και οι φίλοι του Κινήματος θα απογοητεύονται.»
Αυτές οι «ανθρώπινες αδυναμίες» μας φάγανε σύντροφοι, αυτές οι άθλιες και ξετσίπωτες…

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο