Ο Τσίπρας κι ο Νικοπολίδης

Ο Τσίπρας κι ο Νικοπολίδης

Αναλογίες και ομοιότητες στις καριέρες του γκολκήπερ και του πολιτικού

Θυμάμαι τον Αντώνη Νικοπολίδη. Τον θυμάμαι πολύ καλά γιατί είμαι σπλήνα Παναθηναϊκός από τα γεννοφάσκια μου. Δεν λησμονώ τα χρόνια που γυάλιζε πάγκο στη σκιά του γίγαντα Βάντσικ, δεν ξεχνάω πώς κέρδισε την θέση του βασικού γκολκήπερ με το σπαθί του, είναι γραμμένο στο DNA μου πως μεγαλούργησε με την εθνική στο Euro. Και έχω την εντύπωση ότι κάπως ανάλογη είναι η πορεία του Αλέξη Τσίπρα!

Μισό λεπτό μην με καρατομήσετε, θα το βάλω στη σειρά. Όπως όλοι ξέρουμε, ο Αντώνης Νικοπολίδης φαινόταν από πιτσιρίκι ότι ήταν γκολκήπερ με σοβαρές προοπτικές. Όπως κι ο Τσίπρας δηλαδή, που τον έκοβες από μακριά ότι είχε μέλλον στην πολιτική. Αμφότεροι βράσανε για πολύ καιρό στην σχετική αφάνεια. Σε μεγάλο σύλλογο μεν και σε ιστορική παράταξη, αλλά πίσω πίσω. Αναπληρωματικός ο ένας τη μία σεζόν μετά απ’ την άλλη, επικεφαλής ο άλλος ενός κόμματος που δεν επηρέαζε την πορεία της χώρας.

Κι ύστερα έγινε ένα κλικ και άλλαξαν όλα. Βάρυνε ο Βάντσικ, το «βουνό» που στις στιβαρές του πλάτες στηριζόταν το αμυντικό οικοδόμημα του Παναθηναϊκού. Και δόθηκε μια ευκαιρία στον Νικοπολίδη να αποδείξει την αξία του όχι στην πάρλα αλλά στο γήπεδο. Το αυτό και στην περίπτωση Τσίπρα. Σάπισε η Πασοκάρα από τα μέσα και ο κόσμος της κεντροαριστεράς αποφάσισε να εμπιστευθεί την ψήφο του στον Αλέξη. Για να καταλάβουμε ρε παιδάκι από τι μέταλλο είναι φτιαγμένος και αν αντέχει στην πίεση.

Αποτέλεσμα; Σκίσανε και οι δύο! Η καριέρα του Νικοπολίδη απογειώθηκε, κέρδισε τίτλους, τόσο με τον Παναθηναϊκό όσο και με τον Ολυμπιακό που πήγε αργότερα, και με την Εθνική Ποδοσφαίρου έφτασε στην απόλυτη κορυφή, πήρε το Euro 2004. Αμ ο Τσίπρας; Από το τεσσαράκι πήγε κοντά στο εικοσάρικο, ύστερα στο τριάντα παρά, ύστερα στο σαράντα παρά και έκανε χατ τρικ σε λιγότερο από εννιά μήνες: Δύο εκλογές και ένα δημοψήφισμα! Τέτοια μάγια μόνο ο συγχωρεμένος ο Ανδρέας Παπανδρέου μπορούσε να τα πετύχει.

Τα μυστικά τους; Υπομονή και δουλειά. Όσον καιρό ήταν δεύτερος ο ρόλος τους, δεν τρέχανε στα μπουζούκια και στα αλόγατα. Είχανε βάλει το κεφάλι κάτω και προσπαθούσαν να γίνουν καλύτεροι, να μάθουν όσα αγνοούσαν, να βελτιώσουν την περφόρμανς τους. Και όταν ήρθε η ώρα, όταν έφτασε το κάλεσμα, ήταν πανέτοιμοι. Άδραξαν τη μέρα και άντε γεια που θα έλεγε και αυτό το ομορφόπαιδο ο Τάκης Τσουκαλάς. Από τότε δεν ξανακοίταξαν πίσω ούτε μια φορά…

Υ.Γ.: Ναι, ναι, ξέρω τι θα πείτε. Ότι τόσο ο Αντώνης Νικοπολίδης όσο και ο Αλέξης Τσίπρας φέρουν το στίγμα του «προδότη». Ο πρώτος γιατί εγκατέλειψε τον Παναθηναϊκό για τον Ολυμπιακό και ο δεύτερος γιατί άφησε πίσω του την ριζοσπαστική αριστερά και βούτηξε στην κολυμπήθρα του κέντρου. Και ρωτάω εγώ με το φτωχό μου το μυαλό: Πόσους τίτλους (ή εκλογές;) θα κέρδιζαν αν δεν είχαν κάνει το μεγάλο βήμα; Ας το ξανασκεφτούμε μια στιγμή κι ύστερα ας τους καταδικάσουμε. 

 

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο