Ασταδγιάλα κύριε βδέλυγμα

Ασταδγιάλα κύριε βδέλυγμα

Όχι, δεν είναι όλοι οι Έλληνες και όλες οι Ελληνίδες για πέταμα

Κανονικά σήμερα έπρεπε να σας γράφω για τη διαδοχή στη Νέα Δημοκρατία. Κάτι σε 10 +1 λόγους γιατί είναι τσίου η υποψηφιότητα του Απόστολου Τζιτζικώστα ή για τα 8 κρίσιμα λεπτά που παραλίγο να κρατήσουν τον Άδωνι μακριά από τη γη της επαγγελίας. But you know, fuck it, που λέει κι ο θείος μου ο Νικ στη Νέα Υόρκη. Έχουμε καιρό για όλα αυτά. Κι αύριο εδώ θα είναι ο Μεϊμαράκης και μεθαύριο ο Τζίτζι και αντιμεθαύριο ο Γεωργιάδης και όσο για τον Κυριάκο Μητσοτάκη, αν έχει πάρει όλα τα γονίδια του πατρός του, θα μας συντροφεύει στο σύνολο του εικοστού πρώτου αιώνα. Οπότε για σήμερα ας τους αφήσουμε. Κι ας ασχοληθούμε με το «βδέλυγμα»…

Με αυτό το περίφημο κείμενο του Δημήτρη Δημητριάδη, όπου ανάμεσα στα υπόλοιπα σημείωνε ο συγγραφεύς:  «Ανήκω σε έναν λαό τον οποίο βδελύσσομαι. Το βδέλυγμα είναι αυτός ο λαός. Ο ελληνικός λαός. Ο ελληνικός λαός είναι ένα βδέλυγμα. Ο λαός αυτός είναι πλέον ικανός και πανέτοιμος για το χειρότερο. Για το χείριστο. Δεν είναι ικανός και πανέτοιμος παρά μόνο γι’ αυτό. Επειδή ο ίδιος ανήκει στο χειρότερο. Στο χείριστο. Ο ελληνικός λαός ανήκει οριστικά στο μη περαιτέρω του χείριστου.»

Τα διαβάζω όλα αυτά που γράφει ο κύριος Δημητριάδης και σκέφτομαι κάτι φίλους μου. Σκέφτομαι τη φίλη μου τη Τζένη που έχει ιατρείο και δεν έκλεψε ποτέ δεκάρα ούτε από τους συνανθρώπους της ούτε από το δημόσιο και μεγαλώνει τρία παιδιά και τρέχει σαν παλαβή και κλέβει χρόνο για να τον αφιερώσει στη φροντίδα ατόμων με αναπηρίες. Βδέλυγμα αναμφιβόλως, 7 στα 10 στην κλίμακα βδελυγμότητας της δίνω.

Σκέφτομαι τον φίλο μου τον Βασίλη με δύο γονείς βαθιά μέσα στην άνοια, να σκίζεται σε τρεις ψευτοδουλειές για να συμπληρώσει ένα πεντακοσάρικο και να ξυπνάει στις πέντε το πρωί για να πάρει ούρα απ’ τη μάνα του και να ανεβάζει σφυγμούς γιατί το ζάχαρο του πατέρα του δεν μπορεί να το ρυθμίσει και που όταν ήμασταν συνάδελφοι καθόταν κι άκουγε ένα σωρό μαλακίες από τους προϊσταμένους του γιατί τον είχε πατήσει κάτω η φτώχεια και δεν ήξερε κατά που να κάνει. Άσε μας ρε Βασίλη, 8 στα 10 στην κλίμακα της βδελυγμότητας.

Σκέφτομαι τον φίλο μου τον Αργύρη που είχε επιχείρηση στα Τρίκαλα και τον διέλυσε η κρίση και τον έριξε έξω και τον ανάγκασε να ξενιτευτεί μπας και βγάλει κανά φράγκο, μπας και ζήσει την οικογένεια, και όταν τον βλέπω, Χριστούγεννα και Πάσχα, μου λέει τα βάσανά του και την τελειώνει τη συζήτηση πάντοτε με την ίδια κουβέντα: «Χρήστο, τους πλήρωσα όλους πριν κλείσω την εταιρεία, τους αποζημίωσα όλους. Ούτε ένας εργαζόμενος δεν έχασε λεφτά!» Τέτοιο κορόιδο ο Αργύρης, τέτοιο βδέλυγμα. Τσάκω ένα 9 στα 10 βδελυγματικό, να έχεις να πορεύεσαι.

Σκέφτομαι τέλος τη φίλη μου τη Μαίρη, άνεργη μετά από 25 χρόνια στη δημοσιογραφία, που δούλευε πάντοτε τρεις και τέσσερεις δουλειές με το χαμόγελο στα χείλη και την άφησε στο δρόμο μαζί με δεκάδες συναδέλφους της ο γαλαντόμος ιδιοκτήτης της παλαιάς εφημερίδας της και την ξανάφησε στο δρόμο μαζί με δεκάδες συναδέλφους της ο γαλαντόμος ιδιοκτήτης της νέας εφημερίδας της και τον άντρα της τον Κώστα, από τους καλύτερους ηθοποιούς της τελευταίας εικοσαετίας, που είχε την ατυχία να είναι του ποιοτικού και να μην καταλαβαίνει από δημόσιες σχέσεις και τώρα απολαμβάνει τα 300 ευρώπουλα του ΟΑΕΔ και τον Δεκέμβριο τελειώνουν κι αυτά, όπως τελειώνει το επίδομα ανεργίας της Μαίρης και όλα ζερό στο σπίτι εκτός από το βδέλυγμα, που θα πιάσει 10 στα 10.

Δέκα με τόνο τους απονείμω, γιατί μου θέλανε και παιδί παρακαλώ ο Κώστας με τη Μαίρη και θέλανε αυτό το παιδί να το στείλουνε στο πανεπιστήμιο. Κάτι τέτοιοι άνθρωποι είναι που βυθίζουν τη χώρα στο βούρκο και τον συγγραφέα Δημητριάδη στην απελπισία. Στο πυρ το εξώτερον όλοι τους και όλες τους, μπας και σηκώσει κάποτε κεφάλι η Ελλάς. Ως τότε, μόνο βδέλυγμα και νερό. Ψωμί κάθε τρεις μέρες και πολύ σας πάει.  

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο